Five Finger Death Punch bestaat inmiddels alweer twintig jaar en in die tijd heeft de Amerikaanse heavymetalformatie een uiterst lucratieve carrière opgebouwd. Dankzij een houding waarmee de groep geen concessies doet en iedereen de middelvinger geeft die in de weg staat, is het kwintet bij velen zowel geliefd als gehaat. Toch lijkt die attitude de afgelopen jaren een beetje af te zwakken en komt de band op iedere plaat steeds iets milder voor de dag. Legacy zet die trend voort en is dan ook het meest radiovriendelijke album van het vijftal tot nu toe.

Uiteraard zijn alle elementen aanwezig die Five Finger Death Punch kenmerken: rechttoe rechtaan-nummers waarbij stoere thema's afgewisseld worden met emotionele ingetogenheid. Muzikaal wordt er nergens ingewikkeld gedaan en zorgen strakke gitaarriffs en krachtig drumwerk ervoor dat het geheel net wat zwaarder klinkt dan hardrock. Daarbij is het allemaal zo uiterst effectief gecomponeerd dat je de liederen na twee luisterbeurten meezingt. Uiteindelijk is het vocalist Ivan Moody die met zijn eigenzinnige mentaliteit en knappe zangkwaliteiten de signature-sound van de band bepaalt. Zoals altijd heeft hij weer met de hele wereld een appeltje te schillen, maar laat hij zich ook van zijn kwetsbare kant horen.

Op plaat nummer tien gaat Five Finger Death Punch gewoon door met waar de band al die tijd mee bezig is geweest. Gezien het gigantische succes is er ook geen behoefte om die formule ingrijpend te veranderen. Al lijkt die met de jaren toch langzaam te verschuiven. Waar subtiliteit een woord is dat je niet snel met deze band in verband brengt, lijken de teksten tegenwoordig doordachter. Het rebelse karakter is nog altijd aanwezig, maar het woord "fuck" komt bijvoorbeeld nog amper voor. Ook op muzikaal gebied is er sprake van een lichte koerswijziging en komt de formatie een stuk minder stevig voor de dag dan voorheen.

Het tempo is namelijk grotendeels omlaag geschroefd en de groep richt zich ditmaal voornamelijk op midtempo-songs en ballads. Dat zorgt in de eerste helft van het album voor prima materiaal. Zo heeft de titeltrack een fijne groove en een aangenaam tegendraadse gitaarriff die het nummer kleur geeft, terwijl De Opresso Libre overtuigt met een krachtig refrein. Unscathed imponeert met zijn strakke riffs, terwijl Ivan Moody de track voorziet van overtuigende zang en een heerlijk melodieus refrein. Daarnaast zorgen gevoeligere nummers als Nails In The Coffin en In Time voor een goede balans, terwijl Eye Of The Storm een klassieke Five Finger Death Punch-track volgens het boekje is.

Het is teleurstellend dat de formatie dit niveau niet weet vast te houden, want de overige tracks overtuigen een stuk minder. Dat komt vooral doordat het songmateriaal meer inwisselbaar is, maar ook omdat de band te lang vasthoudt aan een langzaam en melodramatisch tempo. Legacy zou op dat moment juist een stevige stamper kunnen gebruiken. Het is in die zin jammer dat de band de banale agressie tekstueel wat meer achter zich laat, maar daarmee ook de razernij en snelheid uit de composities laat verdwijnen.

Dat neemt niet weg dat Legacy voor de liefhebber van Five Finger Death Punch opnieuw een degelijk album is. De mannen zijn meesters in het maken van robuuste krakers en alle nummers luisteren gemakkelijk weg. Wel ligt verzadiging snel op de loer, doordat de tweede helft van de plaat minder overtuigt en het album bovendien relatief kort is. Een klassieker zal Legacy dus niet worden, maar een degelijke aanvulling op de discografie van de formatie is het absoluut.

Tracklist:
1. Legacy
2. De Opresso Libre
3. Eye Of The Storm
4. Nails In The Coffin
5. In Time
6. Unscathed
7. Jokes On Me
8. Everybody Lies
9. Shelter
10. Scapegoat