Het zou voer kunnen zijn voor een filosofische of linguïstische discussie: wanneer verliest de prepositie 'post' zijn betekenis? Met andere woorden: wanneer heeft het geen zin meer om over post-black metal te spreken? Is dat wanneer het genre dusdanig geaccepteerd is dat het de norm is geworden? Of wanneer er weer een nieuwe variant opdoemt, die we dan taalkundig nog potsierlijker 'post-post-black' moeten gaan noemen? Of moeten er we maar gewoon aan vasthouden als al dan niet handige en gemakkelijke genreaanduiding, die enigszins een beeld geeft van de te verwachten muziek? Zo spreken we ook dertig jaar na dato nog over 'Nu metal'.

Als de voor de pragmatische oplossing kiezen – en dat is in het geval van een simpele muziekbespreking wel zo voor de hand liggend – kunnen we in ieder geval stellen dat het Deense Møl een schoolvoorbeeld is van post-black metal. Het vijftal uit Aarhus is in 2012 opgericht en is met Dreamcrush toe aan zijn derde langspeler. Na het goed ontvangen debuutalbum Jord (2018) wordt het gezelschap zelfs opgepikt door Nuclear Blast Records. In 2021 verschijnt opvolger Diorama. Daarna volgt een langere stilte, want Møl heeft bijna vijf jaar nodig gehad om deze nieuweling af te leveren. Ook Dreamcrush verschijnt via Nuclear Blast, dus qua bereik zit het wel goed. Maar in hoeverre weet Møl zich ook muzikaal te onderscheiden in een genre dat inmiddels net zo goed als vergaarbak dienst kan doen?

Opener Dream begint – nou ja – droomachtig. De licht aanzwellende keyboardambient (ver)leidt de luisteraar het nummer in, om vervolgens met een wonderschone, Alcestiaanse gitaarmelodie het hemeldek open te breken. Als de track steviger wordt, is het moeilijk om de invloed van Deafheaven te negeren in de hakkende riffs en de felle strot van Kim Song Sternkopf. Toch is de track geen onverdeeld succes. Hoewel alle elementen afzonderlijk werken, is het nummer te kort, waardoor de ideeën eigenlijk wat worden afgeraffeld. De formatie van George Clarke blijkt een onuitwisbare indruk te hebben achtergelaten, want Små Forlis kan niet anders dan de Deense versie van Deafheaven genoemd worden en ook Dissonance klinkt als twee druppels water als zijn Amerikaanse voorbeeld. De uitvoering is in beide tracks echter sterk, met name door de goede zanglijnen.

Møl is op zijn best in de nummers die duidelijker rondom een centraal muzikaal thema zijn opgebouwd. Zo voelt Young beter uitgewerkt aan dan de openingstrack. Het nummer begint met een prachtige gitaarlijn en pakt uit met woest hakkende riffs, zonder al te veel zijstapjes. Die pluspunten gelden ook voor het tegelijkertijd emotionele en stevige Garland. En in Mimic combineert het kwintet fraaie melodielijnen met een urgentie en drive die het geheel naar een hoger plan tillen. Op andere momenten is de muziek melancholischer. Zo hangt er een licht Svalbard-sfeertje over Hud door het droefgeestige gitaargepluk en de (ietwat wankele) cleane zang. Ook in Favour horen we de melancholische kant van Møl, zeker in het gevoelige begin met een subtiele gastbijdrage op de cello door Arianna Mahsayeh.

Al met al biedt Møl weinig vernieuwing op Dreamcrush, maar de uitvoering is zeer verdienstelijk. De Denen klinken als een combinatie van Deafheaven, Alcest en Svalbard, met elementen uit de post-black, shoegaze en post-hardcore. Door de behapbare speelduur is Dreamcrush bovendien goed te verteren en ligt de muziek – ondanks de intensiteit en de directe sound – niet al te zwaar op de maag. Dreamcrush is een aangename toevoeging aan de collectie van de liefhebbers van dit genre.

Tracklist:
1. Dream
2. Små Forlis
3. Young
4. Hud
5. Garland
6. Favour
7. A Former Blueprint
8. 8
9. Dissonance
10. Mimic
11. Crush