Met tien albums in twintig jaar tijd mogen we Chelsea Wolfe als een reeds lang en breed gevestigde artiest zien. Een zeer gewaardeerde bovendien, gezegend met een prachtig stemgeluid en een verfijnd gevoel voor stemmige, melancholische composities, die met minimale middelen overeind blijven. Daarmee weet ze een breed spectrum van muziekliefhebbers aan te spreken, van folk, pop en dark americana tot aan metalliefhebbers van divers pluimage. Het gedeelde kenmerk? Een voorliefde voor sombere, introspectieve sfeerpaletten waarin een enkele gitaaraanslag een wereld aan emotie kan bevatten. Dat Wolfe hierin meester is, blijkt twee jaar geleden tijdens haar optreden op Roadburn 2024, waar ze een compleet volgepakte Main Stage (er paste geen muisje meer bij) volledig stil krijgt.

Tijdens dat optreden lag de nadruk op materiaal van de vorige langspeler, die als een fraaie dwarsdoorsnede van haar werk gezien kan worden. She Reaches Out To She Reaches Out To She (2024) blijkt een groeiplaatje waarop de duistere blend van gothic, pop, ambient en rock verrassend verfijnd in elkaar zit. Op The Dark horen we een artiest die zowel soberder als muzikaler te werk gaat. De meeste nummers zijn behoorlijk minimalistisch. Wolfe houdt het veelal bij een basis van akoestisch gitaarwerk en kalm meanderende en lichtelijk onheilspellende ritmes. Dat is een slimme keuze, want het zorgt ervoor dat haar loepzuivere, in melancholie gewentelde stemgeluid een welverdiende plek in de spotlights krijgt.

Toch gebeurt er onder de oppervlakte veel. Dat verraadt de muzikaliteit van de artieste. Zo is opener Cold opgebouwd rondom gevoelig, akoestisch gitaarwerk, een mooie pianomelodie en een stuwend drumritme, om uit te bouwen naar een prachtig aanzwellend refrein. Ook Swallower is zo'n adembenemend mooi pareltje, waar de melancholie en tristesse van afdruipen - en bovendien ook weer gezegend met zo'n groots aangezet refrein. Seethe begint juist broeieriger door de dreigende basgitaarpartijen en de subtiele elektronische ondersteuning – en gaat daarna over in een soort alternatieve rock met veel 'funky' synths en een onderkoeld sfeertje (dat heel goed werkt). Ook Turn The Key laat iets meer gothic- en doominvloeden horen en ontpopt zich tot de zwaarste track van het album.

Die zwaarte is overigens relatief, want over de gehele linie is The Dark een zeer ingetogen album. Zo lijkt Halo wel in slow motion gezongen. Het nummer werkt hypnotiserend door zijn trage ritme, introspectieve gitaarwerk en subtiele geluidseffecten. Ook I'm Not Here en het bijna fluisterend gezongen Death Is Not The End zijn verstilde parels die voor kippenvel zorgen. Het allermooist is overigens het titelnummer. The Dark zit eigenlijk zeer simpel in elkaar en is opgebouwd rondom eenvoudig drumritme en gevoelig tokkelwerk, maar wordt volledig gedragen door de prachtige, ietwat hese stem van Wolfe. In de tweede helft van de track zorgen invallende elektrische gitaren voor een steviger post-rockrandje, zonder dat daarmee de zorgvuldig gestileerde melancholie wordt doorbroken. Het is een van de mooiste nummers van dit jaar.

Dit album onderscheidt zich niet alleen door de zeldzaam mooie collectie liedjes, maar ook door de kristalheldere productie, waardoor meer dan ooit opvalt hoe loepzuiver Wolfe zingt. Door die productie wordt ook het contrast tussen de ingetogen coupletten en de vaak met elektrische gitaren ondersteunde refreinen extra aangezet, waardoor de muziek ondanks de relatief minimalistische insteek heel dynamisch klinkt. En Wolfe zelf lijkt met nog meer bezieling te zingen dan op de vorige langspelers. Haar stemgeluid is loepzuiver en de stembeheersing perfect.

Zo vormt The Dark een prachtige soundtrack om veertig minuten in weg te zinken. De plaat is weliswaar nog wat minimalistischer dan zijn voorganger, maar werkelijk elke noot is raak. Ik raak in ieder geval niet uitgeluisterd op het album. Laat de herfst maar komen!

Tracklist:
1. Cold
2. Seethe
3. Humours
4. Swallower
5. Halo
6. The Dark
7. Turn The Key
8. I'm Not There
9. Death Is Not The End
10. Dancer In The Sky