Het idee van een nieuw Inferi-album kan angstaanjagend zijn. In het Latijn en Italiaans staat Inferi voor 'hel', maar dat geeft geen aanlde stieiding tot vrees of bezorgdheid. Nee, deze techdeathband onder leiding van Malcolm Pugh, die ook de oprichter is van het label The Artisan Era, doet er alles aan om zo overweldigend mogelijk te klinken. Althans, dat was zo totdat Vile Genesis vijf jaar geleden de wereld in werd geslingerd. Die plaat is verfijnder en de stijl daarvan is voortgezet op Heaven Wept. Volgens Malcolm is de naam Inferi overigens afgeleid van de Harry Potter-serie.

Is het toeval dat Too Fast To Die van Archspire en Heaven Wept op dezelfde dag zijn uitgebracht? Heb je het begin van de clip The Rapture Of Dead Light gezien? Mike Low, de voormalige gitarist van Inferi en mede-eigenaar van The Artisan Era, is de bigfoot die de cd van de Canadezen uit zijn discman gooit. Hij heeft eveneens meegewerkt aan de productie van Too Fast To Die. Afgelopen jaar vertrok drummer Spencer Moore naar Archspire, maar hij speelt ook de drumpartijen op Heaven Wept. Er is dus geen sprake van echte rivaliteit.

De bezetting van Inferi is aanzienlijk veranderd. Mike Low heeft het stokje in 2023 overgedragen aan Sanjay Kumar (Wormhole). Mike blijft wel actief bij Inferi, aangezien hij verantwoordelijk is voor de mix en mastering. Bassist Andrew Kim ging in 2024 weg en is niet vervangen. In de studio neemt Malcolm de baspartijen op, terwijl de band live zonder bassist verdergaat. Nathan Bigelow (Singularity) zit inmiddels achter de drumkit.

Heaven Wept weet meteen indruk te maken. Frontman Stevie Boiser dirigeert de nummers met zijn veelzijdige gebrul. De technische vaardigheden van Malcom Pugh en Sanjay Kumar zijn aanzienlijk. Wanneer ze niet proberen elkaar te overtreffen op het gebied van shredden, werken ze samen aan solo's. Het slagwerk van Spencer Moore klinkt verrassend natuurlijk. Zijn veelzijdige stijl en de organische mastering zorgen ervoor dat de drums niet robotachtig klinken.

Malcom Pugh beschikt over een contrapuntische gitaarstijl (polyfonie), een techniek waarbij twee of meerdere onafhankelijke melodieën tegelijkertijd worden gespeeld. Op deze plaat worden dergelijke momenten spaarzaam gebruikt, maar er is geen sprake van een significante stilistische verandering in vergelijking met eerdere albums. De nieuweling komt luchtiger over, omdat de symfonische begeleiding extra sfeer creëert. De melodieuze momenten zorgen ervoor dat de muziek pakkend is en toegankelijker wordt voor een breder publiek, terwijl het voortstuwende karakter van de nummers behouden blijft.

Inferi lijkt nu de voorkeur te geven aan meer groove en minder aandacht te besteden aan het hoge tempo. Het titelnummer is een opvallend voorbeeld. Een logge staccatoriff slingert door het nummer, terwijl de orkestratie op een subtiele manier de sfeer versterkt. Het gitaarwerk in Master Of Nothing is even indrukwekkend als in het hectische Feed Me Your Fear, maar halverwege zit een adempauze. En Of Rotted Wombs begint bombastisch, maar steunt verder nauwelijks op pracht en praal.

Er is meer samenhang tussen de nummers, waardoor het album als geheel heel veel te bieden heeft zonder te overweldigen. Het eerder genoemde Feed Me Your Fear, met een statige, barokachtige melodie te midden van de intense vuurzee, behoort tot de favoriete tracks, op de voet gevolgd door Eternally Lie. Geen enkel nummer is ondermaats, maar als ik er eentje moet benoemen die minder aanspreekt, dan is het Atonement Denied. De openingsmelodie komt meermaals terug en klink bekend, maar kan mij niet bekoren.

Heaven Wept is een compact, complex en boeiend album. De plaat mist wel een beetje de instrumentale flair van bijvoorbeeld Revenant (2018), waardoor er ook teleurgestelde fans zullen zijn.

Tracklist:
1. The Rapture Of Dead Light
2. Feed Me Your Fear
3. Master Of Nothing
4. Eternally Lie
5. Heaven Wept
6. Atonement Denied
7. Of Rotted Wombs
8. Godless Sky