De Schot Tom Perrett is een bedrijvig man. Nog maar enkele maanden geleden besprak ik het debuutalbum dat hij met de atmosferische blackmetalband Aonarach uitbracht via Northern Silence Productions. Inmiddels is hij met zijn hoofdproject Ruadh alweer toe aan een nieuw werkstuk, dat onder de naam Eternal verschijnt. Het is de derde full-length van Ruadh in evenveel jaren. Het matige debuutalbum Sovereign (2019) klinkt vooral als een slap aftreksel van het machtige Saor. De vorig jaar verschenen opvolger The Rock Of The Clyde laat progressie horen: hoewel er nog genoeg op de plaat aan te merken valt, is het album over de gehele linie beduidend professioneler en afwisselender. Hoe brengt Perrett het er op Eternal van af?

Het meest opmerkelijke aan Eternal is het zeer kleurrijke artwork, dat doet denken aan groepen als Skyforest en Lustre. Ook in muzikaal opzicht vertoont de atmosferische en folky black metal wel wat raakvlakken met die bands, hoewel de primaire bron van inspiratie nog steeds het eveneens Schotse project Saor lijkt te zijn. Dat wil zeggen: lange, uitgesponnen nummers, die schakelen tussen weemoedige en dromerige folkpassages en woeste, onstuimige blackmetalgedeeltes, in een muzikaal eerbetoon aan het ruige, Schotse landschap. In compositorisch opzicht is te horen dat Ruadh nog steeds stappen zet. De nummers klinken vloeiender en weten de aandacht beter vast te houden, zeker ten opzichte van het wat amateuristische debuutalbum.

Toch blijkt Eternal een flinke stap terug ten opzichte van voorganger The Rock Of The Clyde. In vergelijking met de vorige albums beroept Ruadh zich op deze langspeler veel meer op cleane zanglijnen. Dat blijkt een onfortuinlijke keuze, want het stemgeluid van Perrett is verre van overtuigend. Zo werkt de cleane zang nogal verstorend in de opener Break Of Dawn. Het is waarschijnlijk de bedoeling dat de zang gepassioneerd en episch klinkt, maar Perrett klinkt vooral misplaatst en weinig toonvast. Zijn tekortkomingen komen het pijnlijkst aan de oppervlakte in het muzikaal gezien zeer verdienstelijk klinkende Let The Pagan Fire Burn, een tien minuten durend epos dat vol fraaie melodielijnen staat, maar volledig wordt ontsierd door weliswaar vol overtuiging gebrachte, maar volstrekt valse zang. Zeer spijtig, want met een goede zanger was dit een uitstekende track geweest.

De laatste twee nummers op Eternal klinken gelukkig beter. Met name het afsluitende The Wheel is drie klassen beter dan de rest van de tracks. De elf minuten durende compositie zit uitstekend in elkaar en de gastbijdragen van Kevin Murphy (doedelzak), Ceiti en Tom O'Del (vocalen) tillen de meeslepende track naar een hoog niveau. Zo eindigt Eternal gelukkig zeer positief. Het is te hopen dat Perrett beter leert inschatten waar zijn eigen sterke en zwakke punten liggen. Ruadh heeft het in zich om een absolute kraker af te leveren. Wellicht dat de volgende keer alle puzzelstukjes op de juiste plek vallen.

Tracklist:
1. Break Of Dawn
2. Let The Pagan Fire Burn
3. Harvest
4. Fade To Grey
5. The Wheel