Een Scandinavisch vijftal, dit Bloodbound, opgericht in 2004 en via Metal Heaven in 2006 al de muzikale weg opgegaan met hun debuut-cd Nosferatu, waarna de band ging touren met o.a. Arch Enemy, Evergrey en Pretty Maids. Een aantal personele wisselingen deed de band wankelen, maar na een vijf maanden durende zoektocht was de voortzetting afgelopen januari veiliggesteld.

Was het de moeite? Mwah... Om maar met de deur in huis te vallen: men noemt het metal, maar daar is het niet zwaar genoeg voor en luistert het te makkelijk weg. Helaas ook is de band er een van dertien in een dozijn. Nergens kunnen composities, instrumentale beheersing noch zang (Michael Bormann, waarvan ik beter gewend ben) me in enige vorm van extase brengen. Het wat hulpeloos aandoende "dreigende gegrom" tussen de zanglijnen door (Bless The Unholy) maakt het er niet beter op. Ook in elk snel nummer de dubbele bassdrum is een teken van zwakte.

Als er dan er nog schaamteloos gejat wordt, inclusief Yngwie-imitatie (Into Eternity) ben ik er snel klaar mee.

Tracklist:
1. Sign of the Devil
2. The Tempter
3. Book of the Dead
4. Bless the Unholy
5. Lord of Battle
6. Flames of Purgatory
7. Into Eternity
8. Black Heart
9. Black Shadows
10. Turn to Stone
11. Seven Angels