In de jaren tachtig was Trouble (naast Candlemass en Saint Vitus) een van de belangrijkste grondleggers van het doom metal-genre. De christelijke band uit Chicago maakte naam met een drietal duister klinkende, maar tevens zeer pakkende albums. Begin jaren negentig brak Trouble kortstondig door met hun vierde (gelijknamige) plaat. Geproduceerd en uitgebracht door niemand minder dan sterproducer Rick Rubin. Langdurig succes bleef echter uit. Voor een deel viel dat te wijten aan frontman en zanger Eric Wagner. Met zijn karakteristieke zwartgallige stem was hij essentieel voor de muziek. Het feit dat Wagner meerdere keren Trouble verliet deed de formatie dan ook geen goed. Nu lijkt het er op dat de populaire vocalist permanent weg is. Desalniettemin brengen de resterende leden van Trouble dit jaar een nieuw album uit: The Distortion Field.

De drijvende krachten achter de band, de gitaristen Rick Wartell en Bruce Franklin, vonden in Kyle Thomas (ex-Exhorder, ex-Alabama Thunderpussy ) een geschikte opvolger voor Eric Wagner. Daarvoor had het tweetal Warrior Soul-zanger Kory Clarke laten aantreden als vervanger, maar deze vocalist bleek bij de trouwe fanschare niet goed te liggen. Thomas had in de jaren negentig al eerder de microfoon overgenomen en overtuigt (meer dan Clarke) dankzij zijn rauwe, bij vlagen Dio-achtige stemgeluid. Zijn vocalen zijn uitstekend, maar klinken frequent toch enigszins generiek. De rock-'n-roll-achtige zanglijnen van Thomas zullen niet snel de gepijnigde wanhopige kreten van Wagner doen verstompen.

Trouble moest het in het verleden niet alleen hebben van Wagner: het dreigende en kreunende gitaargeluid van Wartell en Franklin was net zo karakteristiek voor de band. Het tandem laat op een aantal nummers, bijvoorbeeld tijdens opener When The Sky Comes Down, Sink Or Swim en The Greying Child Of Autumn weer hun kenmerkende gierende en wanhopige speelstijl horen. Aangevuld met bombastische melodramatische refreinen van Thomas zijn deze composities uitstekende toekomstversies van de hits op platen als The Skull en Run To The Light. Liefhebbers van het eerste uur kunnen aanvankelijk rustig adem halen.

Inderdaad: aanvankelijk. Een groot deel van The Distortion Field bestaat namelijk uit degelijke, maar vrij generieke stonerrock. Het doet meer denken aan de laatste Clutch dan aan klassieke Trouble. De duistere neerslachtigheid van weleer is afwezig, evenals de mystieke psychedelica van de Rick Rubin-plaat Trouble. Op het veel te ontspannen Have I Told You klinkt Trouble ook nog eens als een bijna exacte kopie van het veel jongere Alice In Chains. Afgezien van het hierboven genoemde drietal topcomposities wordt de middelmatigheid af en toe nog afgewisseld door stampende krakers als Hunters Of Doom en Butterflies. Maar zelfs deze laatste twee lichtpuntjes bevatten afgezaagde elementen die we niet van Trouble kennen, maar van menige stonerband uit de jaren negentig.

The Distortion Field is een plaat die voor een deel de goede richting in gaat. De gepassioneerde refreinen van Sink Or Swim en The Greying Child Of Autumn doen de verloren gegane wanhoop van Wagner eer aan. Vooral dat laatste nummer is sowieso weergaloos. Als Wartell en Franklink alleen maar van dit soort composities hadden geschreven zou er om de afwezigheid van Wagner niet getreurd worden. Nu is dat wel het geval, ondanks de prima prestaties van Thomas. Nee, het zijn niet de vocalen van de nieuwe zanger, maar het inconsistente componeren van het gitaartandem die dit album uiteindelijk alleen interessant maakt voor de Trouble-fan met een voorliefde voor Clutch en Monster Magnet-klonen.

Tracklist:
1. When The Sky Comes Down
2. Paranoia Conspiracy
3. The Broken Have Spoken
4. Sink Or Swim
5. One Life
6. Have I Told You
7. Hunters Of Doom
8. Glass Of Lies
9. Butterflies
10. Sucker
11. The Greying Chill Of Autumn
12. Bleeding Alone
13. Your Reflection