De Portugese groep Gaerea is altijd in ontwikkeling geweest. Na de pure, op Mgla-leest geschoeide black metal van de begindagen heeft het met bedekte gezichten opererende gezelschap steeds meer het experiment opgezocht. In mijn recensie van het vorige album Coma (2024) schreef ik al dat de band op een kruispunt staat tussen trouw blijven aan zijn typerende stijl of verder experimenteren met kalmere invloeden. Twee jaar later kunnen we in ieder geval de conclusie trekken dat Gaerea niet van plan is om stil te blijven staan in zijn ontwikkeling.

Loss is namelijk een album dat de tongen zal losmaken. Menig liefhebber van de band zal een keer of drie moeten slikken bij de eerste luisterbeurten. De blackmetalinvloeden zijn verder naar de achtergrond gedrongen en horen we alleen nog terug in de sporadische blastbeats en de donkere sfeer. Daar zijn metalcore en zelfs wat lichte alternatieve rock-invloeden voor teruggekomen. Op het eerste gehoor klinkt dat misschien als een zeldzaam slecht idee, maar de praktijk is anders. Want die verbreding en vernieuwing van de sound komt samen met een enorme compositorische sprong. De negen nummers op Loss zijn tegelijkertijd gelikt en toegankelijk, maar ook zeer krachtig en effectief. Er staat geen verkeerde noot op de plaat.

Het heeft me enige tijd gekost om te bedenken hoe Gaerea op dit album klinkt. Het dichtst in de buurt komt een samensmelting van de beste elementen van het moderne In Flames, Heaven Shall Burn en Linkin Park(!), verpakt in een licht blackmetalsausje en piekfijn opgediend in negen fantastisch in elkaar zittende composities. Met de openingstrack Luminary maakt het gezelschap uit Porto direct duidelijk dat de band uit een heel ander vaatje tapt. De dikke metalcoreriffs en de traag rollende drums hebben we nog niet eerder gehoord van deze groep, net als het groots aangezette refrein, dat lijkt gemaakt voor de grotere stadions. Het meest opmerkelijke is nog hoe ontzettend goed deze combinatie werkt, want mijn gefronste wenkbrauwen maken al na enkele luisterbeurten plaats voor een aanhoudende dopamineboost.

En het blijft niet bij dit ene hoogtepunt. Gaerea klinkt op Loss hypergefocust en zeer zelfbewust. Het is alsof de band zich realiseert dat er wat op het spel staat. In ieder nummer raakt de band precies de ‘sweet spot’ tussen toegankelijkheid, intensiteit, muzikaliteit en effectiviteit. Het resulteert in een reeks absolute topnummers. In het knappe Submerged speelt Gaerea een spel met versnellingen en vertragingen, inclusief een verrassende, bijna alternatieve rock-achtige passage met cleane zang. Het onweerstaanbare Hellbound barst uit zijn voegen met loodzware riffs. Wát een urgentie en samengebalde energie laat de band hier horen! Deze track gaat live voor enorm veel schade aan nekwervels - en aan andere lichaamsdelen - zorgen. En in Phoenix zet het kwintet de luisteraar op het verkeerde been met een rustig begin, om daarna een uppercut uit te delen middels een loodzwaar, Heaven Shall Burn-achtig beukgedeelte.

Te midden van dat intense en retestrakke spel bevindt zich de relatief nieuwe zanger Guilherme Henriques – de gitarist van de band die sinds Coma (2024) ook de vocalen voor zijn rekening neemt. Het is alsof we op Loss weer een nieuwe frontman horen, want de manier waarop Henriques zijn stemgeluid heeft ontwikkeld, is ronduit fenomenaal. Met zijn epische, rauwe uithalen, die het midden houden tussen een scream en een protestkreet, straalt hij enorm veel urgentie en kracht uit. De semi-clean geschreeuwde, lang aanhoudende zanglijnen doen regelmatig denken aan het stemgeluid van Anders Friden (In Flames). Ze voegen dan ook enorm veel toe aan de uitmuntende instrumentatie.

Terwijl veel bands na een uitstekende eerste helft hun kruit hebben verschoten, bewaart Gaerea het beste tot het laatst. Zo komen oude en nieuwe invloeden op perfecte wijze samen in het grootse Nomad. De track begint zeer intens, met oude blackmetalinvloeden die doorschemeren in de vurige riffs en strakke drumpassages, maar bevat vervolgens wederom zo’n ijzersterk, stadionwaardig refrein. En het afsluitende Stardust is niet alleen het meest gewaagde nummer, maar ook het hoogtepunt van het album. Middels prachtige cleane zang en een intieme pianopassage laat de band zich van zijn meest kwetsbare en fragiele kant horen, om vervolgens de luisteraar na een paar minuten genadeloos om de oren te slaan met een magistrale eruptie, waarin de gevoelige zanglijnen vervolgens zeer kunstig worden verweven. Wat een grootse, stoutmoedige afsluiter is dit! Het kan niet anders dan als statement gezien worden: dit is wie wij nu zijn.

Ik kan me voorstellen dat critici de nieuwe sound van Gaerea afdoen als een knieval voor de commercie. Maar daarmee slaan ze de plank volledig mis wat mij betreft. Want hoewel Loss absoluut gelikter en veel toegankelijker is dan het oudere werk – en de band ook absoluut weet dat stijl ertoe doet in onze visuele cultuur – is Loss in alle opzichten een integer werkstuk. Bovendien legt de band de lat voor zichzelf hoger dan ooit. Iedere riff doet ertoe en ieder refrein heeft betekenis. De sound van het album is bovendien onberispelijk. De muziek is kristalhelder en tegelijkertijd loodzwaar. Met Loss slaat Gaerea een dappere nieuwe weg in, die de band volledig terecht tot nog grotere hoogten zal stuwen.

Tracklist:
1. Luminary
2. Submerged
3. Hellbound
4. Uncontrolled
5. Phoenix
6. Cyclone
7. LBRNTH
8. Nomad
9. Stardust