Het Duitse Dying Victim Productions is zich in rap tempo aan het opwerken in mijn lijst van meest gewaardeerde platenlabels. Het in Essen gevestigde label biedt onderdak aan een breed scala aan klassieke metalbands, waarbij de nadruk ligt op heavy, speed en thrash metal. Het zijn geen grote namen, maar de kwaliteit is meestal geborgd en ik heb dankzij deze maatschappij al puike groepen als Lucifer’s Hammer en The Night Eternal ontdekt.
De Duitse heavymetal/hardrockgroep Lynx mag aan dit lijstje worden toegevoegd. Dit vijftal leverde onlangs zijn tweede album Trinity Of Suns af, dat vijf jaar na het relatief geruisloos voorbij getrokken debuutalbum Watcher Of Skies (2021) verschijnt. Trinity Of Suns is het eerste wapenfeit van het gezelschap voor Dying Victim Productions. Dat het label heeft toegehapt, is wel te verklaren, want Lynx weet hoe te rocken. De band kent een stuwende en zeer solide ritmesectie in de vorm van drummer Franz Fesel en bassist Phil Helm, terwijl gitaristen Tim Künz en Janni Athanasiadis strooien met smeuïge riffs en frivole loopjes. En met zangeres (en toetsenist) Amy Zine heeft de groep een sterke vocaliste in de gelederen, die zowel dromerig als krachtig klinkt.
De ijzersterke opener Voyager begint nog ingetogen met psychedelische, kalme keyboardklanken en akoestisch gitaarwerk, maar al na ruim een minuut wordt een heerlijk, vuig heavymetalritme op de luisteraar afgevuurd. Amy Zine wisselt de vocalen af met Janni Athanasiadis, waardoor het nummer aan dynamiek wint. Ook Stranger Sign In The Sky blijkt bijzonder fris en energiek. Het nummer begint met een krachtig gezongen a capella-gedeelte, maar staat verder tot de nok gevuld met stoere hardrockriffs. En in het onweerstaanbare Oppressive Season komt alles samen: het prominente basgitaarwerk van Helm roept herinneringen op aan de eerste albums van Iron Maiden, terwijl de dromerige zanglijnen van Zine dan weer juist een Fleetwood Mac-achtige vibe hebben.
Om Lynx neer te zetten als energieke, maar ietwat simpele rockers, zou echter geen recht doen aan de muzikaliteit van het kwintet. De groep heeft namelijk ook een psychedelische kant, die misschien nog wel interessanter is. Die kant komt vooral in de langere nummers goed tot zijn recht. Neem het fraaie titelnummer, dat rustig opbouwt en zich ontpopt tot een sterk epos met voortdurende tempowisselingen. De manier waarop de band in de uitgerekte, instrumentale climax gradueel psychedelische elementen in de sound incorporeert, getuigt van veel vakmanschap. Seven Days Of Darkness is in muzikaal opzicht zeer dromerig, met name dankzij de subtiele, maar waardevolle gastbijdragen van Robin Wiehmann (fluit) en Sula Bassana (mellotron). De zuivere zang van Zine doet door het rauwe randje en de sporadische uithalen aan Elin Larsson (Blues Pills) denken.
In de ruim acht minuten durende afsluiter Island Universe pakt Lynx nog een laatste keer uit. Er gebeurt van alles. Na een dreigend begin met drone-achtige ambient wordt er een paar tandjes bijgeschakeld en krijgen we een lekkere uptempo track te horen, die vol staat met snedige riffs en fijne, energieke zanglijnen. De instrumentatie is indrukwekkend en eigenlijk zit het nummer veel verfijnder in elkaar dan het wellicht op het eerste gehoor lijkt. Denk aan een soort combinatie van Thin Lizzy en het oudste werk van Jess And The Ancient Ones en je komt aardig in de buurt.
Zo blijkt Trinity Of Suns een sterk werkstuk, waarin hardrock, heavy metal en lichte psychedelica worden samengebracht tot een bijzonder smaakvol geheel, waar de muzikaliteit, drive en souplesse van afspatten. Dying Victim Productions heeft er weer een potentiële hoogvlieger bij.
Tracklist:
1. Voyager
2. Oppressive Season
3. Trinity Of Suns
4. Parhelia (Interlude)
5. Stranger Sign In The Sky
6. Seven Days Of Darkness
7. Island Universe
