Het dertiende album van de Japanse postrockformatie Mono is een bijzondere. Het is het eerste album dat de groep uitbrengt na het overlijden van producer Steve Albini, die een cruciale rol heeft gespeeld in de ontwikkeling van de band. Zijn rol was zo groot dat hij zelfs regelmatig werd aangeduid als vijfde bandlid. Snowdrop is het eerste album in ruim twintig jaar waarop Albini niet meer fysiek betrokken is, hoewel het album wel zoals vanouds in zijn studio is opgenomen.

Rouw en reflectie spelen op meer manieren een rol op Snowdrop. Zo verliest gitarist Takaakira Goto, nadat enkele jaren eerder zijn eigen vader overlijdt, op 1 januari 2025 zijn schoonvader. Nadat de begrafenisondernemer hem vraagt om een nummer uit te zoeken voor de begrafenis, kiest Goto ervoor om een onuitgebrachte compositie te spelen die hij voor zijn vrouw schreef en met Steve opnam. Een dag na de begrafenis pakt hij alle muziek die hij de afgelopen jaren schreef bij elkaar en dan vallen alle losse puzzelstukjes in elkaar. Die puzzelstukjes vormen zich uiteindelijk tot Snowdrop.

Wellicht dat de kennis van de lading van het album ervoor zorgt dat de toch al emotierijke muziek van Mono nóg beter overkomt, of wellicht dat de muziek nóg verfijnder in elkaar zit dan voorheen, maar Snowdrop blijkt zich gaandeweg te ontwikkelen tot een van de mooiste platen in de toch al zeer indrukwekkende discografie van de band. Die conclusie volgt echter wel pas na aardig wat luisterbeurten. In eerste instantie klinkt Snowdrop goed – zeer goed zelfs – maar ook wat aan de veilige kant. Met een speelduur van amper vijftig minuten en geen enkel nummer dat langer is dan zeven minuten is het een verrassend compact album, zeker voor een groep die uitblinkt in epische composities die de tienminutengrens vaak makkelijk overschrijden.

Toch blijkt Snowdrop steeds iets meer te groeien. Het is niet alsof de muziek enorm complex is, maar eerder dat de composities na iedere luisterbeurt meer en meer glans krijgen - alsof pas na herhaling begint op te vallen hoe subtiel de nummers zijn opgebouwd, hoe mooi de muziek vloeit en hoe knap het eigenlijk is dat de band keer op keer zo’n emotie in zijn sound weet te leggen. Neem alleen al het vrijwel achteloos magistrale titelnummer. Dat begint - zoals we van Mono gewend zijn - heel subtiel, met stemmig, introspectief getokkel en een weemoedige pianomelodie. Die melodie wordt gaandeweg vergezeld door knappe drumroffels van Dahm Majuri Cipolla. Tegen het eind, als een enorm ruizige riff zijn intrede doet en het tienkoppige orkest slechts voor even aanzwelt, ben ik alweer volledig ingepakt. De terugkeer naar het serene begin voelt weldadig: de cirkel is rond.

Die prachtige, zeer vloeiende opbouw komt in vrijwel ieder nummer terug. Vooral Statice en het afsluitende Farewell To Spring onderscheiden zich hierdoor. Het warme geluid van het orkest vormt bovendien een zeer rijke aanvulling op de toch al zo sublieme sound van het viertal. Het allermooist is echter Gerbera, dat me vanaf de allereerste luisterbeurt ontwapent en kandidaat is voor mooiste nummer van 2026. Een ogenschijnlijk simpel, maar o zo doeltreffend drumritme vormt de basis, vergezeld door het orkest, dat dezelfde melodie speelt, waardoor een prachtig gevoel van harmonie ontstaat: het is zo subtiel, zo fragiel, zo magnifiek en zo adembenemend mooi. Als tegen het eind het achtkoppige koor voor hemelse achtergrondklanken zorgt, is het moeilijk om niet ontroerd te raken.

Op sommige momenten komt Mono nog wel ronkend en onstuimig uit de hoek. Zo valt Shion niet alleen op door zijn fraaie melodielijnen, maar vooral door zijn zeer luidruchtige riffs tegen het eind. En ook in Winter Daphne horen we in het stevige begin iets terug van de intensiteit die de muziek van Mono live kenmerkt. Toch is het juist de tweede helft van de track die het meest weet te raken, als de groep terugschakelt naar een sfeervolle passage, die uitmondt in een ronduit prachtige finale, waarin het orkest subtiel wordt ondersteund door koorzang. Het beste bewijs dat Mono niet meer altijd een orkaan van geluid nodig heeft, is het zeer minimalistische, maar o zo fraaie Bells Of Ireland. Het nummer begint met krakende ambient en sombere pianoklanken, maar als het orkest aanzwelt ontstaat een warmere en lichtere sfeer - alsof de wereld langzaam ontwaakt na een periode van diepe duisternis en zonlicht door de kieren begint te stromen.

Als het oude werk van Mono het muzikale equivalent is van intense, overweldigende verliefdheid en gevoelens die door het lichaam en de ziel gieren, dan is dit album beter te vergelijken met het gevoel van diepe verbondenheid dat kan ontstaan in een langdurige relatie: het hoofd bij de ander op de schouder kunnen leggen en samen de wereld aan kunnen. Snowdrop straalt harmonie, hoop en dankbaarheid uit en biedt daarmee balsem voor de ziel. De muziek is weliswaar minder ruizig en songgerichter, maar zeker niet minder magisch. Wie zich ervoor open stelt, kan niet onberoerd blijven. Snowdrop raakt mij in ieder geval bij iedere luisterbeurt meer.

Tracklist:
1. Snowdrop
2. Winter Daphne
3. Gerbera
4. Statice
5. Hedera
6. Shion
7. Bells Of Ireland
8. Farewell To Spring