Vier jaar geleden bewees Power Paladin met het debuutalbum With The Magic Of Windfyre Steel dat metal uit IJsland niet per se heel donker, melancholisch of droevig hoeft te klinken. Het vrolijke zestal maakt opgewekte, heroïsche power metal met invloeden van onder meer Rhapsody (Of Fire), Stratovarius en Twilight Force, maar ook behoorlijk wat referenties aan Iron Maiden, Helloween, Judas Priest en andere klassieke bands. Het resultaat mag er zijn. Beyond The Reach Of Enchantment is het vervolg en hint met het aardige artwork wederom op een plaat waarop het gaat om liederen over elven, goblins en natuurlijk stoere ridders.

Tekstueel klopt dat, maar wat betreft het geluid is er een bescheiden koerswijziging hoorbaar. De nadruk ligt namelijk meer op de invloeden van de genoemde traditionele metalbands dan op die van symfonische of powermetalgroepen. Het zorgt ervoor dat de muziek een tikkeltje ruiger aanvoelt. Dat uit zich vooral in het uitbundige, zwaardere gitaarwerk en de iets traditionelere songstructuren. De rappe openingstrack Sword Vigor is daar een prima voorbeeld van. De band laat weinig aan de verbeelding over met razendsnel gitaarwerk, prima gitaarsolo’s, fijne opvulling van de keyboardpartijen en immens hoge vocale uitbarstingen en aanstekelijke samenzang. Aan humor ontbreekt het ook dit keer niet met een heuse 8-bit-break, allerlei geluidseffecten en een bizarre videoclip.

Het tempo van de plaat ligt hoog. Tot aan het afsluitende Valediction, dat opent met kalm gitaargetokkel, wordt de luisteraar amper rust gegund. De band had daarin een betere balans kunnen vinden, zodat er iets meer onderscheid is tussen de diverse tracks. Daarnaast is het geluid af en toe een beetje schel.

Ondanks die minpunten is het niveau van deze tweede plaat hoog en vrij constant. Het ene hoogtepunt is nog niet voorbij, voordat het volgende zich aandient. Wat betreft productiewaarde en schrijfwerk zijn er duidelijke stappen gezet. Bovendien zoekt de band ook naar afwisseling, bijvoorbeeld door het inroepen van een leger aan gastvocalisten, waaronder Tommy Johansson, Óskar Rúnarsson en Sara Rut Fannarsdóttir om te zorgen voor wat vocale diversiteit.

Daarnaast is de plaat doordrenkt met humor, luchtigheid en een algeheel opgewekt karakter (Camelot Rock City!), maar flirt de groep ook met donkerdere klanken en songstructuren. Het hoogtepunt daarvan is de al genoemde finale Valediction. Deze track van bijna tien minuten is een knap staaltje musiceren en componeren, met een fijne spanningsopbouw en duistere gorgelzang tussen de hoge noten van Atli Guðlaugsson. Het is een uitstekend einde van een plaat voor liefhebbers van iets zwaardere power metal. Ik kijk nu al uit naar plaat nummer drie.

Tracklist:
1. Sword Vigor
2. Glade Lords Of Athel Loren
3. The Royal Road
4. The Arcane Tower
5. Aegis Of Eternity
6. Camelot Rock City
7. Keeper Of The Crimson Dungeon
8. Valediction