Enquête

Wat is vooralsnog jouw favoriete studio-album, dat in september 2022 is uitgebracht?

Allen/Olzon – Army Of Dreamers
An Abstract Illusion – Woe
Autopsy – Morbidity Triumphant
Behemoth – Opvs Contra Natvram
Blind Guardian – The God Machine
Bloodbath – Survival Of The Sickest
Clutch – Sunrise On Slaughter Beach
Electric Callboy – Tekkno
Graceless – Chants From Purgatory
House Of Lords – Saints And Sinners
King's X – Three Sides Of One
Megadeth – The Sick, The Dying... And The Dead!
Ozzy Osbourne – Patient Number 9
Parkway Drive – Darker Still
Razor – Cycle Of Contempt
Sammy Hagar And The Circle – Crazy Times
Slipknot – The End, So Far
Stake – Love, Death And Decay
Stratovarius – Survive
Tankard – Pavlov's Dawgs
The Dead Daisies – Radiance
The Devil Wears Prada – Color Decay
The Hu – Rumble Of Thunder
Venom Inc. – There's Only Black
een ander studio-album uit september 2022

[ Uitslag | Enquêtes ]

    6 oktober:
  • Heideroosjes
  • Maiden United en Powerized
  • 7 oktober:
  • Arena
  • Asagraum en Wesenwille
  • Cradle Of Filth en Alcest
  • Evergrey, Fractal Universe en Virtual Symmetry
  • Navarone
  • Veneration Of The Dead Preludiuim
  • 8 oktober:
  • Cradle Of Filth en Alcest
  • Heideroosjes
  • Veneration Of The Dead
  • 9 oktober:
  • Amaranthe, Beyond The Black, Butcher Babies en Ad Infinitum
  • Into The Void
  • Lionheart, Terror, Get The Shot en Dying Wish
  • 10 oktober:
  • Anthrax en Municipal Waste
  • Cradle Of Filth en Alcest
  • Deep Purple
  • 11 oktober:
  • Anthrax en Municipal Waste
  • Destrage
  • 12 oktober:
  • Blind Guardian
  • Integrity en Eyes of A Dreamer
  • Nick Oliveri
  • Saxon en Diamond Head
  • Three Days Grace
    6 november:
  • Amaranthe, Beyond The Black, Butcher Babies en Ad Infinitum
  • August Burns Red, Bury Tomorrow, Miss May I en Thornhill
  • Dutch Doom Days XX
  • Fleshgod Apocalypse en Ex Deo
  • Perturbator, Health en Author & Punisher
  • Sepultura, Sacred Reich en Crowbar
  • Skid Row en Collateral
Kalender
Vandaag jarig:
  • Alberto Lezzi (Tystnaden) - 42
  • Anders Iwers (Tiamat) - 50
  • Danny Cavanagh (Anathema) - 50
  • Mikko Uusimaa (Reflexion) - 42
  • Pekka Kainulainen (Amorphis) - 66
  • Peter Pichl (Running Wild) - 62
  • Tommy Stinson (Guns N' Roses) - 56

Vandaag overleden:
  • Eddie Van Halen (Van Halen) - 2020
Review

Ozzy Osbourne - Ordinary Man
Jaar van release: 2020
Label: Sony Music
Ozzy Osbourne - Ordinary Man
Is Ordinary Man de zwanenzang van Ozzy Osbourne? Alles lijkt erop dat de legendarische rocker met zijn eerste soloplaat in tien jaar muzikaal afscheid neemt van zijn fans. Gezien zijn levensstijl is het verwonderlijk dat de man nog op zijn benen staat en als je de meest recente berichtgeving omtrent zijn gezondheid in de gaten houdt, moet je met lede ogen aanzien dat het er allemaal niet bepaald rooskleurig uitziet. Is Ordinary Man dan het album dat zijn roemruchte carrière met een hoogtepunt afsluit?

Nee dat is het niet, al is het een uiterste acceptabele plaat geworden. Waar voorganger Scream (2010) een veel hardere kant van Ozzy laat horen dan fans gewend waren en nog altijd op veel verdeeldheid kan rekenen, sluit Ordinary Man meer aan bij de algehele discografie van Osbourne. Het klinkt als een eerlijke plaat waarop de zanger zijn sterfelijkheid accepteert en terugblikt op zijn turbulente leven, terwijl er ondertussen ook ruimte is voor opzwepende songs als Scary Little Green Man en It's A Raid.

Waar Ozzy altijd een neusje had voor goede gitaristen, speelt dit keer producer Andrew Watt de meeste gitaarpartijen in. Een opmerkelijke keuze aangezien de zanger en Zakk Wylde weer herenigd zijn voor tournee. Watt laat zich echter horen als een bekwaam gitarist, maar zal niet de geschiedenis ingaan als iemand die echt een stempel op de sound van Osbourne weet te drukken. Al is dit daar ook niet de plaat naar. Ditmaal staat de iconische frontman namelijk centraal en krijgt hij de ruimte om zijn verhaal te vertellen. Naast Watt zijn er op instrumentaal gebied ook interessante samenwerkingen met onder andere Slash (Straight To Hell en Ordinary Man) en Tom Morello (Scary Little Green Man en It's A Raid). Daarnaast heeft Ozzy voor zijn begeleidingsband grote namen weten te strikken als bassist Duff McKagan (Guns N' Roses) en drummer Chad Smith (Red Hot Chilli Peppers). Ook op vocaal gebied wordt er uitgepakt door duetten met Elton John en rapper Post Malone. 

Ordinary Man trapt af met de track Straight To Hell, die niet meteen het beste van de plaat is. Qua opzet is het nummer vrij simpel. Niet dat het slecht is, maar opvallend is het daarentegen ook niet. Het zijn juist gevoeligere nummers als het daaropvolgende All My Life, Under The Graveyard, Ordinary Man, Today Is The End en Holy For Tonight die meer bezieling hebben en indruk achterlaten. 

Zo is de titeltrack een prima ballade, waarin vooral Elton John voortreffelijk zingt met een scherp randje en Slash de show steelt met zijn gitaarsolo. Ook Today Is The End en Holy For Tonight weten te ontroeren. Het zijn nummers als Scary Little Green Man en het door een drugsavontuur van Osbourne geïnspireerde It's A Raid die voor meer pit zorgen. Beide zijn rockers die de energie terugbrengen en weten te vermaken. Het zijn geen hoogvliegers, maar vooral It's A Raid vliegt heerlijk uit de bocht. Ook opvallend hierin is de rol van Post Malone. Als rapper lijkt het niet vanzelfsprekend om samen te werken met The Prince Of Darkness, maar de combinatie van stemmen en zijn enthousiaste performance zorgen ervoor dat hij een positieve indruk achterlaat en dat hij misschien eens meer met dit genre moet doen.

Er valt helaas ook genoeg aan te merken op de plaat. Niet elke track is even sterk. Goodbye en Eat Me voelen een beetje aan als een niemendalletjes en ook de productie is soms ronduit lelijk. Daarnaast weet je dat het stemgeluid van Ozzy sterk bewerkt is met effecten om hem enigszins draaglijk voor de dag te laten komen. Dit terwijl het best interessant zou zijn om juist een breekbare zanger te horen, gestript van deze technologie. 

Mocht Ordinary Man de zwanenzang zijn van Ozzy Osbourne, dan laat hij een acceptabel album achter. Nergens perfect, maar ook over de gehele linie prima genietbaar. Het is te horen dat de man moeite heeft gedaan om het beste uit zichzelf te halen en gezien zijn lichamelijke conditie is dat knap. Hopelijk krabbelt hij weer op en kan hij nog jarenlang de mensen entertainen. Dat is uiteindelijk wat hem drijft en waar hij voor leeft. 

Tracklist:
1. Straight To Hell
2. All My Life
3. Goodbye
4. Ordinary Man (feat. Elton John)
5. Under The Graveyard
6. Eat Me
7. Today Is The End
8. Scary Little Green Man
9. Holy For Tonight
10. It's A Raid (feat. Post Malone)
11. Take What You Want (feat. Post Malone)

Score: 76 / 100

Reviewer: Marcel
Toegevoegd: 25 februari 2020

Alle artikelen en foto's (afgezien van albumhoezen, door bands/labels/promoters aangeleverde fotos of anders aangegeven), zijn © 2001-2022 Metalfan.nl, en mogen niet zonder schriftelijke toestemming gekopieerd worden. De inhoud van reacties blijven van de reageerders zelf. Metalfan.nl is niet verantwoordelijk voor reacties van bezoekers. Alle datums van de Nieuwe Releases, Concertagenda, Kalender en in de artikelen zijn onder voorbehoud.