Soms heb je van die debuten die nog niet helemaal weten wat ze willen zijn, maar juist daardoor interessant zijn. Impermanence van Malefic is er zo een. De basis is onmiskenbaar thrash, maar daaromheen schuurt het voortdurend langs black metal, met hier en daar zelfs een vleug melodeath dat voor extra kleur zorgt. Het resultaat is een korte, compacte plaat van iets meer dan 35 minuten die vooral opvalt door zijn rusteloosheid: riffs, tempo’s en invalshoeken wisselen elkaar in hoog tempo af.
Malefic is een relatief nieuwe naam binnen de underground, maar bestaat uit muzikanten die hun strepen al deels verdiend hebben in lokale thrash- en blackmetalbands. Opgericht in 2007, maar pas echt actief sinds 2024, groeide de band van een ruw project met een duidelijke liefde voor old school thrash naar een meer gelaagde sound waarin black metal en moderne invloeden hun plek vonden. Na een eerste demo en een paar goed ontvangen live-optredens dook de formatie de studio in voor Impermanence.
De variatie die de kern vormt van de sound van de band is meteen de grootste kracht van het album. Tremolo-gedreven black metal-passages, dissonante uithalen, melodische thrashlijnen en staccato grooves volgen elkaar in rap tempo op, vaak binnen één nummer. Hierdoor ontstaat er een natuurlijke flow waarin de verschillende invloeden elkaar versterken. De eerste helft van de plaat is daar het beste voorbeeld van: hier vindt de band regelmatig precies de juiste balans tussen agressie, melodie en dynamiek.
Opener Blood Of The Throne zet direct de toon: een strakke thrashbasis met daaroverheen black metal-riffs en subtiele melodische injecties. De vocalen houden het midden tussen een thrashbrul en een black metal-snauw, met af en toe een uitstapje naar een diepere deathmetalgrunt. Het is een overtuigende start, vooral door de smakelijke afwisseling van thrashy grooves en black metal dissonantie en tremolo riffs. De riffs zijn heel gevarieerd, zonder dat dit geforceerd aanvoelt.
In Darkest Dreams (The Reaping) bouwt daarop voort met een moderner thrash-gevoel, open akkoorden en scherpe tempowisselingen. De start-stopdynamiek houdt het spannend en de solo is raak. Of Gods And Man vertraagt het tempo en legt meer nadruk op sfeer en melodie, zonder de scherpte te verliezen. De deinende swing die door het nummer heen geweven zit en de melancholische solo aan het einde geven het een eigen smoel.
Idiocracy is misschien wel het meest uitgesproken voorbeeld van de black metal-invloed. De sfeer en riffing ademen een duidelijke Satyricon-vibe (denk Now, Diabolical), met een meer staccato-aanpak en een focus op spanning in plaats van snelheid. Hier werkt de verschuiving van tempo naar atmosfeer uitstekend.
Daarna begint de plaat echter wat te zoeken naar zijn vorm. Deserter heeft een interessant instrumentaal intro en genoeg ideeën, maar verliest zichzelf in zijn eigen variatie en mist daardoor de drive die de eerdere nummers juist zo sterk maakte. Hetzelfde geldt in mindere mate voor latere tracks, waar keuzes soms net niet goed uitpakken. Echoes Of Silence is daar het duidelijkste voorbeeld van. Het nummer opent furieus en belooft veel, maar wordt vervolgens afgeremd door een te drastische tempowisseling die de opgebouwde spanning volledig onderuit haalt. De bijna bluesy heavy metal-solo voelt misplaatst binnen de context van het nummer. Zonde, want de onderliggende riffs, die opnieuw naar Satyricon verwijzen, zijn sterk genoeg.
Door It Haunts eindigt de plaat met een kleine misser. Het akoestische intermezzo wringt: het raakt niet de juiste emotionele snaar en haalt de vaart uit een verder energiek nummer. Het zijn van die momenten waarop de band nét iets te veel wil en daarmee de eigen flow doorbreekt. Daar staat tegenover dat tracks als Disembodiment en Obsidian Earth laten horen hoe goed Malefic kan zijn als alles op zijn plek valt. Strakke riffs, slimme tempoversnellingen, gelaagde gitaarpartijen en een overtuigende mix van thrash en black metal zorgen daar voor een natuurlijke, dwingende energie.
Impermanence is een licht onevenwichtig, maar bovenal toch veelbelovend debuut. De band zit vol ideeën, speelt strak en heeft duidelijk gevoel voor dynamiek en sfeer. Wat nog ontbreekt is consistentie in songwriting: het vermogen om te weten wanneer iets werkt en wanneer je het beter kunt laten. Maar dat is precies het soort probleem dat je wílt horen op een eerste plaat. Malefic heeft hier een fundament gelegd dat meer dan stevig genoeg is. Als de heren de juiste balans weten te vinden en hun sterkste momenten doortrekken over een hele release, dan kunnen ze moeiteloos doorgroeien naar de bovenlaag van het genre.
Tracklist:
1. Blood Of The Throne
2. In Darkest Dreams (The Reaping)
3. Of Gods And Man
4. Idiocracy
5. Deserter
6. Disembodiment
7. Obsidian Earth
8. Echoes Of Silence
9. It Haunts
