Bij aankomst bij De Vorstin is het al lekker druk. Maar er is ook even verwarring. De outfits om ons heen doen eerder denken aan een jazzavond dan aan dood en verderf. Al snel wordt duidelijk waarom: in de grote zaal staat Candy Dulfer geprogrammeerd. De blikken van het iets te net geklede publiek voor een metalconcert spreken boekdelen wanneer ze ons in vijftig tinten zwart zien aankomen. "O, zijn dit metalmensen?" Ja, dit zijn metalmensen. Ook wij weten precies waar we moeten zijn. Toegegeven, het blijft hilarisch dit soort reacties.

Deathmarch trapt de avond af en laat er geen gras over groeien. Vanaf de eerste noot wordt de toon gezet: old school death metal, rauw en zonder pardon, maar verre van stoffig. De band injecteert zijn sound met crust- en hardcore-invloeden, waardoor het geheel een vuile, opgefokte energie krijgt. De kettingzaag-gitaren snijden genadeloos door de zaal, terwijl de ritmesectie een logge, bijna punky drive neerlegt. De zaal is inmiddels goed gevuld en reageert direct. De eerste moshpit ontstaat al bij het openingsnummer en groeit moeiteloos uit tot een kolkende massa. Een wall of death? Geen probleem. Circle pit? Kom maar door. Tussen het geweld door duikt de bekende metalflamingo op en zelfs een moshende banaan laat zich zien. Het tekent de sfeer: intens, maar met een knipoog. Deathmarch dendert als een stoomwals door zijn set heen en laat een zichtbaar tevreden publiek achter.

Daarna is het de beurt aan Shoot The Messiah. De Nederlandse blackened deathmetalband knalt er vanaf seconde één vol in. De sound is strak, agressief en komt vol overtuiging over. Dit is geen band die komt om het spelen. Dit is een band met een boodschap. Anti-kuddegedrag en zelf nadenken zijn verpakt in een snoeiharde muur van geluid. De set bestaat grotendeels uit nieuw materiaal, dat direct goed ontvangen wordt. Toch blijft er ruimte voor momenten die deze scene zo eigen maken. De merchandisegirl van de band blijkt jarig te zijn vandaag en wordt luidkeels toegezongen. De zaal is duidelijk nog niet “warm genoeg”, dus het publiek blijft vrolijk doorbeuken. De afwezige Dutch Viking (een vaste bezoeker van METALCAFE) is onderwerp van gesprek. Hij blijkt met vakantie en wordt gemist. Daarom wordt er zelfs live ingebeld zodat hij er toch een beetje bij is. Het tekent de hechte community die hier samenkomt. In de pit ontstaat ruimte voor alles: van keihard moshen tot een spontane Macarena. Organisator Niels laat zich ook niet onbetuigd en gaat zonder aarzeling crowdsurfend over het publiek. Aan het eind van de set krijgt zanger Leroy een miniflamingo aangereikt door metalflamingo. Een klein, maar veelzeggend gebaar. Want hoe agressief de muziek ook is, de sfeer blijft warm en verbonden. De frontman neemt even de tijd om het publiek te bedanken en deelt hoe bijzonder het voor hem is om zijn persoonlijke trauma’s om te zetten in muziek en dat hier te mogen delen. Het publiek reageert zoals verwacht: het wil meer. Zonder veel gemekker krijgt iedereen dat. Nog één nummer dan. Vol gas, thrash-gewijs, eindigend in een allesvernietigende wall of death.

Als afsluiter betreedt Saille het podium, al laat de set even op zich wachten. Technische problemen met een van de versterkers zorgen voor een vertraging van zo’n 25 minuten. De zanger van de band erkent dit netjes en biedt zijn excuses aan, maar zodra de eerste klanken door de zaal rollen, is het oponthoud vergeten. Waar de voorgaande bands vooral op brute kracht leunen, verschuift de sfeer direct. Saille kiest voor gelaagdheid en atmosfeer, en brengt een set die intens en meeslepend aanvoelt. De symfonische black metal die ten gehore gebracht wordt, komt overtuigend uit de verf: ijzige riffs, razende drums en krachtige vocalen worden subtiel ondersteund door orkestrale elementen. Het enige gemis is de aanwezigheid van die klassieke en zeldzame instrumenten waar de band op albums gebruik van maakt. Dat had het geheel nog een extra dimensie kunnen geven. Desondanks weet de band moeiteloos te overtuigen. Met een sterk gevoel voor dynamiek en storytelling neemt Saille het publiek mee op een duistere reis vol dreiging en epiek, waarbij de zaal zich gewillig laat meeslepen.

Na afloop sluit organisator Niels de avond af met een aankondiging: The Monolith Deathcult zal de headliner zijn van Dutch Metalheads Fest dat op 31 oktober 2026 plaatsvindt in De Vorstin. Een aankondiging die met enthousiasme wordt ontvangen.

Wat deze editie van METALCAFE Live vooral laat zien, is hoe levendig en hecht de metalscene nog altijd is. Drie bands, elk met een eigen geluid, maar allemaal gedreven door dezelfde passie: pure, eerlijke en compromisloze metal brengen. De hitte, het dreigende onweer dat uiteindelijk uitblijft, de chaos in de pit en de verbondenheid daarbuiten, alles komt samen in een avond die precies doet wat het moet doen: knallen en alle remmen los. Hilversum leeft! METALCAFE Live bewijst dat, keer op keer.