Hacavitz is terug en daarmee zijn ook de kille, zwartgallige, rauwe en naargeestige tonen wedergekeerd. Als geen ander kunnen de meesters uit Mexico het bloed doen stollen, de nekharen overeind zetten en de aderen doen knappen. De cd is snel, guur, ranzig, smerig, smotsig, grauw en giftig. Het is het wrede lied van Lucifer, die met zijn raspende stem het onheil op hoog tempo over de wereld uitkotst. Hacavitz zegeviert opnieuw, Meztli Obscura is een beest. Geen ritueel, geen atmosfeer, maar een draak. Lelijk, sterk en ontzagwekkend.
In tegenstelling tot de vorige twee platen is de productie er behoorlijk op vooruit gegaan. Voor Hacavitzbegrippen zou Meztli Obscura bijna 'stevig' genoemd kunnen worden. Stompend in plaats van stekend. Het is nog steeds geen Immolation, maar het geluid vormt wel degelijk een muur. Een vrij poreuze muur, maar anders zou het voor Hacavitz toch niet werken. Deze band kiest al sinds jaar en dag zeer bewust voor een ietwat broze sound met veel roest en kartels en juist bij deze aanpak is er veel ruimte voor het wrede karakter van de muziek. Het is onvoorspelbaar en ongrijpbaar, u weet nooit wat er uit de donkere gaten komt. Ook op Meztli Obscura is deze aanpak gelukkig doorgezet. Zo abrupt als de opener To Meet Again begint, eindigt het en voor de nummers die volgen geldt hetzelfde. Geen opbouw, geen fillers en op de piepkorte outro van Cauitl Glalticpac na geen instrumentale supplementen. De sterke neiging naar black metal maakt dit album bitter en de snelheid van het overgrote deel van de nummers verplettert ieder botje in een vloek en een zucht. U bent gewaarschuwd!
Tracklist:
1. To Meet Again
2. Ye Parani Eojtocomol
3. Towards Black Pest
4. Hablan los Muertos
5. Most Unclean
6. Cauitl Glalticpac
7. Angstcraftwerk
8. Sulphur Winds
9. Gorajtzin Miqui
.jpg){kind=small}
.jpg){kind=small}
