Op 10 augustus 2013 verloor de metalscene Phil Baheux. De drummer van de Belgische metalen trots Channel Zero overleed op die dag aan een aderbreuk op slechts 45-jarige leeftijd. Het slechte nieuws sloeg in als een bom en de opnames van het nieuwe album Kill All Kings, die net waren gestart, werden hierdoor stilgelegd. Na een paar maanden pakten de zuiderburen de draad weer op en werd Roy Mayorga (Stone Sour, ex-Soulfly), een bekende van gitarist Mikey Doling (ook ex-Soulfly), bereid gevonden om tijdelijk plaats te nemen achter de drumkit. Vraag is natuurlijk hoe de aderlating van Phil verwerkt wordt op de zesde langspeler.

Deze vraag kent meerdere antwoorden. Het album klinkt enerzijds agressiever en venijniger, anderzijds gevarieerder dan de Amerikaanse rock/metal van Feed ‘Em With A Brick, mede de verdienste van Logan Mader, die de plaat van een goede productie heeft voorzien. Kill All Kings is een kassei in het gezicht van de twijfelaars, een toek op uw bakkes. Alle frustratie is goed in de nummers terug te horen, waarbij meer de nadruk gelegd op metal dan op de vorige plaat, wat goed te horen is in Burn The Nation en Kill All Kings (waarin de Illuminati er van langs krijgen, en terecht). Toch is het niet alleen metal wat de band rond Franky de Smet van Damme biedt, want de plaat is ook dynamisch met tempo- en stijlwisselingen getuige het experimentele Ego en Brothers Keeper (een goed nummer dat qua compositie sterk in elkaar zit) en het merendeel van de nummers wordt van een welkome gitaarsolo voorzien.

De dynamiek in de muziek klinkt ook door in de zang. Franky varieert meer dan ooit tevoren. De ene keer schreeuwt hij alsof we een gehoorbeschadiging hebben om het volgende moment gevoelig clean of krachtig melodieus te zingen. Slechts in Digital Warfare en Army Of Bugs, het minste nummer op het album, pakt de zang minder goed uit. Beter klinkt deze in Dark Passenger, dat zomaar de eerste single geweest zou kunnen zijn dankzij de eenvoudige maar doeltreffende riffs, het lekkere ritme en het catchy Volbeat-refrein). De keuze voor de eerste single is echter op Electronic Cocaine gevallen. Die keuze is opmerkelijk, want het nummer over een internetverslaafde ligt de eerste luisterbeurten minder makkelijk in het gehoor en slechts de tweede helft van het nummer boeit.

Als de Belgisch-Amerikaanse combinatie meer moeite had genomen om de tracks goed uit te werken, door met name sommige coupletten qua riffs spannender te maken (Crimson Collider) en tijdens het refrein minder vaak de titel van de song te herhalen, dan hadden de composities nog beter de luisteraar aan de boxen weten te kluisteren. Nu is het een album geworden dat sterke met minder sterke momenten afwisselt waarbij gelukkig de sterke momenten overheersen.

Het beste wordt ook nog eens tot het laatste bewaard. Uitschieter is namelijk het brute Duisternis. Op de plaat is het al een knaller van jewelste maar live gaat het harde nummer (waarin zowel Vlaamse, Waalse als Engelse tekst zit) zeker en vast tot elke setlist behoren. Het album sluit af met het indrukwekkende en emotionele Heart Stop, dat een andere versie is van het vorig jaar uitgebrachte Angel, waarbij de gevoelige snaar goed geraakt wordt. Het is een passend eerbetoon aan Phil waarbij de band alles geeft. Het verlies valt nog steeds hard bij de band die toch de pijn heeft verbeten, zich heeft herpakt en hard, zalig en fier terug komt met Kill All Kings.

Tracklist:
1. Dark Passenger
2. Electro Cocaine
3. Burn The Nation
4. Digital Warfare
5. Ego
6. Crimson Collider
7. Kill All Kings
8. Brothers Keeper
9. Army Of Bugs
10. Mind Over Mechanics
11. Duisternis
12. Heart Stop