Na het indrukwekkende eerste album The Call Of The Wretched Sea voer het nautikdoomgezelschap Ahab een andere koers met het veelzijdige The Divinity Of Oceans. Een progressieve richting die niet door alle fans met gejuich begroet werd. Zij hoopten dan ook dat The Giant een terugkeer zou zijn naar de sound van het debuut. Qua emotie is dat het geval, maar de Duitsers zeilen op het derde album muzikaal verder op het traject dat met de voorganger was ingezet.

The Giant is dus in zekere zin een vervolg op The Divinity Of Oceans, maar meer nog dan het geval is op het eerdere studiowerk, verkent het kwartet nieuwe territoria. Er ontstaat hierdoor een gevarieerd album vol post-rock, post-metal, sludge, psychedelische, progressieve rock en (traditionele) doom. Het levert prachtige werkstukken op die ook na vele luisterbeurten hun kracht blijven houden.

Het begint al direct goed met prachtige zang in Further South. Daarna zijn er memorabele momenten middels een wegstervende lead in het meeslepende Aeons Elapse, een geweldige hook halverwege Deliverance (Shouting At The Dead) en de postrockintro plus de opvolgende sludgeriff in Antarctica The Polymorphess. Opvallend aan deze songs is dat ze in vergelijking met The Divinity Of Oceans een bepaalde thematiek in het gitaarspel langer vasthouden, hetgeen een gestroomlijnd gevoel meegeeft.

Een van de weinige nadelen van deze plaat, waarvan het concept overigens gebaseerd is op The Narrative Of Arthur Gordyn Pym Of Nantucket (een korte roman van Edgar Allen Poe), is dat deze langdradig kan aanvoelen. Dat komt onder andere doordat er relatief weinig memorabele momenten zijn vanaf Fathoms Deep Below. Voor wie hier geen last van heeft, is er zelfs voordeel te behalen. De dubbel-lp bevat namelijk twee bonustracks.

Het is vooral knap hoe Ahab veel verschillende stijlen weet te combineren en toch geen richting verliest. Vocaal is er ook veel afwisseling, al wint de verbeterde cleane zang terrein op de grunts. In Antarctica The Polymorphess en het titelnummer zingt overigens Herbrand Larsen van Enslaved mee. Dat is even wennen, want zijn stem wijkt af van de doorsnee doomvocalist, maar na een paar luisterbeurten kijk je er niet meer raar van op.

Emotioneel ligt The Giant dichter bij het debuut dan bij zijn voorganger. Muzikaal neemt het er verder afstand van, al kun je bijvoorbeeld aan Fathoms Deep Below en het begin van Deliverance (Shouting At The Dead) horen dat de roots en de funeraldoomelementen nog steeds verwoven zijn. Het is echter de psychedelische factor die, samen met andere invloeden, terrein wint. Ahab blijft zich derhalve ontwikkelen en maakt geen twee keer dezelfde plaat. Dat is misschien een teleurstelling voor fans die zweren bij het karakter van The Call Of The Wretched Sea, maar een verademing voor liefhebbers die openstaan voor de horizonverbredende ontwikkeling van Ahab.

Tracklist:
1. Further South
2. Aeons Elapse
3. Deliverance (Shouting At The Dead)
4. Antarctica The Polymorphess
5. Fathoms Deep Below
6. The Giant
7. Time's Like Molten Lead (bonus track)
8. Evening Star (bonus track)