Op een zonnige dag als vandaag is het enigszins te verwachten dat het voorprogramma de eerste klanken voor een ietwat lege zaal moet presenteren, maar daar laat de instrumentale formatie rondom notenkraker Javier Valdi zich niet door afleiden. De inmiddels in Amsterdam gevestigde gitaarvirtuoos heeft in bassist Niels van Heteren en drumster Femke Westeneng twee Nederlandse strijdmakkers gevonden om de (gelukkig ge-airconditionde) zaal te voorzien van het kleurrijke palet aan klanken waarmee hij zijn gitaarmuziek laat omlijsten. Het merendeel van de muziek is enigszins ingetogen en dat past bij het karakter van de beste man, die tussen de nummers door beheerst zijn verhaaltje doet. Minpuntje is de hoeveelheid muziek die van backingtrack komt, waardoor het soms - vooral door de zware basklanken - totaal onduidelijk en onhoorbaar is wat er nou écht gespeeld wordt. Toch krijgt het trio enthousiaste reacties vanuit de zaal. Het is echter het afsluitende nummer - dat vele malen ruiger is dan de rest - dat op het hardste applaus kan rekenen.

Deze lijn wordt doorgetrokken met de Australische formatie Sugar Spine. Niet alleen laat frontman Josh Muncke zich op het podium evenzogoed door Nederlanders omringen, hij neemt ook het metalstokje met alle liefde in ontvangst en laat metalcoregetrouw de energie van het podium afspatten. Die vonk slaat echter in beperkte mate over op het vooral jonge publiek dat naar voren is gekomen om de verrichtingen gade te slaan. Ook lijken herhaalde oproepen als "Show me what you got!" grotendeels aan dovemansoren besteed. Slechts een klein groepje moshpitridders omarmt zijn call to action. De mannen op het podium gaan echter onverstoorbaar verder in hun opgefokte wereldje en niet in de laatste plaats door het goede sounddesign weten ze de handen van het publiek op elkaar te krijgen. Enige punt van commentaar is de cleane zang. Dat moet de heer Muncke maar niet meer doen, want dit slaat de plank volledig mis.

Je zou dan verwachten dat de zaal tijdens het opbouwen van de show voor Textures wel vol zou lopen. Niets is echter minder waar. De Paarse Zaal van Doornroosje is verre van tot de nok gevuld en er zijn bovendien opvallend weinig Duitse bezoekers te ontwaren. De sprookjeszaal is doorgaans toch wel gezegend met een degelijk contingent aan oosterburen, maar vandaag dus niet. Aan dat halve uurtje in het voorprogramma van Jinjer kan het niet gelegen hebben, want een blik in de zaal verraadt dat dat voor sommigen de aanleiding is geweest af te reizen naar Nijmegen. Er zijn namelijk opvallend veel jonge bezoekers, al dan niet uitgedost in Jinjer-merch. Is iedereen gisteren dan al naar de show in TivoliVredenburg, Utrecht geweest of zo? Het blijft soms gissen.

Dat neemt niet weg dat Textures met open armen ontvangen wordt. We trappen af met het relatief rustige Closer To The Unknown van het eerder dit jaar uitgebrachte Genotype en zoals verwacht, klinkt dit nummer live een stuk rauwer en 'meer metal' dan op plaat. Het geluid staat weer als een huis en er wordt al door opvallend veel bezoekers luidkeels meegeblèrd met deze song van na het carrièrehiaat. Vervolgens is het tijd voor een golden oldie in de vorm van Regenesis waarbij ook fans van de rest van de discografie aan hun trekken komen.

Of het nou aan de airco ligt, of dat men de hele dag aan het strand heeft gehangen, of wat anders, is niet duidelijk, maar er wordt nog opvallend weinig bewogen. Daar komt echter verandering in met de aankondiging van Storm Warning, dat voor de eerste serieus te nemen moshpit zorgt. Begrijpelijk natuurlijk, want het is als een enorme stamper van een track.

Het betere duw- en trekwerk zorgt nog wel voor enige consternatie als een van de moshers zijn lichaam onverhoopt uit de kluwen geslingerd voelt worden en daarmee tegen de rolstoeler met zijn begeleider op de eerste rij vooraan beland. Dit wordt zoals te doen gebruikelijk met zorg en liefde opgelost en vervolgens vormen enkele andere bezoekers naar beste inzicht een barrière om zodoende verdere ongelukjes te voorkomen. Wat zijn die metalheads toch een lieverdjes, af en toe.

Textures hamburgert zijn hits met nieuwe tracks en het knappe is dat er eigenlijk nauwelijks verschil tussen de tracks te horen is. Wat niet wil zeggen dat Genotype een gezelfplagieerde verzameling bekende klanken en riffs is. Geenszins, want de nieuwe glimmer heeft toch wel echt een heel andere vibe, maar wie minder thuis is in de discografie zal moeite hebben om de nieuwe tracks aan te wijzen. Wat minder moeite kost, is om te voorspellen wat die zojuist op het podium neergezette microfoon te betekenen heeft.

Zeker als de eerste klanken van het tegen popmuziek aan schurkende At The Edge Of Winter klinken. Het kan toch haast niet anders dan dat Charlotte Wessels het duet met frontman Daniël de Jongh ook live ten gehore komt brengen. En ja hoor, daar is ze. Wat een genot om die twee zo samen te zien. Elkaar bewonderend, elkaar opzoekend, elkaar aanvullend en bij de zangsolo's toch ook zelf de spotlight te kiezend, betoveren de twee het publiek met hun prachtig contrasterende klanken.

Op toetsenist Uri Dijk na, verlaat vervolgens iedereen het podium. De kenner weet dan al hoe laat het is (pun intended). Het is tijd voor een moment van rust en bezinning met zijn Hebreeuws getitelde solonummer Zman, dat langzaam opbouwt naar het tweede deel van het van Phenotype (2016) afkomstige, afsluitende tweeluik. En je kunt er dan natuurlijk de klok op gelijk zetten (ook hier intended) dat de andere heren terugkomen voor dat tweede deel, Timeless.

Als de mannen vervolgens allemaal het podium verlaten, wordt daar nauwelijks acht op geslagen; geen enkele 'we want more' of wat dan ook valt hen ten deel. Iedereen weet dat er nog enkele songs ontbreken en daarnaast staat er ook op de website dat de show pas om elf uur klaar is, dus dat duurt nog even. In afwachting van de terugkeer en geduldig wachtend kletst men wat met de mensen om zich heen. Daniël komt vervolgens als eerste weer het podium op om zich door het publiek aan te laten moedigen toch nog een setje tracks te spelen. Ja, natuurlijk wil men dat.

En dat krijgt men ook. Toch komt aan al het goede een eind en met de herkenbare introroffels van drummer Stef Broks wordt de laatste mogelijkheid voor de rosbrigade aangekondigd om elkaar overhoop te duwen. Want dat is natuurlijk een knallertje dat de moshers op het lijf geschreven is. Nog een laatste keer wordt er geheadbangd, gemosht, gegrunt en al wat dies meer zij, alsof het leven ervan afhangt. Alsof het vege lijf nog niet genoeg te verduren heeft gehad. Het gaat nog een laatste keer los en als vervolgens de laatste klanken verstommen worden de Brabanders getrakteerd op luid gejoel en applaus. Het kostte even wat moeite om die oude stramme spieren in Nijmegen in beweging te krijgen, maar uiteindelijk is het toch weer een mooi feestje geworden. Druppelsgewijs verlaten tevreden gezichten het strijdtoneel. Textures is definitief terug!

Setlist Textures:
1. Closer To The Unknown
2. Regenesis
3. New Horizons
4. Reaching Home
5. A Seat For The Like-Minded
6. Storm Warning
7. Vanishing Twin
8. Consonant Hemispheres
9. At The Edge Of Winter
10. Zman
11. Timeless
12. Measuring The Heavens
13. Singularity
14. Awake
15. Laments Of An Icarus

Meer foto's op www.basementonline.nl.