Tegenover het debuut heeft zich toch een stijlwisseling voltrokken. Karmakanic is rustiger, zachter, progressiever en gevoeliger geworden. Op het debuut werd er nogal eens heel snel tegen aan gegaan en vlogen de baslijntjes en drukke riffs je om de horen, maar deze keer klinkt het stukken spiritueler. De nummers zijn ook een stuk langer geworden en neigen veel meer dan ooit naar Yes (luister bijvoorbeeld maar eens naar het titelnummer of 'Alex in paradise'). Andere monumentale nummers zijn het kwartier durende 'Masterplan pt:2' waarin een geweldige sfeer wordt opgebouwd en het erg gevoelige en ook lange 'Where earth meets the sky'. De andere nummers zijn allemaal vrij instrumentaal gericht: 'Do u tango?' is een instrumentaal epos waarin bassist Jonas Reingold zich totaal laat gaan en waarin ook een uitstekende keyboardsolo's te horen zijn.
In eerste instantie was ik een beetje teleurgesteld omdat het eigen gezicht van het debuut verdwenen is, maar daarvoor krijgen we een plaat terug die door de meesters van Yes zelf gemaakt zou kunnen zijn. Puur naar mijn smaak gericht, vind ik het debuut nog altijd iets beter, maar objectief heeft Karmakanic zich nog verder ontwikkeld. De 'metal' is nu totaal uit de sound verdwenen maar we krijgen er emotionele fusion-achtige progrock voor terug. Dit album is een album dat je blijft luisteren en je ontdekt steeds nieuwe dingen. Al, bij al een pareltje dat misschien weer mijn eindejaarslijstje zal halen. Ik ben benieuwd wie dit jaar een betere pure progrock cd zal uitbrengen. Misschien Transatlantic, Kaipa of misschien de grootmeesters van Yes zelf?
Tracklist:
1. Masterplan pt:1
2. Alex in paradise
3. At the speed of light
4. Do u tango?
5. Where earth meets the sky
6. Hindby
7. Wheel of life
8. Masterplan pt:2
.jpg){kind=small}
