Twee jaar geleden wordt folkminnend Nederland verrast door het prima debuutalbum Hereniging van de Gelderse band Alvader, het project van Joris van Gelre (bekend als ex-vocalist van Heidevolk). Hereniging ontpopt zich tot een aimabel werkstuk, met integriteit en zonder veel opsmuk gemaakt, vol gedragen zanglijnen, statige en stoere riffs en refreinen die verrassend goed blijven plakken. Het album heeft in de afgelopen twee jaar regelmatig rondjes gedraaid. En wie de band in 2024 in Arnhem aan het werk heeft gezien in het voorprogramma van Primordial, weet dat Alvader ook live zijn mannetje staat.

Ondanks de onmiskenbare kwaliteit verschijnt ook opvolger Woede in eigen beheer. Het kan natuurlijk ook een bewuste keuze zijn om de zaken in eigen hand te houden. Want wie een blik op de line-up werpt, ziet dat Van Gelre ondersteuning krijgt van een aantal gelouterde krachten in de Nederlandse black- en folkmetalscene. Gitaristen Reamon Bloem en Kevin Olinga hebben beide een verleden in Heidevolk, terwijl drummer Nico de Wit onder andere in Bezwering en Mondvolland actief is. Bassist Ernstjan Rutten speelt onder andere in de livebezetting van :Nodfyr:, een van de andere projecten van Van Gelre.

In ieder geval ligt Woede in veel opzichten in het verlengde van zijn voorganger. Dat wil zeggen dat de folk metal van Alvader nergens platvloers of gemakzuchtig wordt, maar smaakvol en met gevoel voor heroïek in elkaar is gezet. Het gitaarwerk is zowel melodieus als krachtig en het drumwerk van De Wit zorgt voor een stoere basis. Verder valt vooral op dat Van Gelre uitstekend voor de dag komt met zijn heldere, krachtige stemgeluid. Op Hereniging klinkt hij al prima, maar op deze nieuweling weet hij zich regelmatig te onderscheiden met zeer sterke, gedragen zang. Een mooi voorbeeld is het epische Ongebroken, waarin hij zich van zijn beste kant laat horen.

Een van de hoogtepunten van het album is het opzwepende Als De Rossen Weer Razen, dat met een trage, Amon Amarth-achtige riff begint, maar al snel een paar versnellingen opschakelt. Het heroïsch gezongen refrein contrasteert mooi met het instrumentale vuur. De flitsende gitaarsolo is de kers op de taart. Zo zijn er meerdere puike composities te vinden op Woede. In opener Vaderland vindt Alvader de balans tussen kracht en melodie. Het nummer combineert vurige drumroffels met statige zang en het gitaarwerk wisselt tussen epische en melodieuze riffs. Sterven Door Staal ontpopt zich tot het felste nummer, dat met zijn scherpe riffs en intense tempo bij vlagen richting black metal neigt.

Woede is dan ook een prima opvolger van het verrassende debuut. Het is een plaat die – net als zijn voorganger – relatief eenvoudig in elkaar zit, maar desondanks een hoge herspeelwaarde heeft. Hereniging heeft een licht streepje voor omdat de refreinen op dat album van een iets hoger niveau zijn en beter beklijven, maar het zijn details. Wie houdt van epische folk metal zonder overdreven verkleedpartijen of andere toeters en bellen, is bij Alvader aan het goede adres.

Tracklist:
1. Vaderland
2. Als De Rossen Weer Razen
3. Rode Waas
4. Ongebroken
5. In Naam Der Goden
6. Sterven Door Staal
7. Eeuwig Weergekeerd