Kent u deze nog? "Tell me the truth... the truth, motherfucker!" Clawfinger is weer terug, de band die in de jaren negen hits scoorde als Pin Me Down, Do What I Say en The Truth. Technisch gezien is er overigens geen sprake van een comeback, want op één jaar na waren er altijd wel optredens. Negentien jaar na de laatste plaat Life Will Kill You uit 2007 heeft frontman Zak Tell weer voldoende inspiratie opgedaan en woede opgekropt om de achtste langspeler van de rapmetalformatie mee te vullen.

Hoewel er lange tijd niets nieuws is uitgebracht, klinkt Clawfinger nog altijd als Clawfinger. Het recept is simpel: mix rap en metal en doe er wat experimentele geluiden bij en je bent er. Het resulteert in een groovende ritmesectie, heavy riffs en een gedreven frontman die sociale en politieke misstanden aan de kaak stelt. Dankzij de moderne productie klinkt die mix anno 2026 robuuster dan voorheen.

De plaat begint overtuigend met Scum en Ball In Chain dankzij effectieve heavy riffs, power van de ritmesectie en intense vocale voordracht. Ook Big Brother maakt indruk dankzij de sterke coupletten met atmosferische synthesizerakkoorden. Hoewel het tijdens de nu-metaltrack Linked Together moeilijk is om stil te blijven zitten, maken de Zweden in die fase van het album een aantal tracks minder indruk. Zo had A Perfect Day bij wijze van spreken op een album van Fun Lovin' Criminals kunnen staan, maar mist men daarin iets memorabels. Datzelfde geldt voor Kill The Dream. Men eindigt wel overtuigend met Environmental Cases en het titelnummer, dat als een soort anthem wel een blijver is.

Het puberale karakter van sommige teksten (en enkele samples) en de wat zeikerige refreinen zorgen ervoor dat er luisteraars zullen afhaken. Zo begint Going Down (Like Titanic) uitstekend met een Cypress Hill-baslijn, maar het refrein is wat zeurderig. Dat euvel komt helaas meermaals voor. Big Brother en A Fucking Disgrace (met geslaagde bluesy bijdrage op slide-gitaar) kunnen het repetitieve karakter nog wel hebben, maar het trekt Tear You Down helaas naar beneden en ook met You Call Yourself A Teacher verliest men het momentum dat met spierballenriffs à la Rammstein opgebouwd is.

Before We All Die is een wat wisselvallig album. Enerzijds is er de vette sound, de gedreven voordracht en tracks als Scum en het titelnummer, anderzijds zijn er puberale momenten en tracks die de energie helemaal uit de plaat halen. Toch is het wel gaaf dat Clawfinger na zo'n lange tijd weer een album uitbrengt, zeker voor de fans die zo lang hebben moeten wachten, maar ook vanwege de nostalgie. Toch maar weer die oude platen opzetten?

Tracklist:
1. Scum
2. Ball & Chain
3. Tear You Down
4. Big Brother
5. Linked Together
6. A Perfect Day
7. Going Down (Like Titanic)
8. You Call Yourself A Teacher
9. A Fucking Disgrace
10. Kill The Dream
11. Environmental Patients
12. Before We All Die