De zaal is al zeer goed gevuld als de Zweedse groep Hällas de avond mag openen. De heren vormen een curieus gezelschap. Met name zanger/bassist Tommy Alexandersson springt in het oog met zijn zwarte glittercape en markante make-up. De zelfbenoemde “adventure rock” van het vijftal klinkt live net zo avontuurlijk als op plaat. De nummers zijn eigenaardig, eigenzinnig en verfrissend. Qua sound laveert de groep tussen authentieke hardrock, psychedelische rock, nostalgische folk en seventies-prog. Het geluid staat overigens behoorlijk hard, waardoor de fijnbesnaarde gitaarloopjes, waaraan het kwintet een deel van zijn charme ontleent, ietwat wegvallen.

Opmerkelijk genoeg kiezen de heren ervoor om het boeiende, recente album Panorama, dat enkele maanden geleden werd uitgebracht, grotendeels te negeren en zich in plaats daarvan vooral te richten op materiaal van het debuutalbum Excerpts From A Future Past (2017). Daarvan komen liefst drie nummers voorbij. De muziek gaat door de progressieve tinten en meanderende songwriting alle kanten op. Het gezelschap weet het publiek te vermaken met intrigerende tempowisselingen, lieflijke passages en energiek gitaarwerk. Alexandersson zingt live bovendien met net zoveel overtuiging als op plaat. Het is wellicht niet altijd even loepzuiver, maar de overgave waarmee hij zingt, werkt zeer aanstekelijk. Na drie kwartier kan Hällas dan ook rekenen op een behoorlijk applaus van het traditioneel kritische publiek.

Het is duidelijk dat Opeth nog steeds enorm populair is. Dat blijkt niet alleen uit de enorme hoeveelheid bandshirts (ik schat dat vrijwel de helft van alle aanwezigen een Opeth-shirt draagt, waarbij zo’n beetje alle albums en tours voorbijkomen), maar vooral uit het feit dat het optreden stijf is uitverkocht. Het is dus zoeken naar een geschikt plekje om als sardientjes in een blik samengeperst af te wachten tot Mikael Åkerfeldt en zijn kompanen het podium betreden. Klokslag negen uur wordt er – na een kort intro – onder luid gejuich afgetrapt met openingstrack §1 van het zeer goed ontvangen The Last Will And Testament (alweer twee jaar oud). Het album vormt, zoals collega Wouter dat al constateerde in zijn review, een terugkeer naar de progressieve death metal waarmee de band is groot geworden, maar dan verrijkt en verfraaid met de progressieve seventiesrockinvloeden die Åkerfeldt en co. later omarmden.

Vanaf deze opener, die overigens op fraaie wijze visueel wordt ondersteund door subtiel bewegend beeld gebaseerd op de albumhoes, wordt duidelijk dat de mannen muzikaal gezien nog steeds in de Champions League opereren. Met name het verfijnde gitaarwerk van Fredrik Åkesson en het zeer strakke en soepele spel van de relatief nieuwe Waltteri Väyrynen zijn om door een ringetje te halen. Helaas is het geluid in eerste instantie ronduit matig, met een allesoverheersende basgitaar die de rest van de instrumenten naar de achtergrond dringt. Wellicht dat de plek achterin de zaal niet meehelpt, want als ik na enkele nummers naar de tribune verhuis, klinkt de sound stukken beter. Alleen het toetsenwerk van Joakim Svalberg dreigt af en toe ietwat onder te sneeuwen in het geheel.

Het zijn echter kleine kanttekeningen bij een optreden dat over de gehele linie staat als een huis. En zoveel kamers met geheimen er te vinden zijn in het huis waar het laatste album zich afspeelt, zoveel smaken en stijlen heeft het kwintet vanavond in petto voor ons. Met drie nummers is het meest recente album het best vertegenwoordigd, maar de band grijpt ook terug op de platen die rond de eeuwwisseling verschenen. Zo komt vanaf My Arms, Your Hearse (1998) tot en met Heritage (2011) van iedere langspeler één nummer voorbij. Åkerfeldt neemt tussen de nummers door af en toe de tijd om het publiek te vermaken met smakelijke anekdotes en droge opmerkingen. Hilarisch is zijn aankondiging van een van de nummers van het meest recente album The Last Will And Testament, waarbij hij zich excuseert alsof hij de titel verkeerd uitspreekt, om de albumtitel vervolgens een paar tonen lager en dreigender te herhalen. Hilarisch is ook de drie(!) keer gespeelde Napalm Death-cover You Suffer, een track van één seconde, waarbij hij het publiek de vier woorden tekst laat meezingen.

Hoe goed de nummers met progressieve rockinvloeden ook in elkaar zitten, de meeste publieksrespons ontstaat toch bij de stevigere nummers. Zo ontstaat tijdens Demon Of The Fall en vooral tijdens het magistrale The Grand Conjuration zelfs een kleine moshpit. De uitvoering van eerstgenoemde track strandt overigens al vrij snel omdat Åkesson een snaar breekt, waarop Åkerfeldt droog uitroept: "You're such a rockstar, Fredrik!". Toch blijkt ook de live-uitvoering van het ingetogen Windowpane (afkomstig van het nog steeds zeer geapprecieerde, akoestische album Damnation) prachtig. Zo valt er voor ieder wat te genieten, hoewel Åkerfeldt terecht aangeeft dat er altijd teleurstellingen zullen zijn omdat de band zoveel keuze heeft. Het alternatief is dat ze vijf uur spelen, stelt hij voor, maar dat zou saai voor ons worden (de publieksreactie maakt duidelijk dat het merendeel er geen enkele moeite mee zou hebben). Na de toch enigszins verrassende afsluiter Hex Omega keert het kwintet nog één keer terug om de klassieker Deliverance ten gehore te brengen. Die track krijgt ook het zittende publiek in vervoering.

Samenvattend: Opeth doet wat het aan zijn stand verplicht is en levert een bijna achteloos goed optreden af. Ik kan me niet voorstellen dat er ook maar één bezoeker is die niet tevreden naar huis gaat.

Setlist Opeth:
1. §1
2. Hjärtat Vet Vad Handen Gör
3. Godhead's Lament
4. §7
5. The Devil's Orchard
6. Windowpane
7. The Grand Conjuration
8. Demon Of The Fall
9. §3
10. You Suffer (Napalm Death-cover)
11. You Suffer (Napalm Death-cover)
12. You Suffer (Napalm Death-cover)
13. The Drapery Falls
14. Hex Omega

Toegift:
15. Deliverance

Setlist Hallas:
1. Birth/Into Darkness
2. The Emissary
3. Shadow Of The Templar
4. Carry On
5. Labyrinth Of Distant Echoes
6. Star Rider
7. The Astral Seer

Meer foto's op www.basementonline.nl