Tales From The North is album nummer tien van het Zweedse sextet Bloodbound. Dat is een hele prestatie, zeker gezien de vele bezettingswisselingen van de beginjaren. Op een wisseling van drummer na, is de groep de laatste jaren echter bijzonder stabiel. Dat geldt ook voor wat we op muzikaal gebied voorgeschoteld krijgen. Het gezelschap maakt bombastische power en heavy metal, waarin flink wat symfonische elementen verwerkt zitten. Sinds een aantal jaren spelen de mannen op veilig door zich te focussen op songs volgens het Sabaton-stramien: relatief simpele nummers die het moeten hebben van pakkende melodieën, voorspelbare harmoniewisselingen en flitsend gitaar- en zangwerk. Dat heeft op voorgaande albums tot wisselende successen geleid.
Na het bijzonder matige Rise Of The Dragon Empire (2019) vol infantiele riedels herpakte Bloodbound zich met het sterkere Creatures Of The Dark Realm (2021). Op het nieuwe Tales From The North zet die positieve trend door. Qua songwriting houden de Zweden het bij bekende thema's vol tot de verbeelding sprekende veldslagen en heldenmoed. De mannen hameren daarvoor keihard op melodieën die snel blijven hangen met springerige, volkse wijsjes die vertolkt worden door doedelzak- en andere blazersklanken. Het is het typische, historische geluid waar we inmiddels aan gewend zijn geraakt en waar ook bands als Twilight Force, Frozen Land en Orden Ogan zich van bedienen.
De elf songs klinken vol en er is altijd wel de een of andere keyboardriedel aanwezig om de zang en het gitaargeluid op te vullen. Bloodbound beweegt zich daarmee in de richting van het eerdergenoemde, symfonische Twilight Force, al is het geluid van Bloodbound lang niet zo overdadig. Het maakt het nieuwe werk echter wel zeer energiek. Dat komt ook door de uitstekende productie en mix waarin de stevige drums en het melodieuze gitaargeluid duidelijk hoorbaar zijn. Het klinkt allemaal bijzonder gelikt. Dat geldt ook voor zanger Patrik Selleby die met ijzingwekkend hoge uithalen de strijdliederen extra cachet geeft.
De songs hebben die sterke uitvoering ook wel nodig, want ze blijven vrij simpel van opzet. Pakken doen ze zeker, maar de elf tracks zijn redelijk voorspelbaar. Bovendien komen enkele melodieën erg bekend voor. De mannen maken zich er makkelijk vanaf door terug te vallen op beproefde harmonieën. Tijdens Sail Among The Dead wordt er maar weer eens teruggegrepen op Pachelbels Canon In D. Zo zijn er op deze langspeler meer voorbeelden te vinden die wel erg op eigen of andermans materiaal lijken. Vooral in de refreinen wordt er zeer weinig inventiviteit getoond. Pakkend zijn deze echter wel, net zoals dat de meeste songs aangenaam zijn om naar te luisteren. De enige uitzondering daarop vormt het vreselijke, kinderlijke drinklied Drink With The Gods. Je mag hopen dat het niet nuchter is geschreven.
Gezien de (groeiende) populariteit van het gezelschap en soortgelijke bands, slaat deze vorm van metal aan. Toegegeven, tien van de elf songs zijn vrij aardig en weten uitstekend te vermaken, zelfs beter dan de twee voorgaande albums. Na tien albums kan Bloodbound met deze energie nog wel een tijdje vooruit.
Tracklist:
1. Tales From The North
2. Drink With The Gods
3. Odin's Prayer
4. The Raven's Cry
5. Mimir's Crystal Eye
6. Between The Enemy Lines
7. Land Of Heroes
8. Sail Among The Dead
9. Stake My Claims
10. Sword And Axe
11. 1066
