Pitfest
Enquête

Wat vind jij de gaafste band op Into The Grave 2024?

Avatarium
Brujeria
Brutus
Bütcher
Crypta
Crystal Lake
Dvne
Dymytry
Fear Factory
Fleshgod Apocalypse
Halocene
Hellripper
Mars Red Sky
Nanowar Of Steel
Ne Obliviscaris
Nervosa
Orden Ogan
Paradise Lost
Sanguisugabogg
Slaughter To Prevail
Svalbard
Vengeance
Vio-Lence
Whiplash
een andere band uit de line-up van dit jaar

[ Uitslag | Enquêtes ]

    26 mei:
  • Acid King en Earth Tongue
  • Blind Guardian en Manticora
  • 27 mei:
  • Tool en Night Verses
  • 28 mei:
  • Brant Bjork Trio
  • Bruce Dickinson
  • 29 mei:
  • Bruce Dickinson
  • 30 mei:
  • Christian Death
  • 31 mei:
  • Terzij De Horde, Ter Ziele en Radeloos///Ziedend
  • Tusky, Tarzan & The Beachwaiters en Hendheving
  • 1 juni:
  • Alien Weaponry
  • Elegy, Picture en Bildtstar
  • Floor Jansen en Anneke van Giersbergen
  • Foxy Venus
  • The Hague Death Fest
Kalender
Vandaag jarig:
  • Andrea Buratto (Secret Sphere) - 44
  • Bertrand Maillot (Karelia) - 45
  • Chrigel Glanzmann (Eluveitie) - 49
  • Kevin Moore (Dream Theater) - 57
  • Lenny Kravitz - 60
  • Mark Hunter (Chimaira) - 47
  • Markus Hirvonen (Insomnium) - 44
  • Patrick Loisel (Augury) - 54

Vandaag overleden:
  • Luc Chauty (Midwinter) - 2004
  • Vince McAllister (Pentagram) - 2006
Review

Merrimack - Of Grace and Gravity
Jaar van release: 2024
Label: Season of Mist Underground

 -

2024 markeert officieel het dertigjarig jubileum van Merrimack. De Franse blackmetalband is in die periode overigens lang niet altijd even actief geweest - het debuutalbum Ashes Of Purification verschijnt zelfs pas in 2002 - maar staat altijd wel garant voor een bovengemiddelde kwaliteit. Zeker sinds nieuwe frontman Vestal (Marc Obregon) op het in 2012 uitgebrachte The Acausal Mass zijn opwachting maakt, is de muziek van het kwintet meer en meer opgeschoven richting orthodoxe wateren waarin de geest van Watain, Funeral Mist en Mütiilation rondwaart. Dat is wellicht niet de meest originele stijl, maar de groep compenseert dat met gedrevenheid en sterke composities.

Ook Of Grace And Gravity – de zesde full-length van Merrimack – bewijst zich al snel als een uitermate capabel nieuw hoofdstuk in de geschiedenis van de band. De plaat verschijnt zeven jaar na het zeer solide Omegaphilia (2017). Een lange stilte dus, die niet direct verklaarbaar lijkt, want aan de line-up is niets veranderd. De band heeft bovendien bepaald geen grote stijlveranderingen doorgemaakt. Of Grace And Gravity sluit muzikaal gezien naadloos aan op zijn voorgangers: rigide, maar krachtige black metal, voorzien van een sterke, transparante sound en bestaande uit volwassen in elkaar zittende composities. Laten we het erop houden dat sommige groepen alleen boven water komen als ze ook écht iets te melden hebben.

En iets te melden heeft Merrimack zeker. Of Grace And Gravity is weliswaar herkenbaar qua stijl, maar laat de band van zijn meest overtuigende kant horen. Zo ontpoppen Sublunar Despondency, Wounds That Heal en Under The Aimless Spheres zich tot eersteklas tracks, waarop de Fransen geweldige riffs en vurig drumwerk combineren met een gedrevenheid die ik nog niet eerder zo nadrukkelijk heb bemerkt bij dit gezelschap. De eerstgenoemde track staat vol epische, meeslepende riffs en enkele zeer headbangwaardige passages, die het nummer een ondertoon van duistere grandeur geven. Wounds That Heal en Under The Aimless Spheres kunnen getypeerd worden als vormen van sardonisch machtsvertoon dankzij hun onverholen aura van arrogantie en misantropie.

Met het acht minuten klokkende Starving Crowns, dat een tragere opbouw kent, bewijst Merrimack vooral in compositorisch opzicht gegroeid te zijn. Ondanks de minder felle en minder directe aanpak verliest de band namelijk niets van zijn zeggingskracht. In de meeste andere tracks komt het vijftal vooral enorm energiek uit de hoek. Gitaristen Perversifier en A.K. schudden de ene na de andere maniakale riff uit hun mouw, terwijl drummer Blastum - de naam spreekt boekdelen - de luisteraar om zijn of haar tedere oortjes slaat met hyperintense blastbeats. Met veel machtsvertoon voorziet frontman Vestal het geheel intussen met zijn verwrongen strot van een zeer genietbare rafelrand. Zijn doorleefde stemgeluid vertoont meer en meer raakvlakken met dat van Erik Danielsson (Watain) en Mortuus (Marduk, Funeral Mist).

Zo kan het zomaar zijn dat Merrimack in zijn dertigste bestaansjaar zijn beste album uitbrengt. Een betere manier om een statement te maken, is er niet. De band vindt precies de goede balans tussen orthodoxie en traditionalisme enerzijds en professionaliteit en diepgang anderzijds. De schijf heeft bovendien een onberispelijke productie meegekregen, waardoor de black metal op volle kracht, maar met vuige ondertonen, uit de speakers komt bulderen. Of Grace And Gravity is dan ook eigenlijk verplichte kost voor iedere liefhebber van goed uitgevoerde, intense en doorleefde black metal.

Tracklist:
1. Sulphurean Synods
2. Sublunar Despondency
3. Dead And Distant Clamors
4. Wounds That Heal
5. Starving Crowns
6. Under The Aimless Spheres
7. Embalmer's Wine

Score: 85 / 100

Reviewer: Rik
Toegevoegd: 10 april 2024

Kerry King in Muziekcentrum Enschede Metalfestival Into The Grave

Alle artikelen en foto's (afgezien van albumhoezen, door bands/labels/promoters aangeleverde fotos of anders aangegeven), zijn © 2001-2024 Metalfan.nl, en mogen niet zonder schriftelijke toestemming gekopieerd worden. De inhoud van reacties blijven van de reageerders zelf. Metalfan.nl is niet verantwoordelijk voor reacties van bezoekers. Alle datums van de Nieuwe Releases, Concertagenda, Kalender en in de artikelen zijn onder voorbehoud.