Het is bewonderenswaardig als bandleden al decennia lang bij elkaar zijn en ze desondanks nog steeds een hoog ambitieniveau hebben. Hoe gemakkelijk is het immers om te teren op een eerder vastgestelde succesformule en tot in de lengte der dagen hetzelfde trucje te herhalen? Er zijn genoeg groepen waarbij het oorspronkelijke vuur van inspiratie is afgezwakt tot een waakvlammetje dat net voldoende is om weer een nieuwe tourcyclus te doorlopen.

De Noorse, progressieve metalformatie Green Carnation valt gelukkig niet in deze categorie bands. Sterker nog: de groep is bezig met zijn meest ambitieuze project tot op heden. In amper een jaar tijd brengt de groep niet één, maar zelfs drie albums uit. Met A Dark Poem, Part III: The Messiah Complex komt er een eind aan een reeks die in september 2025 is begonnen. De vorige twee platen behoren tot het beste werk van de band en bevatten louter uitstekende nummers vol verfijnde instrumentatie, smaakvol gitaarwerk en ijzersterke zanglijnen, die ongetwijfeld liefhebbers van kwaliteitsgroepen als Amorphis, Borknagar en Disillusion zullen aanspreken.

A Dark Poem, Part III: The Messiah Complex ligt deels in het verlengde van de vorige albums, maar laat wel een aantal duidelijke accentverschuivingen horen. Zo is het album experimenteler, orkestraler en minder stevig. Opener Unconditional Artificial Chemistry is bijvoorbeeld een behoorlijk mild nummer, waarin de band de tijd neemt om op te bouwen. De track begint met zalvende ambient en schakelt daarna naar een log midtempo-ritme met stemmig gitaarwerk, op subtiele wijze aangevuld met ondersteunende keyboardpartijen en melancholische zanglijnen. Ook het titelnummer blijkt verrassend ingetogen. Door de nadruk op het symfonische toetsenwerk neigt deze kalm meanderende compositie richting ouderwetse progressieve rock.

Hoewel beide nummers prettig in het gehoor liggen, ontbreekt wel wat van de dynamiek en de avontuurlijke inborst die Green Carnation op de twee voorgangers laat horen. Eigenlijk komt alleen Broken Souls, Common Enemies qua sfeer en niveau echt in de buurt van de vorige delen uit de trilogie. Het nummer kent een prettige, dramatische opbouw en de combinatie van cleane vocalen en enkele rauwe uithalen werkt goed. De tweede helft is ronduit prachtig: de band schakelt terug naar een zeer mooi, dromerig progrockgedeelte met een hoofdrol voor de fluit, om via een spokenwordsample uit te monden in een gedistingeerde, Floydiaanse gitaarsolo.

Het opmerkelijkst aan deze plaat is natuurlijk de ruim zestien minuten durende afsluiter A Dark Poem - Orchestral Suite – een puur klassiek stuk dat bijna de helft van het album in beslag neemt. Het is een zeer gewaagde keuze, die duidelijk maakt dat Green Carnation nog steeds grenzen verlegt. Helaas is het nummer geen onverdeeld succes. De eerste helft is behoorlijk sterk door de kunstige opbouw en de afwisseling (een omineus begin vol dramatisch aanzwellende blaasinstrumenten dat wordt opgevolgd door een frivoler gedeelte). Tijdens de tweede helft lijkt de rek er echter uit te zijn. Er volgt een minimalistisch gedeelte dat te lang aanhoudt en de flow uit het nummer haalt.

Het gaat te ver om A Dark Poem, Part III: The Messiah Complex als een mislukking te typeren. Daarvoor musiceert de band te goed. Toch moet ik concluderen dat het niveau van deze plaat wel beduidend minder is dan de vorige delen uit het drieluik. Bovendien is het werkstuk minder coherent dan zijn voorgangers, waardoor dit derde deel enigszins als een bonusschijf aanvoelt. A Dark Poem, Part III: The Messiah Complex is misschien niet de grootse finale waar ik op had gehoopt, maar desondanks mag Green Carnation meer dan trots zijn op deze trilogie als geheel.

Tracklist:
1. Unconditional Artificial Chemistry
2. The Messiah Complex
3. Broken Souls, Common Enemies
4. A Dark Poem - Orchestral Suite