In het horrorgenre geldt de ongeschreven regel dat een vervolg het nooit bij het origineel haalt. Dat geldt echter vooral op het moment dat die sequel meer van hetzelfde biedt. Want als een vervolg zich buiten de gebaande paden begeeft, wil die creatieve vrijheid nog wel eens beloond worden. De Franse synthwavecomponist en producer Franck Hueso is in ieder geval ook fan van vervolgstukken op eerdere werken. Zo brengt hij in zijn begindagen een trilogie van ep's uit, waarmee hij zich op de kaart zet met dampende beats en in neonkleuren verpakte retrowave. Het levert Carpenter Brut zelfs een optreden op Roadburn 2017 op, waarmee Hueso aan de basis ligt van de verbreding van dat festival.

Ook het onlangs verschenen Leather Temple kan gezien worden als een vervolg. Het is het derde deel uit de reeks die is ingezet met Leather Teeth (2018) en Leather Terror (2022). Met laatstgenoemde bevestigt Carpenter Brut dat een vervolg niet minder hoeft te zijn dan het origineel. Dat komt vooral door de gedurfde keuze om te kiezen voor meer diversiteit in de composities, een rijker geluid en veel verrassende gastvocalen. Met Leather Temple komt er een einde aan een dystopische saga. Dit afsluitende deel speelt zich af in 2077 en handelt over een weer tot leven gewekte cyborg annex seriemoordenaar die door een rebellerende groep wordt ingezet voor hun strijd. De details van het verhaal zijn me eerlijk gezegd niet erg duidelijk, maar voor de liefhebbers van cyberpunk is het wellicht van toegevoegde waarde om in de achtergrond te duiken.

De muziek spreekt echter voor zichzelf. En dan valt op dat Carpenter Brut op Leather Temple kiest voor een terugkeer naar de harde dark electro/synthwave van het eerste deel. Vooral de eerste helft is één groot feest. Na een nogal kitscherig begin in de vorm van het met zwaar bombastische orgelmuziek aangezette Ouverture (Deus Ex Machina) knallen Major Threat, het titelnummer en She Rules The Ruins er als een combinatie rake vuistklappen in. De synthlijnen zijn enorm catchy en de pompende, dikke beats zorgen ervoor dat het onmogelijk is om stil te blijven zitten. Bovendien verwerkt Hueso allerhande intelligente effecten op de achtergrond, waardoor de muziek niet alleen verslavend is, maar ook blijft boeien.

Met Neon Requiem en Iron Sanctuary begint de tweede helft van de schijf iets melodieuzer, maar net zo pakkend. Het hoogtepunt volgt echter met het zeer opzwepende The Misfits / The Rebels, dat met een soort drum-'n-bassritme begint en onze oorschelpen vervolgens op de best mogelijke manier geselt met dikke beats en loodzware synths. Wat een fantastische track! Het is spijtig dat de plaat tegen het eind wat inzakt. Vooral het afsluitende The End Complete – met zes minuten het langste nummer op het album – blijkt nogal eentonig. Door het trage tempo en gebrek aan afwisseling gaat Leather Temple daardoor als een nachtkaars uit. Ook is het jammer dat Carpenter Brut op deze langspeler geen gebruik meer maakt van gastvocalen. Het werk is volledig instrumentaal. Een gemiste kans wat mij betreft, zeker als we in ogenschouw nemen dat het juist de nummers met vocale gastbijdrages zijn die de vorige albums iets unieks geven.

Al met al is Leather Temple een prima sluitstuk van dit drieluik. Er staat een aantal eersteklas dansvloerbeukers op het album - nummers die zich kunnen meten met het beste materiaal van Carpenter Brut tot nu toe. Tegelijkertijd is het jammer dat het werk iets minder muzikale diepgang heeft dan zijn voorgangers. Leather Temple is een goede toevoeging aan het oeuvre van Carpenter Brut. Toch verwacht ik dat de hoogtepunten van het album vooral live tot hun recht zullen komen. Daar zullen ze ongetwijfeld voor vlammende voeten zorgen.

Tracklist:
1. Ouverture (Deus Ex Machina)
2. Major Threat
3. Leather Temple
4. She Rules The Ruins
5. Start Your Engines
6. Neon Requiem
7. Iron Sanctuary
8. The Misfits / The Rebels
9. Speed Or Perish
10. The End Complete