Het Italiaanse Ephel Duath staat niet bekend om zijn gemakkelijke luistermuziek en die reputatie maken ze met deze drietracks ep maar weer eens waar. Waanzinnig tegendraadse jazzy, doomy riffs die aaneengebruld worden door een vrouw. Op papier is dat een goed verhaal, maar in de praktijk niet te doen. Niet als het gaat om luisterplezier althans. Ongetwijfeld zijn er fijnproevers die dit geweldig vinden, en als u houdt van allerlei quasi-lukrake akkoorden die zonder al te veel structuur in het rond geslingerd worden, moet u deze schijf vooral eens proberen. Maar hoewel ik normaal gesproken wel hou van een paar kwinkslagen met wat extra dissonanten, gaat (zelfs) mij dit te ver.

Of nouja, te ver. Ik snap het punt niet. Er is geen ruimte voor het liedje, om het maar eens heel plat te zeggen. En dan die grunts, daar valt ook genoeg op aan te merken. Mocht je bewijs zoeken dat vrouwen niet kunnen grunten, dan kan je deze schijf gerust aandragen.

Jammerlijke poging. NEXT!

Tracklist:
1. Black Prism
2. Raqia
3. Stardust Rain