Zes jaar na het sterke The Darkest Room durfde ik eigenlijk niet meer te hopen op een nieuw album van het Zweedse Manimal. Toen ik de review van het debuut afsloot met de woorden “Hopelijk duurt het niet weer acht jaar voordat ze een nieuw album uitbrengen”, was dit toch niet helemaal wat ik bedoelde. In 2011 stonden deze heren nog op het inmiddels gestopte festival Roadgrill, maar daarna bleef het bijzonder stil.

Met Trapped In The Shadows wordt de stilte doorbroken. Op het eerste gehoor is het alsof de tijd stilgestaan heeft. De muziek is nog altijd hevig geïnspireerd door Judas Priest en Samuel Nyman is het zingen duidelijk nog niet verleerd. Dit album is in alles een logisch vervolg op The Darkest Room. Het luistert goed weg, maar het is een kwestie van tijd voordat de eerste scheurtjes verschijnen. Hier komt dan het punt of het gezond is voor een band om enkele jaren van het toneel te verdwijnen. Goed, ik geef toe dat weinig mensen weten wat een band op zo’n moment precies uitspookt. Ik weet dat dan ook niet, maar als je enige ambitie hebt, blijf je op z’n minst optredens doen.

Het is natuurlijk niet allemaal kommer en kwel. De plaat opent vrij sterk met Irresistible, waarin de gillende Nyman gelijk de toon zet. March Of Madness en zeker The Dark zijn vrij fel en zitten goed in elkaar. Dit niveau komt makkelijk overeen met dat van het vorige album. Het tempo zit erin, de zanglijnen zijn goed, het heeft de juiste energie en dus krijg je het onweerstaanbare gevoel een nieuw pareltje in handen te hebben. Dan komt het moment wanneer Invincible ingezet wordt. De drums stampen heerlijk, maar dit nummer mist de pit die je net wel hoorde. Man-Made Devil doet daar nog een schepje bovenop. Manimal probeert het wel, maar de magie is op een of andere manier uitgewerkt. Het klinkt ineens zo flauw. Het kinderkoortje in Screaming Out slaat ook de plank mis en Herr Udo Dirkschneider laat in The Journey horen waarom hij als zanger totaal niet meer relevant is. Iedere zelfrespecterende metalfan skipt dit nummer alleen al vanwege dat valse gekrijs.

Zo zit je dus met gemengde gevoelens naar dit album te luisteren, omdat de eerste helft behoorlijk goed is, maar het vervolg vrij middelmatig. Dit doet toch wel wat pijn. Zeker na zes lange jaren wachten, maar ik ben en blijf benieuwd of Manimal nu wel doorzet.

Tracklist:
1. Irresistible
2. March Of Madness
3. The Dark
4. Trapped In The Shadows
5. Invincible
6. Man-Made Devil
7. Silent Messiah
8. The Journey
9. Screaming Out
10. Psychopomp