Rise To Power is het vierde studioalbum van Battlecross. Eigenlijk het derde, want het debuutalbum Push Pull Destroy (2010) werd opnieuw opgenomen. Pursuit Of Honor (2011) is de verbeterde versie, uitgebracht nadat de band werd opgenomen in de stal van Metal Blade, met Kyle "Gumby" Gunther als de nieuwe frontman. Deze thrash-/deathmetalband uit Michigan werd opgericht in 2003 door het gitaristenduo Tony Asta en Hiran Deraniyagala, de enige overgebleven oorspronkelijke bandleden.
Dat thrash metal de basis vormt, hoor je nog goed terug op Rise To Power, maar deze component is minder aanwezig dan op de voorganger War of Will (2013). Natuurlijk doen sommige passages nog sterk denken aan de Bay Area-stijl (vooral Megadeth), maar je hoort ook invloeden vanuit de melodeath, heavy metal en groove metal terug. Wat zang betreft, is de link naar metalcore te leggen en ik vind de schreeuwerige vocalen van Kyle op deze plaat hier en daar wat storend. Met een andere zanger zou de plaat nog beter zijn dan deze nu al is.
Het is lastig de stijl van Battlecross in een hokje te plaatsen, maar namen die me direct te binnen schieten, zijn The Black Dahlia Murder en Revocation. Wat de muziek van deze band vooral boeiend maakt, is de samenwerking tussen de gitaristen. Tony Asta heeft een melodieuze benadering, die erg goed contrasteert met de agressieve stijl van Hiran Deraniyagala. Het zijn overigens wel de nummers van zijn hand, waar death metal de overhand krijgt. Dat is het geval in The Climb en Bound By Fear, die wat mij betreft met kop en schouders boven de rest uitsteken, hoewel ook Blood & Lies een erg fijne track is, met een akoestisch intro en een groovy einde.
Door het combineren van al die verschillende stijlen klinkt het geheel strak en modern, maar je kunt er niet omheen dat je thrash uit de jaren tachtig en death uit het daarop volgende decennium blijft horen. Een opvallende track is Not Your Slave, een beetje in de stijl van Lamb Of God, maar ook de solo in Spoiled is het vermelden waard. Wat de muzikale kunsten van de gitaristen Tony en Hiran nog beter tot zijn recht laat komen, zijn de fraaie baslijnen van Don Slater. Rise To Power is ook het eerste album met de nieuwe drummer, Alex Bent, een jong talent die vooral uitblinkt in Shackles.
Hoewel de speelduur iets meer dan een half uur bedraagt en de plaat daarmee aan de korte kant is, vind ik het toch precies de juiste lengte. De nummers zijn kort, vol agressie en staan eigenlijk allemaal als een huis. Niets aan toe te voegen en met een prachtige afsluiter als The Path, wat opbouw betreft zeker de beste track van het album, is het dan ook wel mooi geweest. Na volledig overdonderd te zijn door dit muzikale geweld, neem ik de niet altijd even geweldige zanger voor lief.
Tracklist:
1. Scars
2. Not Your Slave
3. Absence
4. Spoiled
5. The Climb
6. Blood & Lies
7. Bound by Fear
8. Despised
9. Shackles
10. The Path
