Toen gitarist Roland Grapow in 2003 het titelloze debuut van Masterplan had uitgebracht, sloeg de plaat in als een bom. De muziek klinkt zoals oud-broodheer Helloween, maar met een modern en donker randje. Dus toen de promo van Metalmorphosis mij in februari van dit jaar werd aangeboden, aarzelde ik geen seconde. De release was pas eind juni, dus tijd zat om ernaar te luisteren. Inmiddels is het augustus en is gebleken dat ik er nauwelijks naar heb geluisterd. De impact die Masterplan vroeger op me had, is verdwenen. Het grootste probleem? Jørn Lande zingt al jaren niet meer voor de band.
Na de voortvarende start van Masterplan, verging het de band meer dan prima. De platen na het debuut, Aeronautics (2005), MK II en Time To Be King (2010) zijn bovengemiddeld goede powermetal-albums. De klad kwam erin toen zanger Rick Altzi bij de band kwam na het zoveelste vertrek van Lande. Altzi blijkt stukken betrouwbaarder en is alweer dertien jaar lang de frontman. Helaas maakt hij stukken minder indruk dan Lande. Het is natuurlijk een hele klus om iemand met een gouden strot te vervangen. Altzi zingt in principe net zoals hij, maar de bezieling ontbreekt. Black Sabbath-gitarist Tony Iommi heeft Lande gestrikt voor zijn nieuwe soloplaat. Iommi zegt dat Lande nooit tevreden is in de studio en het altijd beter wilt doen. Altzi lijkt het na een paar takes wel goed genoeg te vinden.
Zijn eerste plaat Novum Initium uit 2013 was daarom een teleurstelling en raakte snel in de vergetelheid. Bovendien zijn de songs niet meer zo spetterend en opzienbarend als voorheen. Toch keek ik wel uit naar de opvolger. Er zit immers dertien jaar tussen de twee studioalbums. Wie weet was de terugval eenmalig. Nu is Metalmorphosis verre van slecht en een verbetering ten opzichte van de voorganger. Maar waar de eerste vier Masterplan-albums bovengemiddeld goed zijn, is deze niet meer dan prima. De sterke opener Chase The Light maakt een hoopvolle indruk, maar dat niveau wordt de rest van het album niet gehaald. Through The Storm valt op vanwege het hoge tempo, Electric Nights vanwege de hitgevoeligheid en The Call vanwege ‘gastzanger’ Roland Grapow.
Metalmorphosis is een typisch Masterplan-album geworden, maar zonder echte verrassingen. Het is een afwisselende plaat met een goede productie, maar verder is het wat doorsnee. Na jaren van radiostilte valt het een beetje tegen. Wellicht had Lande ervoor kunnen zorgen dat het niveau zou worden opgekrikt. Misschien moet Grapow op zoek naar een nieuwe zanger die dat daadwerkelijk kan bewerkstelligen.
Setlist:1. Chase the Light
2. Electric Nights
3. Shadow Man
4. Bound to Fall
5. Pain of Yesterday
6. Metalmorphosis
7. Through the Storm
8. Ghostligh
9. The Call
10. Rise Again
