Het parkeren neemt wat meer tijd in beslag dan voorzien en het duurt even voordat we de zaal binnenkomen, waar de regionale metalcoreband A Place To Fall uit Lingen de festivaldag begint. De formatie, die bestaat uit frontman Marcel Völker, gitaristen Malte Hornung en Oliver Aepken (ook grunter), bassist André Mathis en drummer Johannes Röttker, mengt krachtige riffs met melodieuze, meezingbare refreinen, met As I Lay Dying en Killswitch Engage als inspiratiebronnen. Helaas hebben we enkel de laatste twee nummers van de set, Trench en Fears, volledig meegekregen. Beide nummers zijn afkomstig van het tweede album Resilence (2022) en worden met overtuiging uitgevoerd.

Twintig minuten zijn voldoende om het podium gereed te maken voor Abrupt Demise. De deathmetalband uit Steenwijk is al geruime tijd actief en heeft enkele wijzigingen in de bezetting doorgemaakt. Recent nam bassist Jos Ferwerda afscheid na dertien jaar trouwe dienst. Taco Verweij blijkt de juiste man voor de klus te zijn. Na het inleidende Story Of Jägermeister (Da Tweekaz) begint de set met Machines Of Blood. Duits zit niet in de vocabulaire van frontman Rene Brugmans, maar dat zal het publiek worst zijn. End Of Life ontvangt een luid applaus als beloning. Na enkele middelvingergebaren tussen Rene en drummer Herman Uiterwijk komen Sevastopol Fell (1855) en Cannibal aan bod. Rene proost nog een keer met zijn cola en kondigt Hate Me aan, afkomstig van de split Bathe In Blood (2024). Tevens meldt hij dat er gewerkt wordt aan de opvolger van The Pleasure To Kill And Grind (2020). De mannen vermaken zich prima op het podium. Gitarist Ardy de Jong zie ik alleen maar glimlachen wanneer hij niet staat te headbangen, terwijl gitarist Marc Ouwendijk af en toe een dansje doet. Dat begint al meteen tijdens de soundcheck met een minuutje van Human Mince. Aan het einde van de set wordt het groovende nummer gelukkig volledig uitgevoerd. Abrupt Demise kan terugkijken op een sterke set.

Chiffre staat op het podium gereed om te beginnen. De band uit Osnabrück combineert metalcore, hardcore, synthwave en pop uit de jaren tachtig, met een nadruk op groovende ritmes en pakkende melodieën. "Stranger Things meets metal" noemen de mannen het. Het begint met de nieuwste single Disruptor (2025). De aanwezigen voor het podium volgen het voorbeeld van frontman Pascal Heemann, bassist Fabian Sodke en gitarist Tristan Wegner wanneer ze springen als Nangijala wordt ingezet. Pascal is een uitstekende zanger, hoewel dat in Cipher iets minder goed tot zijn recht komt. Dat nummer staat op het debuutalbum Wastelands (2022), waarvan ook het titelnummer en Strigoi worden gespeeld. Wat je op het podium waarneemt, sluit echter niet aan bij de auditieve situatie. Het slagwerk van Björn Flachmann zal live zijn, maar het gevoel dat ik sta te kijken naar een tape-act wordt alsmaar sterker. Mijn acute verwerkingsstoornis laat anderen onverschillig. Na elk nummer gaan de vuisten omhoog. Kortom, het is een prima optreden en vakkundig uitgevoerd.

Je zou kunnen denken dat Rotting Demise een traditionele blackmetalband is door de presentatie met corpsepaint en de bijhorende symboliek, maar schijn bedriegt. De formatie levert intense, groovende death met invloeden uit black metal. Wanneer het instrumentale Judgement's Procession uit de speakers klinkt, komt frontman Silence op met zijn duivelsstaf, voert rituelen uit en zet een doornenkroon op zijn hoofd. Zijn theatrale voorstelling start met Gods Failing Kingdom. Hij schakelt moeiteloos tussen diepe grunts en screams. Het tweede album, The Unholy Veil Of Silence (2025), wordt volledig uitgevoerd, behalve het instrumentale In Remembrance Of The Dead. Voordat het titelnummer begint, wordt het publiek hartelijk verwelkomd. Silence is niet de enige blikvanger. Gitarist Mephisto is prominent aanwezig en kijkt met een strakke blik de zaal in. Sinds begin dit jaar krijgt hij versterking van Asmodeus voor de leads, die het glimlachen nog heeft niet heeft afgezworen. Het lijk achter de drumkit heet Belial, het werkpaard van de formatie. Hij zorgt ervoor dat de tempowisselingen van grooves naar snelle stukken zeer soepel zijn en start de orkestratie met de laptop naast hem. Mogelijk staan daar ook de backing tracks voor de baspartijen op, want een bassist hebben heren niet meegebracht. Lucifer's Dawn wordt aangekondigd als het laatste nummer, waarin Mephisto de leads voor zijn rekening neemt. Het licht gaat aan en weer uit als de eerste noten van In Memoriam Moriendi klinken, een cover van Atrium Noctis ter nagedachtenis aan Hydra Gorgonia (2024 overleden). Na de show volgt een foto met het publiek. Rotting Demise heeft er in ieder geval een fan bij.

Als het podium voorbereid wordt voor de volgende band, komen veel mensen even naar buiten om een sigaret op te steken, iets te eten te scoren bij de frietkraam, of om een gesprekje aan te knopen met wie er ook maar voor je neus staat. Vaak draait dat gesprek om Wacken, waar Duitse metalheads in groepjes naartoe gaan uit traditie en voor de gezelligheid op de camping. De line-up interesseert de meesten al lang niet meer en de kosten worden voor lief genomen. Er wordt vooral gehoopt op aangenaam weer.

Er lijkt van alles mis te gaan tijdens de soundcheck van Symbtomy. Voor mij is de Tsjechische deathmetalband een grote onbekende. Zdenek Ševcík zit druk te gebaren achter zijn drumkit. Stekkertjes worden vervangen en instellingen worden gecontroleerd. Gitaristen David Krédl en Jaroslav Šantrucek staan rustig te wachten met bassiste Dáša Duzl, terwijl frontman Martin Halma wat onrustig heen en weer loopt over het podium. Vijftien minuten te laat staan beide gitaristen met horns up wat te schreeuwen en begint de beukende set. Met slechts zes nummers op zak, afkomstig van twee demo's die in 2024 als compilatie zijn uitgebracht, is dertig minuten speeltijd ook genoeg. Op voorhand verrast de plek in het tijdschema, wat tot een bepaalde verwachting leidt. Drummer Zdenek gaat helemaal op in de verpletterende set met traditionele Stockholm-death. Echter, muzikaal is het niet bijzonder en het optreden is oersaai om naar te kijken. Naast een korte groet van Martin staan de bandleden tussen de nummers met elkaar te praten. David en Jaroslav proberen wel wat interactie met het publiek te krijgen, maar dat lukt hen niet. Na drie nummers heb ik al meer ruimte om mij heen en Zdenek kijkt echt niet blij als nog meer bezoekers vertrekken. Je kunt van een drol niets moois maken. Het is te gemiddeld en de bandleden lijken volledig ongeïnteresseerd. Dit optreden is echt een gevecht tegen de verveling.

California Dreamin' van The Mamas & The Papas klinkt uit de speakers, plotseling onderbroken door het geluid van een shooting. 'Wir sind Necrotesque und wir spielen old school death' brult Lodewijk van Doorn als Geriatric Cranium Crusher wordt ingezet. Nordhorn is tweede thuisbasis voor de formatie uit Helmond, aangezien bassist Dave Blummel en gitarist Arjan Jansen in de organisatie zitten. Het is meteen druk voor het podium. Arjan en Dave brullen zonder microfoon lekker mee en trekken veelvuldig de aandacht. De single Mary Wept Blood (2023) begint met een gesproken sample en frontman Lodewijk doet een dansje als het nummer op een swingende manier begint. Zo krijg je het publiek enthousiast. Ook Mental Automutilation valt goed in de smaak. Voor het podium is het niet zo druk, maar veel bezoekers staan bij de bar tegenover het podium, of kijken vanuit de naastgelegen ruimte waar de merchandise-tafels staan en waar een kleine metalmarkt is geplaatst. Als de groove in Celsium 137, de opener van het album The Perpetuated Festering (2023), wordt ingezet, beweegt het publiek lekker mee, maar wie nog wat wil zien moet wel dichter bij het podium komen. De rookmachines hebben een dikke mist gecreëerd. In de wolk voor het podium staan mensen te dansen en het lijkt erop dat er een rondedans is ontstaan. De beveiliging opent de deuren aan de zijkant voor meer zicht en frisse lucht. Het plezier in wat ze doen straalt ervan af bij de heren. Van de vorig jaar uitgebrachte split Love And Pieces wordt Vegan Meat Grinder gespeeld. Voordat de set eindigt met de titeltrack van de debuut-ep The Necrotic Grotesque (2021), wordt de foto gemaakt met het publiek. Na afloop neemt drummer Harald Bouten uitgebreid afscheid van de fans voor het podium.

Death metal is goed vertegenwoordigd, maar er is zeker enige variatie in het aanbod. Kozoria speelt progressieve death met invloeden van djent. De stijl van de Franse band uit Jouy-le-Moutier, net boven Parijs, is redelijk te vergelijken met die van Gojira. De opener Pandora's Box blijkt bijzonder geschikt te zijn voor stijldansen. Naast mij zwiert een stel in metaloutfit elegant rond, wat al snel navolging krijgt van omstanders. Gitarist Julien Perdereau is de frontman, maar ook gitarist Kevin Delcourt en bassist Bertrand Janicot zingen en grunten in de meerstemmige stukken. Intense, groovende momenten worden afgewisseld met kalme passages die meer emotie, gevoel voor drama en een romantische sfeer bevatten. Kan metal romantisch zijn? Ja, dat kan. Stijldansen op metal is ook ongebruikelijk. In het tweede nummer Demonize Them komt de cleane zang van Julien minder goed tot zijn recht, maar dit kan te maken hebben met het harde geluid. Het publiek is opgewekt en swingt op de dreunende grooves in Fading Embers. Drummer Pierre Gelinotte speelt op de drumkit van Necrotesque en kijkt wat moeilijk als hij een moer aandraait van een hi-hat. Er lijkt niets aan de hand. Leviathan en Reborn volgen en ontvangen applaus als beloning. De setlist omvat uitsluitend nummers van het debuutalbum The Source (2024). De titeltrack van bijna negen minuten wordt luidkeels meegezongen zodra het 'whoohoo'-momentje zich aandient. De speeltijd is voorbij, maar toch wordt de tijd genomen voor Division als laatste nummer, inclusief een spelletje met het publiek. Het optreden van Kozoria valt goed in de smaak en het feit dat de formatie tien minuten te lang heeft gespeeld, veroorzaakt geen problemen bij het ombouwen van het podium.

Als de rustgevende klanken van The Fall… klinken, wenkt drummer Moritz Nixdorf het publiek naar voren te komen. De rust is van korte duur wanneer Into Catastrophe wordt ingezet, de opener van Landkrieg (2025), het vierde album van Scalpture. De sonische aanval, variërend van snelle stukken tot verpletterende bulldozer-grooves, met brute keelklanken van frontman Thorsten Pieper, leidt tot een energiek optreden van de deathmetalband uit Bielefeld. Het doet wel wat denken aan Hail Of Bullits, hoewel Scalpture zeker niet bang is om genregrenzen te doorbreken en verschillende stijlen te combineren. Voor het brute gitaargeweld zorgen Felix Marbach en Tobias Aselmann. Felix brult ook zo nu en dan de tweede stem. Moritz is goed zichtbaar, maar gaat af en toe staan om de boel op te hitsen. Hij is niet de enige die opvalt. Bassist Niklas Neuwöhner is de echte blikvanger. Hij staat zich rustig voor te bereiden tijdens de soundcheck, maar als het jasje uitgaat en de show begint is het een totaal andere persoonlijkheid. Die man is één brok energie. Thorsten verwelkomt het publiek en wijst erop dat het laatste album precies een jaar oud is. De heren willen dat vieren met Schwedentrunk. Twee mensen beklimmen het podium en willen proberen te crowdsurfen. Thorsten is bereid de eerste een handje te helpen om zijn angst te overwinnen en geeft hem een zetje. Dam Busters, afkomstig van Panzerdoktrin (2017) ontketent een kleine rondedans.

Na de laatste noot gooit Morzitz een drumstick naar Felix. Die vangt hem keurig en geeft hem terug, waarna Moritz het samplekoor dirigeert dat Yperite (van Eisenzeit, 2020) inleidt, waarin een fraai drum-'n'-bass-moment voor Moritz en Niklas is verwerkt. Til Jeret Undergang wordt aangekondigd met een uitgebreider praatje van Thorsten. Het is van groot belang om samen te genieten en te feesten in het grensgebied. De teksten dragen een zeer duidelijke boodschap tegen onderdrukking, dictatuur en oorlog, ondanks de thematische focus op oorlogen in het verleden. De single Flattened Horizons (Pounding Howitzers) uit 2023 volgt, waarna Thorsten een slok bier neemt en proost met het publiek. Hij spot iemand met een lege beker, opent een nieuw flesje en vult het drinkgerei opnieuw vol. De afsluiter gooit het tempo weer omhoog met To End All Wars, de opener van Veldwärts (2022). Het energieke nummer ontketent direct een rondedansje met wat duwen en trekken voor het podium, maar de sfeer blijft kalm en vriendelijk. Scalpture maakt indruk met een uitstekend uitgevoerd optreden. Na de show krijgt Moritz een dikke knuffel van Thorsten, waarna hij voor op het podium nog een praatje maakt met de fans.

De hoofdact van de derde editie is Rage. De Duitse heavymetalband rond Peter "Peavy" Wagner, opgericht in 1984, beschikt over een zeer uitgebreide discografie. New World Rising (2025) is het 27e studioalbum en de show begint met het inleidende instrumentale titelnummer en de opener Innovation. Het geluid staat erg hard en zorgt voor vibratie-akoestiek. De geluidsgolven komen door je schoenzolen en zorgen ervoor dat je hele lichaam trilt. Gitarist Jean Bormann is zeer actief en maakt gebruik van elke beschikbare ruimte op het podium. Drummer Vassilios "Lucky“ Maniatopoulos is goed zichtbaar door de lage, relatief eenvoudige maar zeer fraaie drumkit. Rage staat voor Duitse degelijkheid. De albums bevatten stuk voor stuk een solide mix van heavy metal, power metal en soms wat progressieve elementen. Peavy is niet meer de jongste, maar straalt nog steeds van energie en zijn zangstem is nog bijzonder krachtig. De setlist bestaat uit een combinatie van klassiekers en moderne werken. Na Under A Black Crown, afkomstig van Afterlifelines (2024) gaan we terug naar het album The Missing Link (1993) met Nevermore. Na een uitgebreider praatje komen Until I Die en Days Of December aan bod, wat wordt beloond met gejuich en applaus. Met A New Land maken we een grote sprong naar het recentere werk. Dit nummer staat op Resurrection Day (2021), de eerste plaat met Jean als gitarist.

Na een voorstelrondje van de mannen op het podium volgen twee nummers die bijna vanzelfsprekend deel uitmaken van de setlist. De eerste is Solitary Man, gevolgd door Refuge, maar er gaat direct iets mis. Soms hapert de gitaar, maar nu valt het geluid volledig uit. Alleen het slagwerk (zonder versterking) is te horen. Het wordt snel hersteld en Jean lijkt de enige te zijn die het door heeft. De ingetogen passage in Refuge wordt verrijkt met een reggae-sausje, waardoor het nummer een frisse toevoeging krijgt. De bandleden zijn goedgehumeurd en functioneren als een goed geoliede machine. Van de nieuwste plaat wordt de semi-ballad Fire In Your Eyes gespeeld, gevolgd door The Price Of War en de titeltrack End Of All Days (1996). Niet de populaire titeltrack Soundchaser (2003), maar Great Old Ones maakt deel uit van de set, waarna Sent By The Devil volgt. Met een extra lange versie van fan-favoriet Higher Than The Sky, inclusief meezingspelletje met het publiek, lijkt de show voorbij als het licht aangaat. Ja, duh... de speeltijd is nog niet voorbij en Lucky zit gehurkt achter op het podium. Het duurt niet lang voor de heren weer op het podium staan om Freedom ten gehore te brengen, gevolgd door Straight To Hell. Beide nummers zijn te vinden op A New World, maar laatstgenoemde is een heropname. Peavy gaat zichtbaar vermoeid op de verhoging voor de drumkit zitten, maar Jean is nog niet uitgeraasd. Het publiek ook niet en het feest gaat verder met een nummer dat absoluut niet mag ontbreken: Don't Fear The Winter, afkomstig van Perfect Man (1988). En dan is de show toch echt voorbij. Rage zet een uitstekende, energieke show neer.

De datum voor volgend jaar is bekend. De vierde editie van het Grafschafter Metalfest vindt plaats op 13 maart 2027. Early bird-tickets zijn inmiddels beschikbaar.