Enquête

Wat is jouw favoriete studio-album uit november 2021?

Archgoat – Worship The Eternal Darkness
Black Label Society – Doom Crew Inc.
Bullet For My Valentine – Bullet For My Valentine
Converge & Chelsea Wolfe – Bloodmoon: I
Crazy Lixx – Street Lethal
Cynic – Ascension Codes
Der Weg Einer Freiheit – Noktvrn
Exodus – Persona Non Grata
Gov't Mule – Heavy Load Blues
Hemelbestormer – Collide & Merge
Hypocrisy – Worship
In Mourning – The Bleeding Veil
Khemmis – Deceiver
Lock Up – The Dregs Of Hades
Lordi – Superflytrap / Lordiversity
Negură Bunget – Zău
Obscura – A Valediction
Omnium Gatherum – Origin
Proscriptor McGovern's Apsû – Proscriptor McGovern's Apsû
Rhapsody Of Fire – Glory For Salvation
Stormkeep – Tales Of Othertime
Swallow The Sun – Moonflowers
Unleashed – No Sign Of Life
Voices – Breaking The Trauma Bond
een ander album uit november, namelijk:

[ Uitslag | Enquêtes ]

Kalender
Vandaag jarig:
  • Ben Mazzarol (Chaos Divine) - 35
  • Blaise Borboën-Léonard (Unexpect) - 36
  • Jack Russell (Great White) - 61
  • Mark Boals (Yngwie Malmsteen) - 63
  • Matt Marinelli (Borealis) - 36
  • R.J. Herrera (Suicidal Tendencies) - 60
  • Van Williams (Nevermore) - 55
Review

A Forest Of Stars - Beware The Sword You Cannot See
Jaar van release: 2015
Label: Lupus Lounge
A Forest Of Stars - Beware The Sword You Cannot See
Er zijn momenten waarop ik woorden en becijfering met een grote passie haat. Dit is intrigerend, aangezien ik als reviewer niet heel veel meer voor handen heb dan woorden en een becijfering, maar bij vlagen valt het gewoon op hoezeer ik worstel om duidelijk uit te kunnen drukken wat ik precies ervaar bij een album. Met gemak kan ik jullie vertellen hoe een band klinkt, wat voor invloeden er in de muziek zitten en of dit allemaal tezamen goed of slecht is, maar de daadwerkelijke essentie van wat bepaalde muziek zo wonderschoon maakt, is gewoon niet in deze combinatie van tekens op het scherm uit te drukken. Ik kan geen recht doen aan de schoonheid van A Forest Of Stars' Beware The Sword You Cannot See, omdat in een Platoonse zin iedere omschrijving slechts een matige kopie zou zijn van de ware idee dat ik probeer uit te drukken.

En toch moet ik het maar proberen.

A Forest Of Stars speelt avant-garde black metal; een term die de lading het meeste dekt, maar waar ik eigenlijk ook niet eens blij mee ben. Net als de term 'progressief', roept de term 'avant-garde' bepaalde klanken op van bands die niet eens per se op elkaar lijken. De nihilistische en bezwerende gitaarpartijen van black metal als genre hebben wel de belangrijkste invloed op het totaalplaatje, maar de invloeden van Britse romantiek en folklore zijn minstens even belangrijk. De muziek is hard en ruw, maar kent een evengrote portie melodie die nergens vrolijk of positief klinkt. Ik kan en zal op muzikaal vlak een hoop referenties en invloeden geven, maar kan en mag hier niet voorbijgaan aan de emotie die een album als dit met zich meebrengt. Beware The Sword You Cannot See is namelijk in geen enkel opzicht een puur muzikale ervaring; het roept ook beelden op.

Mijn eerste kennismaking met de band kwam dit jaar in de vorm van de met een videoclip gepaard gaande openingstrack Drawing Down The Rain. Het is een song die meteen de kaarten op tafel legt van waar de band precies voor staat: een afwisseling tussen duistere screams, betoverende vrouwenzang en maniakale spoken-word stukken waarbij de zanger klinkt als een wanhopige straatpredikant die mensen probeert te waarschuwen voor het naderende einde. Als de gitaristen geen hypnotiserende blackmetalriffs spelen, hoor ik post rock-achtige soundscapes, stuwende folkpartijen of Pink Floydiaanse loopjes die allen harmonisch samenwerken. De toevoeging van een viool in een leidende rol, geeft de muziek nog een extra naargeestig karakter: dit zijn geen frivole huppeldeuntjes, maar tergende partijen in de beste, vroege My Dying Bride-traditie. Een nummer waarbij de luisteraar heen en weer geslingerd wordt tussen verschillende emoties op de meest sublieme wijze. Wonderschoon en tegelijkertijd angstaanjagend.

Zanger Curse heeft een stemgeluid en presentatie die een hoop mensen tegen de borst zal stoten, maar in al zijn expressiviteit en pretentie perfect bij mij aankomt. Bevlogen als A.A. Nemtheanga (Primordial), Martin Walkyeir en Aaron Stainthorpe (My Dying Bride). Hij spuugt de nihilistische teksten vol symboliek en beeldspraak uit over de luisteraar op de meest onaardse wijze. Een onaardse wijze die geheel tegenstrijdig ook nog eens het meest aardse oerinstinct lijkt uit te dragen dat een zanger naar buiten kan brengen. De gelovige persoon zal de stem van een demoon herkennen, de ongelovige een schreeuw die ware menselijke natuur vertegenwoordigt. Zangeres/violiste/fluitiste Katheryne, Queen Of The Ghosts, werpt haar zachtere stemgeluid tegen zijn gewelddadige klanken in, maar vermijdt op perfecte wijze het 'beauty and the beast'-syndroom door eenzelfde zwartgalligheid in haar performance te steken.

Curse sleurt de luisteraar zonder pauze gedurende de eerste vijf nummers aan de haren mee, om op het absolute hoogtepunt van het album (en het jaar), Pawn On The Universal Chessboard, een kleine rustpauze in te lassen. Het zesluik is een van de meest afwisselende stukken muziek die ik het afgelopen jaar heb mogen beluisteren. Waar de eerste nummers ondanks de kleine ruststukken toch in een sneltreinvaart voorbijrazen, komen in dit epos Britse progrock-invloeden (Pink Floyd en Pendragon), alternatieve metal (Tool), cynische folk (Skyclad), gothische doom (My Dying Bride en Paradise Lost) en paganistische razernij (Primordial) in een vloeiend geheel samen. Een mooiere vioollijn dan die in Part IV: An Automaton Adrift zou ik niet kunnen noemen, terwijl in contrast hiermee Part V: Lowly Worm muzikale en chaotische wanhoop tot kunst verheft. Dit alles komt ten einde in een van de meest prachtige stukken serene muziek die ik ooit gehoord heb, als Katheryne de menselijke existentie samenvat in de volgende zinnen:

Smashed across the windscreen of the sky, that's all we've ever been.
Lost amongst the fading stars, that's all we've ever been.
Stood aghast as all the light blinks out, that's all we've ever been.
Just dragging hidden chains of silence, all that's ever been.

De verzwaarde gitaren nemen in de herhaling de toonaangevende rol van de meer esotherische toetsenpartijen uit de intro van het lied over, terwijl Katheryne haar statement harder en krachtiger herhaalt zonder hierbij ook maar een moment iets van de zoetgevooisde schoonheid in te leveren. Als de trage vioolpartij ingeluid wordt, kan ik niets anders dan in een vlaag van melancholie de schoonheid aanschouwen van een kil en goddeloos universum en de absurditeit van het menselijke bestaan te aanvaarden. Het album is klaar en ik ben uitgeput, maar verlang meteen weer terug te keren naar de prachtige en wanhopige roes waarin ik me bevond.

Het voorgaande album A Shadowplay For Yesterdays was eveneens een pareltje, maar wat ongepolijster. De black metal was vuiger, de folkinvloeden waren iets lichtvoetiger en de productie was rauwer. Beware The Sword You Cannot See is in dat opzicht gestroomlijnder en verfijnder, maar valt qua composities voor mij een stuk beter op zijn plaats. De combinatie van muzikale stijlen, atmosfeer en teksten dient als afsluiting voorzien te worden van een metafoor die de twijfelaars hopelijk nog overhaalt dit pareltje aan te schaffen. Een luisterbeurt werkt als een wandeling door het Britse landschap in een druilerige regenbui, waarbij de wandelaar door de druppels en gure wind een krankzinnige zwerver tegenkomt die hem/haar in een waanzinnige roes toeschreeuwt dat zijn/haar bestaan futiel en hopeloos is. De wandelaar/luisteraar die de schoonheid aanvaardt van het mistroostige landschap en waarheid hoort in de woorden van de zwerver, zal een van de beste albums ooit ervaren. Mensen die de regen ontvluchten en aan een zonovergoten strand willen praten met vrolijke mensen, zullen dit album waarschijnlijk niets vinden.

Voor mensen die weinig geven om bombastische reviews en snel naar het einde zijn geskipt om de afronding en het cijfer te zien: Beware The Sword You Cannot See is een van de beste cd's die ik dit millenium heb gehoord, zal op de eerste plaats in mijn eindejaarslijst pronken en verdient alle lof en meer. Pretentieus? Niet te zuinig. Prachtig? Absoluut!

Tracklist:
1. Drawing Down The Rain
2. Hive Mindless
3. A Blaze Of Hammers
4. Virtus Sola Invicta
5. Proboscis Master Versus The Powdered Seraph
Pawn On The Universal Chessboard:
6. Part I: Mindslide
7. Part II: Have You Got A Light, Boy?
8. Part II: Perdurabo
9. Part IV: An Automaton Adrift
10. Part V: Lowly Worm
11. Part VI: Let There Be No Light

Score: 97 / 100

Reviewer: Lennert
Toegevoegd: 9 september 2015

A Forest Of Stars - Beware The Sword You Cannot See
Reactie van Kees op 09-09-2015 om 22:28u
Score: 88 / 100

Schitterende recensie, krijg meteen weer zin om het album te luisteren!

A Forest Of Stars - Beware The Sword You Cannot See
Reactie van V op 10-09-2015 om 07:54u
Score: 95 / 100

Puike review! Petje af!

A Forest Of Stars - Beware The Sword You Cannot See
Reactie van Quarlon op 10-09-2015 om 10:11u
Score: 100 / 100

Leuk dat je ons meeneemt in de terechte moeilijke overwegingen die een recensie schrijven met zich meebrengt. Overwegingen zijn veel belangrijker dan het uiteindelijke puntenaantal. Toch ben ik ondanks dat benieuwd waarom de plaat niet perfect is , maw geen 100 punten heeft gekregen. Kan me verder geheel in de review vinden.

A Forest Of Stars - Beware The Sword You Cannot See
Reactie van Een Metalfan op 10-09-2015 om 11:04u
Score: 96 / 100

Het niveau van deze plaat, gepaard gaande met een meer dan geslaagde vernieuwingsdrang, is inderdaad vrij uniek. Voor mij daarom ook een van de beste platen van het jaar. De tijd zal leren of dit een klassieker wordt, maar ik vrees van niet; ook binnen de metal gaat de aandacht namelijk vooral uit naar doorsnee en herkenbaar - en dat is deze plaat allesbehalve. En dat gebrek aan aandacht is jammer, omdat een aantal richtingaanwijzers voor de metal van de toekomst hier te vinden is.

Ben blij dat er nu een review is... en wat voor een!

A Forest Of Stars - Beware The Sword You Cannot See
Reactie van metal kat op 10-09-2015 om 13:04u
Score: 85 / 100

mooie woorden top plaat

A Forest Of Stars - Beware The Sword You Cannot See
Reactie van callahan op 10-09-2015 om 23:25u

Super recensie!!
Kende de band niet en heb dus even geluisterd maar inderdaad, heel erg lekker. Ga ik vaker beluisteren.
En ik houd niet eens van dit soort metal, zegt ook veel over de kwaliteit van de muziek denk ik.

A Forest Of Stars - Beware The Sword You Cannot See
Reactie van Nuberus op 13-09-2015 om 01:01u
Score: 99 / 100

want 99 is mooier dan 100. Soms denk ik: Arckanum en Cradle of Filth, nu ja, het oude spul dan. Vooral de traditionele instrumenten die gebruikt zijn. Afgewisseld met de agressievere passages, het theatrale en het slepende. Mooi hoor dit. BM waar ik wakker van wil worden.

A Forest Of Stars - Beware The Sword You Cannot See
Reactie van Vince op 29-09-2015 om 13:39u
Score: 90 / 100

Gaaf album! Zoals je het omschrijft voelde ik het bij Ne Obliviscaris.
Zeker een vast plekje op m'n iphone verdiend!

A Forest Of Stars - Beware The Sword You Cannot See
Reactie van Artorius op 03-10-2015 om 18:31u
Score: 75 / 100

Voor iets wat een black metal band moet voorstellen, klinkt dit mij iets te braaf in de oren. Slecht is het niet, maar ook niet bepaald trve ende cvlt.

Alle artikelen en foto's (afgezien van albumhoezen, door bands/labels/promoters aangeleverde fotos of anders aangegeven), zijn © 2001-2021 Metalfan.nl, en mogen niet zonder schriftelijke toestemming gekopieerd worden. De inhoud van reacties blijven van de reageerders zelf. Metalfan.nl is niet verantwoordelijk voor reacties van bezoekers. Alle datums van de Nieuwe Releases, Concertagenda, Kalender en in de artikelen zijn onder voorbehoud.