Black metal is allang niet meer wat het ooit was. Het stereotype van beschilderde, godhatende, kerkverbrandende en analoogminnende zonderlingen is niet alleen oppervlakkig, maar ook achterhaald. Hoewel sommige bands bewust binnen de grenzen van de “orthodoxe” black metal blijven, kiezen steeds meer artiesten ervoor om de duistere en sinistere sfeer van het genre te combineren met melodieuze en orkestrale elementen. Dit valt vaak onder het subgenre atmosferische black metal, al blijft genretoekenning grotendeels een kwestie van interpretatie en smaak. Daarnaast is er een duidelijke beweging waarbij bands voor hun moedertaal kiezen. Beide ontwikkelingen zijn bijvoorbeeld terug te horen bij Walg en de Deense formatie Sunken.

Ook de uit Den Helder afkomstige groep Dystopia bewandelt deze weg. De band werd opgericht in 2005 en bracht in 2012 zijn debuutalbum Decay uit. Grotere bekendheid verwierf de groep vooral met de langspeler en het eerste deel van het concept De Verboden Diepte. De Verboden Diepte I: Veldslag Op De Rand Van De Wereld (2024) was een woeste en indrukwekkende plaat, waarop zowel de zwartgeblakerde intensiteit als de ingetogen, haast giftige sfeer sterk naar voren kwamen.

Dystopia heeft zich inmiddels bewezen als meester in muzikale storytelling en het schrijven van intrigerende composities. Een opvallende toevoeging is het gebruik van trompet en trombone, instrumenten die je eerder zou verwachten in een compositie van Dire Straits. Deze worden door gitarist Thomas Chochrane op bijzonder fraaie wijze in de muziek verweven.

De Verboden Diepte II: De Weg Van De Meeste Weerstand klinkt totaal anders dan zijn voorganger, maar doet daar allerminst voor onder. Wat direct opvalt, is de compleet afwijkende structuur van de composities. De nieuwste langspeler bevat slechts twee nummers, maar klokt af op een speelduur van ruim een half uur.

Waar het eerste deel vooral dreef op een woeste intensiteit en composities die zwaar leunden op krachtige riffs, kiest Dystopia met deze nieuwe release voor een andere benadering. De muziek is minder furieus, maar des te beklemmender, kwellender en wanhopiger van aard.

Confrontatie begint sfeervol en ingetogen en bouwt langzaam op in intensiteit. De titel is allesbehalve willekeurig gekozen, want na een korte muzikale inleiding wordt de luisteraar direct geconfronteerd met een woeste, zwartgeblakerde passage. De trompet begeleidt het razendsnelle gitaarwerk met langgerekte tonen en voegt een scherp randje toe, terwijl de lage maar subtiele klanken van de trombone voor extra diepte zorgen. Deze orkestrale toevoegingen werken bijzonder effectief en komen vooral tijdens een melodieus intermezzo goed tot hun recht.

De vocalen van Dennis Onsia brengen emoties als wanhoop, woede en afschuw overtuigend over. Ondersteund door sterke backing vocals en fraai gitaarwerk van Rick Jongman en Thomas Cochrane krijgt de muziek een intense lading. Mede door het gebruik van de Nederlandse taal voelt het album opvallend intiem aan, alsof de luisteraar rechtstreeks wordt geconfronteerd met rauwe emoties en diepgewortelde sentimentaliteit.

Het slagwerk van Cees de Wit zorgt voortdurend voor spanningsbogen en geeft de lange compositie steeds opnieuw frisse energie. Juist door die afwisseling van sfeer, intensiteit en dynamiek vliegt de speelduur voorbij en verveelt de muziek geen moment. De Dani Filth-achtige screams aan het einde van de eerste track zijn doeltreffend geplaatst en versterken het gevoel van urgentie. In combinatie met een meeslepende solo krijgt dit nog meer impact en de blastbeats en zwartgeblakerde riffs voorzien het geheel van de nodige kracht en intensiteit.

De Ultieme Roeping laat de wanhopige sfeer van het begin los en presenteert een duivelse sound die sterker leunt op klassieke black metal, met minder melodieuze invloeden. De agressieve benadering houdt echter niet lang stand en maakt plaats voor een fraai groovende passage waar wederom de Nederlandse taal goed bij past. De gekwelde sfeer keert vervolgens terug, gedragen door een opvallend fraaie baslijn.

Halverwege De Ultieme Roeping volgt een intermezzo dat voornamelijk wordt gedragen door het slag- en gitaarwerk, maar plotseling opvallend dof klinkt. Dat komt enigszins vreemd over en wekt de indruk dat het om een andere opname gaat. Ook de overgang naar dit stuk is vrij abrupt, waardoor het fragment, mede door de veranderende productie, wat misplaatst aanvoelt.

Na dit korte moment van verwarring zwelt de track echter weer aan naar zijn volle sound, zonder dat de werking van de rustige passage verloren gaat. Zo sinister en duivels als de compositie begint, zo eindigt het uiteindelijk ook, vooral gedragen door de theatrale, haast smerig demonisch klinkende vocalen.

De Weg Van De Meeste Weerstand maakt indruk. Dat het album slechts uit twee tracks bestaat, doet daar niets aan af. De luisteraar kan erop vertrouwen dat deze release een intens en intrigerend luisteravontuur biedt. Ondanks de aanzienlijke lengte van beide composities slaagt de band erin om de spanning voortdurend vast te houden. De muziek brengt rauwe emoties overtuigend naar voren en bezit een meeslepend en verhalend karakter. Subtiele details, zoals de goed uitgewerkte baslijnen en het doordachte gebruik van trompet en trombone, verrijken het geheel. Dystopia weet daarmee opnieuw een overtuigende langspeler neer te zetten die veel luisterplezier oplevert.

Tracklist:
1. Confrontatie
2. De Ultieme Roeping