Voor een beginnende band heeft het Italiaanse Ponte Del Diavolo al behoorlijk wat naamsbekendheid verworven. Het helpt natuurlijk dat de groep zijn debuutalbum Fire Blades From The Tomb (2024) via het relatief grote Season Of Mist kan uitbrengen. Daarnaast staat het eigenzinnige doom/blackmetalgezelschap al op de planken van meerdere gerenommeerde festivals, waaronder Roadburn, Soulcrusher en – later dit jaar – Into The Void.
De stijl van de band is dan ook een bijzondere. Naast invloeden uit de doom en black metal horen we ook stilistische verwantschappen met post-punk en gothic door de kille ondertoon en de soms wat rellerige vocalen van zangeres Erba Del Diavolo (Elena Camusso). De Nick Cave & The Bad Seeds-cover The Weeping Song is niet alleen een intrigerend experiment, maar vooral een illustratie van de reikwijdte aan muzikale invloeden van Ponte Del Diavolo. Het is die reikwijdte, in combinatie met de krachtige en vaak pinnige composities, die Fire Blades From The Tomb tot een verrassend sterk debuut maken.
We zijn twee jaar verder als Ponte Del Diavolo terugkeert met een opvolger in de vorm van De Venom Natura. Ditmaal met andere verwachtingen, want de onbevangen ontvangst van weleer heeft plaatsgemaakt voor een gevoel van anticipatie. Gelukkig worden de verwachtingen ruimschoots waargemaakt. Ponte Del Diavolo heeft zijn typische sound weten te behouden en verder te verrijken. De band is bovendien zowel in instrumentaal als in vocaal opzicht gegroeid. Camusso klinkt overtuigender en indringender dan ooit, het drumwerk is buitengewoon solide en het gitaar- en basgitaarwerk klinken zowel krachtig als urgent.
Met de openingstrack Every Tongue Has Its Thorns wisselt het vijftal zeer soepel tussen venijnige blackmetalpassages en krachtige doomrock, met veel nadruk op de ronkende basgitaar. Het nummer is in vocaal opzicht al even divers. Camusso wisselt haar typische, venijnige voordracht af met enkele effectieve screams. In het ijzersterke Lunga Vita Alla Necrosi zorgt het stuwende ritme voor een hoog vuist-in-de-luchtgehalte, terwijl de Italiaanse teksten voor een extra sinister randje weten te zorgen. Spirit, Blood, Poison, Ferment! klinkt ritualistischer en haast dierlijk door het gegrom en gehijg van Camusso. Daarnaast verrast de band door het gebruik van omineus trombonegeschal (afkomstig van Francesco Bucci).
Het meest avontuurlijke nummer is het zeer psychedelische, lome Delta-9 (161), dat door zijn repetitieve karakter en gaandeweg aanzwellende, hallucinante effecten een bijzonder intrigerende sfeer weet op te roepen. Maar ook in het met bibberige keyboardpartijen doorspekte Il Veleno Della Natura horen we nieuwe invloeden. Tijdens het eerste deel waant de luisteraar zich in een jarenzeventighorrorfilm, terwijl de band met het tweede deel zelfs enigszins in het vaarwater van Arcturus en Hail Spirit Noir komt door de versnelling in combinatie met het bonte toetsenwerk. Ook op deze tweede langspeler kiest Ponte Del Diavolo tot slot voor een bijzondere cover in de vorm van de postpunk-klassieker In The Flat Field (Bauhaus) – en ook nu pakt deze herbewerking bijzonder goed uit.
Hoewel Fire Blades From The Tomb al een spannend en divers debuut is, lijkt Ponte Del Diavolo op De Venom Natura nog meer zijn eigen pad te kiezen. Dat pad bevindt zich qua muzikale verwantschappen ergens tussen groepen als Messa, Sinistro en Wolvennest in. Donker, eigenzinnig, ietwat branieachtig en vooral vol vuur en geestdrift: De Venom Natura laat een band horen die op stoom is.
Tracklist:
1. Every Tongue Has Its Thorns
2. Lunga Vita Alla Necrosi
3. Spirit, Blood, Poison, Ferment!
4. Il Veleno Della Natura
5. Delta-9 (161)
6. Silence Walk With Me
7. In The Flat Field (Bauhaus-cover)
