En zo staat op vrijdag 13 maart Poppy dus niet in Eindhoven, maar in Tilburg. Een fijne upgrade, want in Poppodium 013 is het geluid toch doorgaans een stuk beter. Daar profiteren uiteraard ook de supportacts van. Allereerst Fox Lake. Een onbekende, zo blijkt als wordt gevraagd wie de hardcoreformatie al eerder heeft gezien. Het kwartet uit Colorado maakt echter een prima indruk met een energieke show waarbij vooral Nathan Johson veelvuldig contact met het publiek maakt. De beweeglijke frontman moedigt aan om mee te springen, te headbangen en een wall of death te vormen. Hij krijgt zijn zin al snel, want bij de openingstrack is er al een circle pit en de bijval neemt per nummer toe. Het songmateriaal is eigenlijk niet heel bijzonder (een mix van hardcore-instrumentatie, hip-hop-raps en scratsches van backingtrack), maar de grooves zijn krachtig en het energieniveau is constant hoog. Fox Lake is daarmee een heel prettige opwarmer voor "The queen herself".

Net als Fox Lake lijkt ook Ocean Grove onbekend bij de toeschouwers. Waar eerstgenoemde het gemêleerde publiek vanaf het begin meekrijgt, moeten de Australiërs met invalgitarist Feisal El-Khazragi van Loathe wat harder werken. Het geluid staat nog niet goed afgesteld, de numetalsongs met Linkin Park als voorname invloed klinken wat inwisselbaar en minder krachtig dan Fox Lake en de cleane zang is niet zuiver. Het tweede deel van het optreden is veel overtuigender, met het Deftones-achtige Last Dance als eerste hoogtepunt. De lampjes van de mobiele telefoons lichten de zaal mooi op. Guys From The Gourd bevat een drumsolo aan het einde en daarmee komt de uitblinkende drummer Sam Bassal terecht even in de spotlight.

Voor het Prodigy-achtige Raindrop wisselen zanger Dale Tanner en bassist/zanger Brent "Twiggy" Hunter even van rol. Een leuke afwisseling en het nummer brengt er meer beweging in bij het publiek. In het begin was de cleane zang nog niet in orde, maar in Stratosphere Love (met invloeden van Rage Against The Machine) komt Tanner juist goed voor de dag. Mede daardoor hebben de songs meer overtuigingskracht. De mannen houden daarna het momentum vast met Junkies, dat uitstekend uit de verf komt. Fly Away sluit een set af die moeizaam begint, maar gaandeweg aan overtuigingskracht wint. Ocean Grove kan niet iedereen overtuigen, maar laat de nu metal van Linkin Park, P.O.D., Limp Bizkit, Crazy Town en consorten herleven op een eigentijdse manier.

Wie 013 betreedt, komt al snel langs de merchandise van Poppy. De lange rij maakt direct duidelijk hoe populair Moriah Rose Pereira, zoals ze bij de burgerlijke stand bekendstaat, is. Vandaag is het balkon van de zaal gesloten, maar op de vloer en de trappen is het niet makkelijk meer om een aangenaam plekje te vinden. Als het licht uitgaat en het podium van een blauwe lichtshow wordt voorzien, verwelkomt een mannelijke voice-overstem iedereen in "The house of Poppy". Terwijl de laatste pianotonen van het filmische intro klinken, betreden de gemaskerde bandleden onder luid gejuich het podium. Dit keer zijn dat naast Poppy, drummer Ralph Alexander, bassist Jake Massanari en gitarist Johnuel Hasney een tweede gitariste: Alexa Lynn.

Het feest barst meteen los met Bruised Sky waardoor de zaal direct een adrenalinestoot krijgt. Deze sterke opener wordt gevolgd door Bloodmoney, dat door de fans meegezongen wordt ("Keep telling yourself that you've been playing nice, so go beg for forgiveness from Jesus the Chist"). Hoewel het geluid niet optimaal afgesteld staat (te veel bas), hebben de singles wel overtuigingskracht. Bij Scary Mask (Poppy verschijnt met masker) ontstaat een pit en zijn zowel bandleden als toeschouwers aan het springen. Het nummer eindigt met een drumsolo. Het is een van de weinige momenten dat de andere bandleden, die zich overigens uitstekend van hun taak kwijten, in de spotlight komen te staan. Andere momenten zijn bijvoorbeeld een gitaarsolo (die veelal afwijkt ten opzichte van de studioversie) of achtergrondzang (zoals mooi naar voren komt in Time Will Tell.

Ongeveer elke twintig minuten is er een korte pauze waarin de muzikanten van het podium verdwijnen en de voice-over klinkt met uitspraken die je aan het denken zetten ("You only see what you've been told to see"). Dit show-element had echter ook achterwege gelaten kunnen worden. Hoewel het niet heel storend is, haalt het wel de vaart uit de show. De lichtshow en rookkanonnen zijn wel van toegevoegde waarde, evenals het scherm achter Poppy, waarop abstracte beelden worden getoond. Poppy zelf spreekt enkele keren het publiek toe ("Hi Tilburg, I'm Poppy, I'd like to see a couple of circle pits"), maar loopt tussen de nummers door ook vaak van het podium af. Eenmaal weer terug is ze veel beweeglijker dan in eerdere jaren en ook de andere bandleden zijn enthousiast. Veelal blijven ze op of rond hun eigen positie, al nemen ze om de beurt of samen plaats op risers of op de verhoging naast de drummer. Een ander verschil is dat er veel meer live gezongen wordt, en dat er minder van backingtrack klinkt. Het draagt veel meer bij aan een live-ervaring en bovendien is de live-zang dik in orde.

Hoogtepunten zijn er veel. The Cost Of Giving Up komt uitstekend uit de verf, net als het veelzijdige Concrete (met grote circlepit) en het atmosferische If We're Following The Light. Sommige tracks hebben live nog eens extra overtuigingskracht zoals het wilde The Center's Falling Out (met wall of death). De set smijt je van de ene in de andere vibe. Het ene moment sta je met je armen mee te zwaaien tijdens het rustige deel van Anything Like Me en het andere moment sta je te springen op Crystallized, dat een ander intro heeft dan de studioversie. Ook de lieflijke outfit van de zangeres die soms achter haar glittermicrofoonstandaard staat, contrasteert sterk met het headbangen en de extreme vocalen. Dat grote verschil is een van de onderscheidende elementen die deze artieste zo interessant maakt.

Na een uur zit de reguliere set erop, al volgt al snel op het "We want more" de voice-over, die van een mannelijke stem overgaat in die van Poppy. Nog eenmaal is het feest met pittende, meezingende en dansende fans tijdens een overtuigende versie van New Way Out (met halverwege confettiregen). Poppy dankt de fans kort met "thank you" en een buiging. Voor het gevoel was het een wat kort optreden, al hebben we in dat uur wel waar voor ons geld gekregen met een gevarieerde set en hebben de fans crowdsurfend, meezingend en springend enorm genoten. Hopelijk duurt het niet lang voordat Poppy met een wat langere set terugkeert naar Nederland.

Setlist Poppy:
1. Bruised Sky
2. Bloodmoney
3. Scary Mask
4. The Cost Of Giving UUp
5. Public Domain
6. Concrete
7. The Center’s Falling Out
8. Anything Like Me
9. Have You Had Enough?
10. Crystallized
11. Time Will Tell
12. V.A.N
13. If We're Following The Light
14. They're All Around Us

Toegift:
15. New Way Out

Setlist Ocean Grove:
1. OG Forever
2. Cell Division
3. Superstar
4. Ask For The Anthem
5. My Disaster
6. No Offence Detected
7. Last Dance
8. Guys From The Gord
9. Raindrop
10. Stratosphere Love
11. Junkies
12. Fly Away

Setlist Fox Lake:
1. Go 4 The Throat
2. Cold Hard Truth
3. Pure Adrenaline
4. Dog Eat Dog
5. Tunnel Vision
6. Excessive Damage
7. Real Fast
8. Gaslight
9. Freestyle