Zaterdag

Novelization opent de zaterdag van Into The Grave overtuigend met een sterke dosis blackened melodeath. De Arnhemse band weet al vroeg een enthousiast publiek naar zich toe te trekken dankzij strakke blastbeats, groovende riffs en sterke melodieën. Vooral het indrukwekkende drumwerk en de vloeiende opbouw van de set vallen op, waardoor het optreden aanvoelt als één meeslepende ervaring. Hoewel zowel de zang van frontman Chris Garnier als de backing vocals van gitarist Max Bloemendal aanvankelijk wat zacht in de mix staan, doen de energie, het speelplezier en de sterke songwriting daar weinig aan af. Met de eerste moshpit van de dag, een geslaagde circle pit tijdens de afsluiter Shadow en veel positieve reacties uit het publiek, bewijst Novelization zich als een meer dan waardige opener. Een sfeervolle, zware en overtuigende show die smaakt naar meer. (Tanya)

Het uit Los Angeles afkomstige Wings Of Steel trekt al vroeg veel publiek en zet met zijn energieke optreden direct de toon. Frontman Leo Unnermark opent met een verbindende boodschap over de wereld en inclusiviteit, waarna de band losbarst in een mix van krachtige riffs, hoge vocalen en virtuoze gitaarsolo's. Vooral gitarist Parker Halub weet met zijn spel en podiumprésence de aandacht naar zich toe te trekken. Hoewel het publiek aanvankelijk wat afwachtend is, krijgt de band de sfeer er gaandeweg goed in. Nummers als Flight Of The Eagle en Winds Of Time worden enthousiast ontvangen, terwijl afsluiter Wings Of Steel zorgt voor een uitbundige circle pit en volop beweging voor het podium. Met hun strakke uitvoering, charisma en aanstekelijke energie leveren de heren van Wings of Steel een sterke en vrolijke show af die de festivalgangers zichtbaar in beweging brengt. (Tanya)

Een Palestijnse vlag op het podium en In The Hall Of The Mountain King als intro kondigt de Utrechtse band State Power aan. Ondanks een hapering tijdens de intro schiet de band uit de startblokken met een aanstekelijke dosis energie en thrashy punk. Frontman Stefan Bonestroo verschijnt met een brede glimlach op het podium en samen met zijn bandgenoten wordt er voortdurend gesprongen, gedanst en bewogen. Het publiek laat zich direct meeslepen tijdens The Sin Of Empathy en Spiritual Dead End, met moshpits, circle pits en een kolkende massa die de grond letterlijk doet trillen. Wanneer Nazi van de Engelse punkband Chumbawamba uit de speakers dreunt, wordt het moshen afgewisseld met uitbundig geklap en vrolijk gedans. Overduidelijk biedt deze show een muzikale uitlaatklep en zorgt deze voor een sterk gevoel van samenhorigheid. Muzikaal is het geluid niet altijd even indrukwekkend. Toch maakt de band dat ruimschoots goed met zijn enthousiasme en sterke podiumenergie. Tussen de nummers door schuwt State Power politieke statements niet, met boodschappen over sociale gelijkheid, solidariteit en maatschappelijke betrokkenheid. Daarmee onderstreept de band haar overtuiging dat metal en hardcore niet alleen vermaak zijn, maar ook een middel om verbinding en bewustwording te creëren. Een storende factor is de prominente aanwezigheid van het mediateam op het toch al krappe podium, waardoor regelmatig de aandacht van de band wordt weggenomen. Desondanks blijft State Power overeind dankzij zijn tomeloze energie, oprechte boodschap en een publiek dat zichtbaar geniet. De afsluiter Final Hour, waarbij Bonestroo het publiek induikt, vormt een passend slot van een intens optreden. Wie na deze show nog niet genoeg heeft gezien van deze energieke formatie, kan op 26 september terecht bij de releaseshow in De Helling ter ere van het nieuwe album Hyperstition. (Tanya)

Het optreden van 1914 is niet leuk. Let wel, het is zeker wel goed, maar er is weinig plezier te halen uit de show van deze Oekraïense death/black/doommetalband. De muziek is statig, maar ook log, als een iets theatralere variant van Bolt Thrower. De militaire pakken geven het geheel een ongemakkelijke uitstraling, op zo'n manier dat ik toch even mijn telefoon tevoorschijn haal om te controleren waar de band politiek gezien staat. Daar komen we gelukkig snel achter, want frontman Ditmar Kumarberg geeft al snel – in gebroken Engels – verheldering door Poetin en het Russische leger te vervloeken. Hij bedankt Nederland voor de militaire steun en herinnert ons aan MH-17 en hoe dit een van de eerdere aanvallen op Europa was. Of het publiek enig idee heeft waar hij het hier over heeft, kan ik niet zeggen, maar het geeft het optreden een wat beladen sfeer. Iets om over na te denken tussen al het brute gitaargeweld dat we dit weekend horen. En bruut is het zeker dat deze band laat horen. Strak ook. Intens. Verpletterend. Maar leuk is het niet. (Lennert)

Old school thrash metal en een festival blijven een fantastische combinatie. Zo ook vandaag, dankzij Warfield, dat een energieke set neerzet. Het trio komt uit Kaiserslautern en heeft dus de Teutonic thrash met de paplepel ingegoten gekregen. Het is dan ook in de hoek van Sodom en Kreator die je in de nummers terughoort. De oosterburen winnen de originaliteitsprijs zeker niet, maar staan lekker fel te spelen. Bassende frontman Johannes Clemens grijpt veel momenten aan om contact met het publiek te maken en dat levert hem sympathie op. Samen met zijn gitaarspelende broer Matthias en drummer Dominik Marx speelt hij nummers van de twee platen die zijn uitgebracht, waarbij de nadruk ligt op het vorig jaar via Napalm Records verschenen With The Old Breed. Prima gedaan, heren! (Jeffrey)

Ondanks een aanvankelijk nog rustig veld weet The Browning het publiek geleidelijk mee te slepen in zijn unieke mix van metalcore, elektronische muziek en industrial-invloeden. De band uit Kansas City trapt af met een zware geluidsmuur van dreunende bassen, strakke riffs en opzwepende beats. Hoewel oproepen om te springen in eerste instantie weinig gehoor vinden, komen de eerste moshpits al snel op gang en groeit de energie gedurende de set duidelijk. Bloodlust en Poison worden strak uitgevoerd, met sterke vocalen van frontman Jonny McBee en indrukwekkende blastbeats van drummer Keenan Bivens. De hoge screams van gitarist Akeem 'Hardcore Keem' Bivens komen minder overtuigend uit de verf. De combinatie van harde metal, dubstep-invloeden en orkestrale elementen zorgt regelmatig voor een dansbare en ruige sfeer. Het hoogtepunt is zonder twijfel de populaire cover van I'm Blue (Da Ba Dee), waarbij het publiek massaal begint te springen en het festivalterrein letterlijk lijkt mee te bewegen. Toch kent het optreden ook enkele minpunten. De vele backingtracks en effecten zorgen er soms voor dat niet alles volledig live aanvoelt, terwijl autotune en echo-effecten af en toe wat kunstmatig overkomen. Daarnaast haalt de band de vaart regelmatig uit de set met terugkerende oproepen aan het publiek om meer energie te tonen. Desondanks levert The Browning een vermakelijke en energieke show af die zowel metalfans als liefhebbers van elektronische muziek voldoende biedt. Met afsluiter Carnage van het populaire album Geist (2018) komt er een woest en explosief einde aan het eerste optreden van de tour. (Tanya)

Gothic doom bij daglicht, en zelfs met zon, lijkt op voorhand niet te werken, maar het lukt Opia toch om in positieve zin aan zijn naamsbekendheid te werken. Dat doet de internationale groep (Engeland, Portugal, Spanje, Tsjechië) met invaldrummer Luke Rutter (Ba'al) door de goed doordachte composities van het debuutalbum met veel gevoel te brengen. Daar gevoel wordt nog eens bevorderd als gitarist Dan Tregenna het woord neemt en uitlegt dat The Fade is geschreven over zijn opa die na een periode van dementie overleed. De soms aan Draconian herinnerende muziek bevat zeer fraaie ideeën, zowel op vocaal, maar zeker op instrumentaal gebied. (Jeffrey)

"Aw, ze dragen de maskers niet!" zegt een vriend naast me als Crimson Glory op komt. Misschien maar goed ook, want niet alle zaken uit de jaren '80 vertalen even goed naar de moderne tijd. De muziek van deze progressieve powermetalband doet dat gelukkig wel! Nieuwe zanger Travis Willis lijdt duidelijk aan slaaptekort en is daardoor als het aankomt op speechen niet de meest charismatische frontman, maar helemaal in de tweede helft van de set zijn er geen enkele klachten over zijn vocale prestaties. De minst geliefde albums Strange And Beautiful en Astronomica worden compleet genegeerd waardoor we, buiten twee nieuwe songs, alleen maar materiaal van de legendarische eerste twee albums voorgeschoteld krijgen. Vooral Masque Of The Red Death, Azrael en het heerlijk mee te schreeuwen Red Sharks gaan erin als koek en na afloop hoor ik veel 'die wil ik nog wel eens in een zaaltje zien'-opmerkingen om me heen. Ik kan dat alleen maar beamen! (Lennert)

The Narrator, afkomstig uit het Duitse Essen, presenteert metalcore met een vol basgeluid en subtiele rapinvloeden. De muziek is groovend en zorgt direct voor veel beweging in het publiek. Tijdens Pills From The Start valt vooral de sterke cleane zang van de bassist op. De band is energiek en actief en speelt haar eerste festival in Nederland. De muziek blijkt zeer dansbaar en leidt al snel tot een moshpit. De cleane zang gaat niet altijd helemaal vlekkeloos, maar wordt snel herpakt. Een grote circle pit ontstaat tijdens Modern Age Blasphemy van het nieuwe album Phosphor, dat wordt ingeleid met een kort statement tegen nazi's en racisme. Het nummer is lekker rauw, met zware passages, sterke riffs en semi-cleane vocalen. Daarna volgen Stasis en Aurora. De muziek wordt opgedragen aan de crew die hard werkt aan sound, techniek en media, met een opvallende nadruk op dat laatste. Regelmatig staat de cameraman helaas vooraan op het podium en belemmert daarbij het zicht, wat afdoet aan de beleving. Met The Witch speelt de band naar eigen zeggen haar zwaarste track, die inderdaad strak en overtuigend overkomt. Daarop volgen No Answer en de afsluiter Purgatory. Dat de show een succes was, blijkt later op de dag tijdens de signeersessie, waar de band ruim de tijd neemt om prints en stickers te signeren en met zichtbaar plezier hun fans te ontmoeten. (Tanya)

And now for something completely different: Doodseskader. Het experimentele duo, bestaande uit bassist Tim De Gieter (ex-Amenra) en drummer Sigfried Burroughs (Kapitan Korsakov).maakt een experimentele mix van sludge, industrial en hip hop. Wat moet dat op Into The Grave? De Gieter bedankt in ieder geval de nieuwsgierige mensen die de eigenzinnige mix een kans geeft. Veelal van achter zijn Memotron, waaruit een deel van de instrumentatie klinkt, voornamelijk samples en beats, rapt hij met gewone stem en soms met extreme vocalen. Inderdaad, something completely different. Aardig, maar wel heel afwijkend van de rest van het programma. (Jeffrey)

Over smaak valt uiteraard niet te twisten, maar wat weet Insomnium emotie en melancholie toch op prachtige wijze om te zetten in meeslepende tracks. Het duurt helaas enkele nummers voordat het geluid goed in balans is, maar vervolgens is het optimaal genieten van met name de fraaie gitaarleads van het gitaristenduo. Heerlijke luistermuziek die, ondanks dat het buiten nog fel licht is, je transporteert naar dromerig mooie oorden. De Finse groep concentreert zich met zijn set op het laatste decennium met af en toe een uitstapje naar Above The Weeping World (2006). Bassist Niilo Sevänen moedigt af en toe de bezoekers aan, zodat er wat publieksparticipatie is. Verder gebeurt er qua show niet veel, maar dat heeft de melancholische metal van deze klasseband ook niet nodig. (Jeffrey)

Het is de derde keer dat ik Queensrÿche live zie en ook met gemak de beste ervaring die ik tot nu toe met deze Amerikanen heb. In 2019 kwam de band op dit festival zo vroeg op de dag niet helemaal uit de verf, maar in het vandaag geboden uur gaat alles helemaal zoals het moet. En ondanks dat ik vandaag best een paar nieuwe nummers had kunnen horen, kan ik niet anders dan toegeven dat de aanwezigheid van NM156, Screaming In Digital en Neue Regel genoeg zijn om de fan in mij een mentaal orgasme te bezorgen. Mijn drie favoriete tracks in een setlist? Ik ben een gelukkig man! De rest van het veld zal het verder weinig hebben uitgemaakt dat Empire het meest moderne nummer is dat de band speelt. Dat de band begint met het stokoude – nog steeds fenomenale - Queen Of The Reich en afsluit met Revolution Calling zal ook voor niemand een probleem zijn. Todd La Torre is uitstekend bij stem, de band klinkt gemotiveerd en het publiek geniet met volle teugen. Dat er verder weinig showelementen of interactie met de bezoekers is nemen we dan maar even voor lief. Misschien dat de heren eens een gezamenlijke tour met Crimson Glory en Wings Of Steel op kunnen zetten? (Lennert)

Je zou Insanity Alert nog maar niet kennen. Dan sta je wel even verrast te kijken naar de crossoverband die er een groot feest van maakt. Dat komt vooral door frontman Heavy Kevy (Kevin Stout), die op buitengewoon vermakelijke wijze de nummers aankondigt en met een permanent marker teksten op geel blok piepschuim schrijft en die vervolgens omhoog houdt voor het publiek. "Bamischijf is life" toont een van die exemplaren. Al snel verdwijnen deze in de pit, die steeds groter wordt. Nadat onder meer Why Is David Guetta still alive en een soort cover van Bohemian Rhapsody aan bos zijn geweest, gaat het dak eraf bij Run To The Pit, Mosh For Your Life. Wat een enorm feest. Zonder meer een van de hoogtepunten van deze editie, en er wordt al gehint naar een terugkeer in de toekomst. (Jeffrey)

Woorden schieten eigenlijk tekort om het optreden van Mastodon te beschrijven. Fabelachtig, meesterlijk, verzin maar een term. Het geluid staat zo geweldig afgesteld dat alle elementen optimaal tot hun recht komen. De grooves grommen, de leadgitaarpartijen snijden, de zang van drummer Brann Dailor is ijzersterk. Wat opvalt, is dat de bandleden het ook uitstekend naar hun zin hebben en die energie is duidelijk terug te horen in de set, die veel verschillende albums belicht. Zo volgt na het relatief nieuwe More Than I Could Chew een klassieker als Crack The Skye. Mastodon maakt de status als headliner beslist waar met een fantastisch optreden. (Jeffrey)