Er zijn genoeg groepen waarvan nieuw materiaal een soort wetmatigheid is: na een jaar touren de studio in om te werken aan een nieuw album en dan weer op pad. Nieuw werk levert dan niet altijd de gehoopte respons op. Maar er zijn ook groepen waarbij de aankondiging van nieuw werk een reden is om rechtop te gaan zitten. The Ruins Of Beverast, het project van de Duitse componist en multi-instrumentalist Alexander von Meilenwald, valt in die categorie. De black/doommetalband is niet scheutig met nieuw werk, maar levert wel altijd torenhoge kwaliteit. En aangezien we ditmaal zelfs vijf jaar hebben moeten wachten op deze nieuweling, zal menigeen reikhalzend hebben uitgekeken naar het begin dit jaar verschenen Tempelschlaf.

Deze zevende langspeler verschijnt bovendien na twee onbetwiste meesterwerken. Op het fantastische Exuvia (2017) trekt Von Meilenwald een betoverende parallelwereld op, vol hypnotiserende drumritmes, intrigerende, dissonante riffs en esoterische, ritualistische ondertonen. Met het grootse The Thule Grimoires (2021) volgt het magnum opus. Ik beschreef het album als het auditieve equivalent van een adembenemende literaire roman, waarin de meanderende composities zeven meeslepende, bedwelmende en rijke hoofdstukken vormen. Een conceptueel en muzikaal geheel bovendien, dat de luisteraar transporteert naar geheimzinnige plaatsen en werelden. Het werkstuk behoort tot een van de hoogtepunten van de laatste jaren.

Het is lastig om dat niveau wederom te benaderen – en tijdens de eerste luisterbeurten van Tempelschlaf moet ik dan ook een licht gevoel van teleurstelling onderdrukken. Daarmee suggereer ik overigens niet dat het album ondermaats is of dat er geen bezieling en conceptuele verdieping in de muziek te ontwaren valt. Integendeel: ook Tempelschlaf maakt weer duidelijk dat The Ruins Of Beverast zich zowel in compositorisch als in conceptueel opzicht op zeldzame hoogte bevindt. Zoals altijd zijn de composities gelaagd, zitten ze vol details en worden ze met zorg laag voor laag opgebouwd. En ook thematisch lijkt Tempelschlaf weer een coherentie te bevatten die veel andere bands ontberen.

De sfeer is vaak plechtig, maar wel wat lichter en minder beklemmend dan op de vorige langspelers. Zo begint het titelnummer met relatief open klinkende riffs en nogal gedragen cleane vocalen. Toch vergt juist deze track wat tijd om in te komen, vooral omdat de intensere passages niet helemaal lekker synchroniseren met de atmosferische elementen (het zweverige toetsenwerk en het akoestische gepluk). Het nummer komt daardoor ook niet helemaal op gang, maar is in compositorisch opzicht boeiend genoeg om te intrigeren. De combinatie van grimmige blackmetalpassages en esoterische elementen (het licht dissonante, Blut Aus Nord-achtige gitaarwerk op de achtergrond) pakt beter uit in het sterke Cathedral Of Bleeding Statues.

Dat The Ruins Of Beverast nog steeds in staat is om verheffende, sinistere en gedreven huzarenstukjes te componeren, blijkt wel uit de fantastische nummers Day Of The Poacher en Alpha Fluids, die vol krachtige riffs staan en tegelijkertijd een heerlijk dreigende lading hebben door de omineuze strot van Von Meilenwald en de vaak subtiele ambienteffecten. Babel, You Scarlet Queen! is het meest contrastrijk door de uitstekende wisselwerking tussen razende black metal met beklemmende, gedreven riffs, allerhande onheilspellende effecten en het subtiele spel met dissonantie, dat de track een spookachtige ondertoon geeft.

Het meest opmerkelijke nummer is de dertien minuten durende afsluiter The Carrion Cocoon, waarin we de meest uitgesponnen en experimentele kant van The Ruins Of Beverast horen. De opbouw is zeer traag en de toevoeging van subtiele, synthwave-achtige keyboardeffecten geeft het nummer een aparte uitstraling. Na een minuut of zes schakelt de band ineens drie versnellingen bij middels een machtige, intense eruptie, die helaas te kort duurt. Desondanks weet The Ruins Of Beverast de luisteraar mee te slepen in zijn donkere schemerwereld.

Zo valt er ook op Tempelschlaf weer van alles te ontdekken. Het is een uitstekend album om jezelf helemaal in onder te dompelen. De fijne productie (met het basgitaarwerk verrassend prominent in de mix) is niet te gepolijst, maar wel gedetailleerd en sfeervol. Hoewel sommige stijlkeuzes wellicht in eerste instantie verrassend zijn en enige gewenning vragen (en de stijl af en toe ook wel erg contemplatief is, wat soms een klein beetje ten koste gaat van de intensiteit), is ook nu de kwaliteit van The Ruins Of Beverast onmiskenbaar.

Tracklist:
1. Tempelschlaf
2. Day Of The Poacher
3. Cathedral Of Bleeding Statues
4. Alpha Fluids
5. Babel, You Scarlet Queen!
6. Last Theatre Of The Sea
7. The Carrion Cocoon