In de tweede helft van de jaren tachtig komt een aantal bands opzetten, die weliswaar toegankelijke hard rock spelen, maar zich tegelijkertijd afzetten tegen de poedelkapsels, lagen make-up en gladde produktie van de glam metal bands die op dat moment de Amerikaanse hitlijsten bevolken. De muziek van deze ‘sleaze rockers’ klinkt als rauwe, oude opnames van Aerosmith en Mötley Crüe, geïnjecteerd met een flinke scheut punk rock. Het populairste voorbeeld is natuurlijk Guns N’ Roses. Een minder bekende soortgenoot is L.A. Guns, wiens gitarist en naamgever Tracii Guns nog een tijdje met Axl Rose samenspeelt in vroege incarnaties van beide bands.

Nadat die samenwerking is beëindigd, schrijft Tracii met zanger Paul Black, tweede gitarist Mick Cripps, bassist Kelly Nickels en drummer Nickey Alexander het leeuwendeel van het materiaal voor een debuutalbum. Kort voor de opnames beginnen wordt Black echter vervangen door Phil Lewis, terwijl Alexander nog voor de plaat in de winkel ligt de stokjes mag overdragen aan Steven Riley (ex-W.A.S.P). In deze formatie boekt de band een jaar later haar grootste succes, middels het melancholieke The Ballad Of Jayne. In het kielzog van deze hitsingle en het bijbehorende album Cocked & Loaded gaat ook het titelloze debuutalbum in de Verenigde Staten meer dan een half miljoen maal over de toonbank.

Dat succes is begrijpelijk. L.A. Guns is een dampende rock & roll plaat, vol met pakkende riffs en fraai opgebouwde gitaarsoli. Uitschieters zijn het swingende Electric Gypsy, het duistere One More Reason en de opzwepende opener No Mercy. Met het akoestische instrumentaaltje Cry No More en de dramatische ballade One Way Ticket laten de heren zich van hun gevoelige kant zien. Hollywood Tease en Shoot For Thrills zijn covers van Girl en Sweet Pain, de vroegere bands van respectievelijk Lewis en Nickels.

In de loop der jaren is L.A. Guns’ populariteit verdwenen als sneeuw voor de zon, mede door het grote aantal bezettingswisselingen, waar zelfs Spinal Tap zich voor zou schamen. Tegenwoordig zijn er zelfs twee bands onder de naam L.A. Guns actief. De ene versie wordt aangevoerd door Lewis en Riley, en bevat geen enkel origineel bandlid meer. De tweede versie is door Tracii Guns in het leven geroepen, nadat andere projecten op niets uitliepen. Opvallend genoeg heeft hij zich nu verenigd met Paul Black, de zanger die nog voor de opnames van L.A. Guns uit de band werd gezet.

Deze line-up, aangevuld met de zoon van Tracii Guns op bas en Chad Stewart (ex-Faster Pussycat) op drums, gaf begin mei een aantal optredens in de Benelux. Zo kon het gebeuren dat de band op een vrijdagavond voor zo'n zeventig liefhebbers in het jongerencentrum Solution in Hillegom optrad. Een gitarist die nog een tijdje bij Guns N’ Roses heeft gespeeld, om daarna met zijn eigen band een paar miljoen albums te verkopen, zal zich dan toch wel even achter zijn oren krabben? Nou, aan het spelplezier was dat absoluut niet te merken. De heren gaven een dolenthousiaste show weg, met het spetterende gitaarspel van Tracii en de klassieke songs van het debuutalbum in de hoofdrol. Bijna twee decennia later staat dit album dan ook nog steeds als een huis.

Tracklist:
1. No Mercy
2. Sex Action
3. One More Reason
4. Electric Gypsy
5. Nothing To Lose
6. Bitch Is Back
7. Cry No More
8. One Way Ticket
9. Hollywood Tease
10. Shoot For Thrills
11. Down In The City