Ondanks twee releases bij Napalm Records is het Zweedse Hällas altijd een beetje een curiositeit gebleven. Het is een wat eigenzinnig gezelschap met een sound die zich niet makkelijk laat typeren – en die onbestemd laveert tussen authentieke hardrock, psychedelische rock, nostalgische folk en seventies-prog. De muziek is te frivool voor keldersoundfetisjisten, te braaf voor de kosmonauten onder u en te avontuurlijk voor de liefhebbers van rechttoe-rechtaan retrorock. Toch is het juist die combinatie van lieflijke klanken, progressieve tinten en meanderende songwriting die de band zijn charme geeft
Met het nieuwe album Panorama is het kwintet toe aan zijn vierde langspeler. Het werkstuk verschijnt via het door de band zelf opgerichte label Äventyr. Wellicht dat de groep daarmee meer muzikale zeggenschap ervaart om zijn zelfbenoemde “adventure rock” naar volledig eigen inzicht vorm te geven. De epische opener Above The Continuum maakt in ieder geval duidelijk dat Hällas zich inmiddels zeer comfortabel voelt in deze stijl en niet terugdeinst voor een compositorisch huzarenstukje. Met een lengte van ruim eenentwintig minuten is het nummer ambitieuzer dan alles wat de band eerder heeft geschreven. Het is een soort progressieve rockopera (Goblin meets Rush), vol spannend retro-toetsenwerk, soepele riffs en volumineuze vocale heroïek. Het speelplezier druipt van de track af. Knap is vooral dat het nummer eigenlijk voortdurend van vorm en karakter verandert - waardoor er ontzettend veel gebeurt - maar dat je als luisteraar toch soepel door de compositie wordt geloodst.
Het contrast met het catchy en toegankelijke Face Of An Angel kan haast niet groter zijn. Dit nummer begint met hoefgetrappel en is gecentreerd rondom een heerlijk lome riff, die sterke herinneringen oproept aan de classicrocktrack A Horse With No Name van America. Hoewel het een fijn nummer is, blijkt het wel wat eentonig na de praal van zijn rijke voorganger. In het frisse en opzwepende The Emissary is de band op zijn best. Met dit nummer slaagt de formatie het best in het combineren van zijn avontuurlijke insteek met zeer fijne riffs en een pakkend refrein. Het enige minpunt is dat de band na een verrukkelijke versnelling tegen het eind al snel een fade-out gebruikt om die heerlijke passage vakkundig de nek om te draaien. Ook het afsluitende At The Summit staat vol met funky toetsenwerk en frivole ritmes, waardoor het onmogelijk is om stil te blijven zitten.
Het gekke aan Hällas is dat de muziek eigenlijk ontzettend kneuterig is en daardoor makkelijk om te ridiculiseren. Op sommige momenten wordt de grens tussen kunst en kitsch bovendien wel héél dun, zoals in de pompeuze en ietwat potsierlijke pianoballad Bestiaus. Vocalist Tommy Alexandersson behoort bovendien niet tot de grootsten der aarde. Toch is de manier waarop de band zijn imperfecties omarmt en vol bravoure en aanstekelijkheid zijn meeslepende sound presenteert een bron van inspiratie. Neem die zang van Andersson: ondanks zijn duidelijke beperkingen legt hij zijn ziel en zaligheid in de performance op een manier die ontegenzeggelijk aanstekelijk werkt. In tijden waarin muziek steeds meer gladgestreken wordt, is die losse en imperfecte aanpak eigenlijk zeer verfrissend.
Panorama is dan ook vooral een charmant album van een band die groots durft te dromen en met name in de openingstrack alle remmen loslaat. Liefhebbers van klassieke groepen als Rush, Genesis, Uriah Heep en Camel zullen hier veel van hun gading op vinden, maar zelfs liefhebbers van Queen zullen de theatrale excentriciteit en grootse muzikale gebaren van Hällas kunnen waarderen. Eigenaardig, eigenzinnig en verfrissend – de Britten zouden het ‘quirky’ noemen, en een betere samenvatting kan ik in het Nederlands eigenlijk niet bedenken.
Tracklist:
1. Above The Continuum
2. Face Of An Angel
3. The Emissary
4. Bestiaus
5. At The Summit
