Support is er vanavond van het Britse Asomvel en de keuze voor deze formatie is prima te begrijpen. Waar het DNA van Airbourne voornamelijk bestaat uit AC/DC, is Asomvel geïnjecteerd met de geest van Motörhead. Het kwartet krijgt flink de tijd om het publiek enthousiast te maken en mag ongeveer bijna evenveel nummers spelen als de hoofd-act. Overtuigen doet de groep echter deels. Het enthousiasme is voelbaar en de bandleden staan energiek op het podium. Muzikaal is het echter allemaal niet zo heel spannend. Het tempo is lekker en de muziek is catchy, maar in het geval van Asomvel heb je het na een aantal nummers wel allemaal gehoord en wordt het geheel op den duur een clichématige bedoeling. Daarbij is het ook jammer dat de geluidsman zijn afstelling niet helemaal juist krijgt. Eigenlijk kan Asomvel nog veel leren van Airbourne, want die band dwaalt ook niet ver af van zijn signature-sound, maar weet door voldoende variatie en uitschieters wél de aandacht van de luisteraar te behouden. Desondanks is er een groep die voor de onversneden hardrock valt en zichtbaar geniet. Gaandeweg krijgt vocalist Ralph Robinson ook steeds meer zieltjes met zich mee. Dit zijn vooral de mensen die voorin staan. Achter op de tribunes is echter weinig beleving te zien.

Die beleving is even later wel te vinden als de sfeervolle soundtrack van Terminator 2 door de speakers schalt en het begin van het concert van Airbourne inluidt. Het is de eerste keer dat de Australische rockers in Groningen te vinden zijn en de mannen zijn hier geliefd. Het optreden was in een mum van tijd uitverkocht en de zaal is gezellig vol. Spot staat niet per se bekend om zijn vele metal-programmeringen, maar kan soms verrassend leuke boekingen neerzetten. Waar het sinistere Mayhem bijvoorbeeld al eerder dit jaar in een volle zaal mocht aantreden, staat er ook nog een (uitverkocht) optreden van Alter Bridge in de planning en het is mooi om te zien dat het harde genre leeft in het Hoge Noorden.

Als de laatste tonen van het intro-nummer voorbij zijn, komen de mannen van Airbourne één voor één het podium op, terwijl het nieuwste hitnummer Gutsy ingezet wordt. Net als klassieker Live It Up wordt er rustig opgebouwd om vervolgens over te gaan in energieke rock. Ondanks dat de track relatief nieuw is, wordt deze enthousiast onthaald. Het is vervolgens frontman Joel O'Keeffe die met zijn energieke performance alle ogen naar zich toetrekt en de aandacht ook niet meer weggeeft. Met veel charisma pakt hij het publiek moeiteloos in en anders helpen de vele biertjes die hij constant het publiek in gooit hier wel aan mee. Met zijn werkethos en uitstraling nestelt hij zich moeiteloos tussen de beste hedendaagse frontmannen en weet hij de toeschouwers prima te bespelen. Vooral de oprechtheid valt op. Hij maakt veel contact met individuele fans en het is dat soort momenten, waarmee hij vooral het publiek vooraan moeiteloos voor zich wint. Toch lijkt het moeilijker te zijn om de achterste regionen van de zaal voor zich te winnen. Er wordt daar wel goedkeurend meegeknikt, maar het echte feest blijft daar een beetje uit.

Dat heeft wellicht ook te maken met het slechte geluid. De zang van O'Keeffe klinkt te zacht en ook de instrumenten zijn in een brei met elkaar gemixt die nooit ideaal klinkt. Aan de setlist kan het in ieder geval niet liggen. Airbourne grijpt terug op zijn gehele discografie, waardoor klassiekers als Fat City, Cradle To The Grave, Cheap Wine & Cheaper Woman, Diamond In The Rough en Ready To Rock te horen zijn, maar ook later werk als Hungry en het krachtige Breakin' Outta Hell. Opvallend is dat het laatste album Boneshaker (2019) compleet genegeerd wordt. Wel wordt het publiek nog getrakteerd op het nieuwe en onuitgebrachte Alive After Death, dat vooral klinkt als.....Airbourne.

Muzikaal staat het optreden als een huis en doet de band precies wat het moet doen. Het is een feest en uiteraard komen vaste elementen als een blik bier kapotslaan en de frontman die plaatsneemt op de schouders van de beveiliging, om zo door het publiek te rennen, ook weer voorbij. Dit is altijd leuk om te zien, maar na zoveel jaar is het ook wel tijd om een nieuw showelement toe te voegen. Waar het muzikaal een feest is vanavond, blijkt dat echter in het publiek niet zo te zijn. Waar metalpubliek bekend staat om tolerant en een hechte familie tijdens optredens, breken er vanavond ongeregeldheden uit. Het is zelfs zo erg dat O'Keeffe genoodzaakt is om hier een opmerking over te maken. Deze negativiteit is een opvallende trend in Spot, want bij het optreden van Mayhem was er ook al agressiviteit. Dit samen met dat er kenbaar te weinig beveiliging was om alle crowdsurfers veilig op te vangen, is een signaal waar de organisatie best even naar mag kijken.

Laat dat een smet zijn op een verder heerlijke avond rock-'n-roll. Met Live It Up, Ready To Rock en klassieker Running Wild schotelt Airbourne het publiek een sterk einde voor en vooral laatstgenoemde zorgt voor de grootste ontlading. Aan het einde vertelt Joel O'Keeffe dat hij graag terugkomt in Groningen en aan het plezier van hem en zijn bandmaten te zien, is dat geen loze belofte.

Setlist Airbourne:
1. Gutsy
2. Fat City
3. Cradle To The Grave
4. Hungry
5. Back In The Game
6. Raise The Flag
7. Cheap Wine & Cheaper Woman
8. Alive After Death
9. Diamond In The Rough
10. Too Much, Too Young, Too Fast
11. Breakin' Outta Hell
12. Live It Up
13. Ready To Rock
14. Runnin' Wild

Setlist Asomvel:
1. King Of The World
2. Louder & Louder
3. Born To Rock 'n' Roll
4. If It's Too Loud, You're Too Old
5. Your Worst Nightmare
6. Outside The Law
7. Set Your World On Fire
8. Luck Is For Losers
9. Lone Wolf
10. Take You To Hell
11. Light 'Em Up
12. The Nightmare Ain't Over