Het Noorse Ram-Zet is vooral bekend bij liefhebbers van wat ruigere interpretaties van avant-garde. Dat komt met name doordat de formatie rondom Henning Ramseth (drie keer raden waar de bandnaam vandaan komt) er niet voor terugdeinst om elementen uit black metal en death metal in zijn composities te weven. Na Freaks In Wonderland (2012) bleef het echter angstvallig stil en dat is de bekendheid en reputatie natuurlijk niet ten goede gekomen. Groot was mijn verbazing en enthousiasme toen Sapien ineens op mijn virtuele deurmat viel. Vervolgens rees uiteraard de vraag of 'ze het nog kunnen'. De band mag dan weliswaar aan bekendheid hebben ingeboet, maar van schade aan de reputatie onder de fans valt niet te spreken. De vraag is natuurlijk wel of men het kunstje niet verleerd is.
Daar valt niet volmondig ja of nee op te zeggen. In de tussenliggende jaren hebben de bandleden verschillende wegen verkend. Als de chemie tussen de bandleden echter overeind blijft, hoeft dat helemaal geen probleem te zijn. Sterker nog, het leidt doorgaans alleen maar tot vruchtbare kruisbestuivingen. Ik kan u verklappen dat dat wel snor zit. Op compositioneel vlak is er absoluut niks mis met Sapien. Sterker, de songs vloeien als nooit te voren en daarmee is het het makkelijkst te behappen werkstuk in de discografie geworden. Dat is gelijk ook zijn makke. Want wie luistert er nou naar avant-garde omdat de liedjes zo lekker makkelijk wegluisteren?
Niet dat u nou ineens een setje suffe dertien in een dozijn rocktracks voorgeschoteld krijgt, die op de nieuwe plaat van een willekeurige stadionrock-band geplempt zijn. Verre van. Zo verklapt opener Zerocane gelijk al door te openen met een stuwende bas, een opgefokte dissonante gitaar en een keyboardsectie die de trein moet halen. Vervolgens gaan raspende grunts de strijd aan met operesque vocalen in een poging harmonie te bereiken, maar daar steekt de vioolsectie een strijkstok voor door de boel drastisch op stelten te zetten. En dan zijn we pas twee minuten bezig.
Maar die vooruitgang in compositionele vaardigheden zorgen er ook voor dat het ontbreekt aan hak-op-de-takmoves die de band zo kenmerkend in zijn muziek verwoven had. Dat zou nog niet zo erg zijn, maar tegelijkertijd ontbreekt het aan krachtige songs als I Am Dirt die gekenmerkt worden door een welhaast tegen popmuziek aanschurende hitpotentie.
Dat neemt niet weg dat Sapien gewoon nog steeds een volwaardige avant-gardeplaat is die zeker in de kast hoort te staan van elke liefhebber van het genre. Zoals u gelezen heeft, is het verhaal niet onverdeeld enthousiast, maar er zijn genoeg aanknopingspunten voor de toekomst. Wellicht moeten de Noren simpelweg weer op tour gaan en lekker meters gaan maken. Wellicht is dit slechts de opmaat naar meer. Wie weet? Het onderstaande cijfer is dan ook met een licht voordeel van de twijfel gegeven en moet als dusdanig enigszins met een korreltje zout geconsumeerd worden. Desgewenst kunt u deze naar eigen voorkeur bijstellen. Het is in ieder geval mooi om te zien dat genrefavorieten als Ram-Zet toch weer bij elkaar komen en we kijken ernaar uit om te zien hoe de band zich verder ontwikkelt.
Tracklist:
1. Zerocane
2. Cranium
3. Sleepers
4. Bozzadevil
5. Peace25
6. As Worlds Collide
7. Paychosis
8. In The Mirror
9. Catching Flies
10. Hangmans Jazz
