Bij binnenkomst valt allereerst op dat de opkomst wel erg mager is. Zo mager dat de zaal van Hall Of Fame dicht blijft en een klein podiumpje is opgebouwd in het bargedeelte, dat zich voor de concertzaal zelf bevindt. Omdat het ook nog licht is buiten en er hooguit een dozijn mensen rondhangt, voelt de setting in eerste instantie wat surrealistisch. Desondanks maakt het vijftal van Holograph zich om acht uur klaar om zich aan het selecte gezelschap te presenteren. De muziek van Amsterdamse groep laveert tussen new wave, post-punk en een vleugje gothic. De band is opgericht door de uit Zuid-Afrika afkomstige Warren Fisher (gitaar) en Ines Southscka (keyboards en zang).

Na een wat aarzelend begin – niet zo gek als je zo’n beetje een huiskamerconcert blijkt te spelen – ontpopt Holograph zich tot een alleraardigste liveband. De muziek is dansbaar, donker en broeierig en op een haast nonchalante wijze cool door de lekker onderkoelde synths en de pinnige basgitaarlijnen. En hoewel de muziek technisch gezien misschien niet de meest uitdagende is, voelt de band de huidige nihilistische tijdsgeest goed aan. Mijn muzikale referentiekader in dit genre is beperkt, maar wie zich de muziek inbeeldt als een kruisbestuiving van The Cure en een meer onderkoelde en ingetogen versie van Grave Pleasures krijgt een niet onrealistisch beeld. Toch vraag ik me af of er niet meer in het vat zit als de handrem er nog wat meer af gaat. Het afsluitende nummer vormt een goede indicatie van het potentieel van Holograph. De band geeft een aardig visitekaartje af.

Na een korte pauze maakt Lucy Kruger & The Lost Boys zich klaar voor het optreden. Een leuke bijkomstigheid van zo’n kleine setting is dat we ook de backstage-rituelen zien. Er ís namelijk geen backstage! Zo zien we de leden elkaar oppeppen voordat ze het podium opgaan. Al snel blijkt dat het optreden van vanavond vrijwel volledig in het teken staat van het nieuwste album Pale Bloom. Met liefst elf nummers komt de plaat zelfs volledig voorbij. Dat blijkt geen straf te zijn, want de nu eens melancholische, dan weer met wat meer branie gebrachte art-pop van Lucy Kruger en haar jongens ligt goed in het gehoor. De muziek is toegankelijk – zowel qua lengte van de composities als qua eenvoudige en beheerste instrumentatie – maar zeker niet simplistisch. Het subtiele, ondersteunende spel van altvioliste Jean-Louise Parker zorgt daarbij voor een aangename verdieping.

Blikvanger is Kruger zelf, die met haar indringende blik, gebaren en mimiek de aandacht moeiteloos naar zich toetrekt. Ze maakt de indruk haar teksten te doorleven, wat de beleving ten goede komt. Hoewel de muziek enigszins vergelijkbaar is met het werk van A.A. Williams en Emma Ruth Rundle, is de sound minder zwaar en melancholisch. Tegen het eind komt ook nog wat ouder werk voorbij, onder andere van Heaving (2023), waarmee ook iets meer pit in de instrumentatie komt. Tijdens het recalcitrant klinkende Burning Building stapt Kruger nog even van het kleine podiumpje af om een bezoekster tot dansen aan te moedigen. Hoewel de totale opkomst met misschien vijftig bezoekers wat mager is, luisteren die wel allemaal met veel respect naar de vaak zeer ingetogen muziek. Zo krijgen de aanwezigen een zeer intiem en boeiend optreden voorgeschoteld.

Setlist Lucy Kruger & The Lost Boys:
1. Animal/Symbol
2. Bloom
3. Damp
4. Pray
5. Ghosts
6. Anchor
7. Adder
8. Fawning
9. Reaching
10. Nectarine
11. Ambient Heat
12. Auditorium
13. Howl
14. Burning Building
15. Woolf

Toegift:
16. Play