Het Britse Winterfylleth viert volgend jaar zijn twintigjarig jubileum. In de afgelopen periode heeft de groep rondom zanger en gitarist Chris Naughton een stabiele status opgebouwd. De zelfbenoemde ‘heritage black metal’ is zowel episch en meeslepend als intens en krachtig. Het is alsof we onderdeel worden van de historische veldslagen en landschappen die de band probeert tot leven te wekken. De sound van Winterfylleth is dan ook sinds het debuutalbum The Ghost Of Heritage (2008) herkenbaar. Al snel bouwt de groep een zeer sterke reputatie op en met topplaten als The Threnody Of Triumph (2012) en The Divination Of Antiquity (2014) breekt het gezelschap internationaal definitief door.

Ik moet eerlijk bekennen dat de magie van die platen in de jaren daarna niet helemaal wordt geëvenaard. Want hoewel de stijl die Winterfylleth heeft ontwikkeld zeer veel zeggingskracht heeft, schurken de heren soms aan tegen zelfplagiaat. Met name op The Reckoning Dawn (2020) breekt het de groep op. Op dat album lijkt haast geen enkele originele riff te staan. Gelukkig zet Winterfylleth een stap in de goede richting met het fellere en iets veelzijdigere The Imperious Horizon (2024). Vooral In Silent Grace, waarin niemand minder dan A.A. Nemtheanga (Primordial) gastvocalen voor zijn rekening neemt, laat een geslaagde nieuwe kant van de Britten horen. Hoe komt Winterfylleth voor de dag op The Unyielding Season?

De sound is in ieder geval wederom erg herkenbaar. Zo pakt de band in de openingstrack Heroes Of A Hundred Fields direct uit met epische riffs en felle drumroffels. Door de toevoeging van enkele blackened thrashmetalriffs en heel subtiele ondersteuning van de keyboards ontstaat er gaandeweg wel wat meer gelaagdheid. Ook in Echoes In The After en Perdition’s Flame komt Winterfylleth behoorlijk agressief uit de speakers denderen. De snauwende strot van Naughton draagt bij aan de ruwere sfeer, terwijl machtige riffs als zonnestralen door het wolkendek schijnen en daarmee toch een gevoel van grootsheid benadrukken.

Gelukkig proberen de Britten ook wat nieuwe elementen te verwerken. Zo laat de band vooral in het sterke titelnummer een nieuwe kant van zichzelf horen, die echt naar meer smaakt. De epische compositie is doorspekt met melodieus gitaarwerk, waarin af en toe zelfs heavymetalinvloeden doorschemeren. Het smaakvolle, akoestische middenstuk zorgt voor een fraai moment van bezinning. Het meest opmerkelijk is echter de Paradise Lost-cover Enchantment. Dat blijkt – ondanks de stilistische breuk met de rest van het album – eigenlijk een heerlijke afsluiter. De band vangt niet alleen de beklemming en dreiging van het origineel, maar creëert ook een plechtige sfeer.

Toch blijft Winterfylleth in veel nummers in dezelfde groef hangen. Daardoor blijft het gevoel overheersen dat The Unyielding Season uiteindelijk niet echt veel toevoegt aan de discografie van de groep. Typerend is wat mij betreft In Ashen Wake, dat met negen minuten het langste nummer van het album is, maar ondanks de poging tot subtiele opbouw uiteindelijk helaas vrij generiek blijft. Dat de eerder aangehaalde cover het enige nummer van de tweede helft is dat me echt doet opveren, is ook een teken aan de wand.

De conclusie is dat Winterfylleth een beetje vast lijkt te zitten op twee sporen, waarvan het oude is versleten en het nieuwe nog niet helemaal is gevormd. De heren proberen hun sound weliswaar iets te verbreden (en dat werkt met name in het titelnummer heel goed), maar tijdens de tweede helft worden de composities minder opmerkelijk en dooft het album wat uit. Ik hoop dat Winterfylleth verder durft te vernieuwen, anders blijft de groep geconfronteerd worden met wat de economen de ‘wet van de verminderde meeropbrengst’ noemen.

Tracklist:
1. Heroes Of A Hundred Fields
2. Echoes In The After
3. A Hollow Existence
4. Perdition's Flame
5. The Unyielding Season
6. Unspoken Elegy
7. In Ashen Wake
8. Towards Elysium
9. Where Dreams Once Grew
10. Enchantment (Paradise Lost-cover)