Er zijn van die bands die helemaal geen blastbeats nodig hebben om de boel aan gort te beuken, en daarvan is dit stel Baltische beukbeulen een uitstekend voorbeeld. Deze ietwat pompeus aandoende zin beschreef voorganger Savigalia en kan één op één overgenomen worden om Epigramma te introduceren. Waarvan akte. Het trio - dat met de toevoeging van gitarist Adomas Varnelis inmiddels een kwartet is geworden - zet het instrumentarium wederom vakkundig aan het werk om een muur van geluid neer te zetten waar je u tegen zegt. Er zijn echter ook verschillen met de voorganger.

Dat valt gelijk al op bij opener Epigramma, de titeltrack dus. De productie is een tandje opgekrikt en de sound is een tikkeltje cleaner. Dat zorgt ervoor dat nuance en detail beter hoorbaar zijn. Daar komt bij dat het de gemiddelde snelheid juist een tandje omlaag gekrikt is. Ook dat komt de luisterervaring ten goede. Daarnaast hebben de ietwat gruizige blastbeats van de voorganger plaatsgemaakt voor strakke, lompe ramroffels die korte metten maken met alles wat op hun pad komt.

Er zijn nog meer vlakken waarop de Litouwers de continuïteit waarborgen. Zo zijn er ook op deze plaat weer momenten van rust; relatieve rust. Zo'n rust van het onheilspellende soort, waarin u slechts kort de tijd krijgt om op adem te komen. Of naar adem te happen, beter gezegd. Zo'n rust waarvan je weet dat het slechts uitstel van executie is. Want vervolgens krijgt u er met lompe mokerslagen en dito bombastische beukriffs weer genadeloos van langs. En dat doet u dus allemaal vrijwillig?! Tsja...

De eerder genoemde veranderingen zorgen ook voor meer ruimte in de muziek en daarmee is er ook meer aandacht voor vocalen. Daar ligt echter wel een puntje van kritiek. Deze grunts zijn op Epigramma namelijk wat monotoner van aard en an sich niet sterk genoeg om het geheel na meerdere luisterbeurten te blijven dragen. Toegegeven dat dat deels een kwestie van smaak is, en zoals u weet: over smaak valt niet te fisten.

Lust u uw met hardcore geïnfecteerde doomsludge graag lomp, ruig en rauw, en heeft u geen last van genoemde grunts, dan kunt u nog altijd zonder enige vorm van twijfel terecht bij Erdve. Op het derde album in de discografie wordt de ingeslagen weg voortgezet en is er duidelijk opgeschakeld in sound en productie. Helaas zijn er voor degenen die hier wel oren naar hebben nog geen optredens gepland, maar mits de juiste geluidsman achter de knoppen staat, is dit stel vermorzelaars ook écht wel de moeite waard om live te gaan checken.

Tracklist:
1. Epigrama
2. Nyra
3. Skepsis
4. Ydos
5. Trukmė
6. Svertas
7. Raukšlės
8. Skleistis