Zondag

Op de 2022-editie was het uit Leiden-afkomstige Graceless voor mij een van de grote verrassingen van het weekend. Ergens spijtig dat de band de ondankbare taak heeft om vandaag het festival te openen, terwijl men de kwaliteit heeft om zeker hoger in de line-up te staan. Goed, het is wat het is, en de mannen laten zich ook meteen van hun beste kant zien en horen, al is het geluid op dit moment nog vrij abonimabel. Het publiek wordt wel meteen goed wakker geschud met God Shines In Absence, een titel die extra hilarisch is nu de scheve kerktoren naast het plein compleet ingepakt is. De eerste oudere track komt in de vorm van Retatliation Of The Wicked, een nummer dat zich voor mij met gemak tot de beste Nederlandse deathmetalsongs mag rekenen door die verbazingwekkend catchy gitaarmelodie. Net zoals jaren geleden speelt de band strak en klinkt het geheel vies en zompig, zoals dit soort death metal hoort te klinken. Afsluiter Warpath krijgt het publiek nog een extra stukje in beweging, waardoor de zondag definitief geslaagd van start is gegaan. Graceless blijft een band die het gat dat Bolt Thrower heeft achtergelaten, met gemak kan vullen. (Lennert)

De Dokkumse band Atmoran opent het festival op zondag met een mix van melodeath en thrash en wordt daarbij enthousiast ontvangen door fans met kartonnen borden. De jonge groep barst van de energie en zoekt voortdurend de interactie met het publiek. Atmoran wacht naar eigen zeggen al sinds 2013 op de kans om Into The Grave te mogen openen. Selfish wordt strak gespeeld met een volle sound en een sterke solo. Het publiek is opvallend enthousiast en doet volop mee. Tijdens Inner Me verschijnen de eerste crowdsurfers. Frontman Frank van der Ploeg gaat met een drum midden in de pit staan en trommelt energiek mee met drummer Max van der Meij, terwijl een groep fans een uitbundige circle pit om hem heen vormt. Een creatief en opvallend moment dat uitmondt in een soort "rups" van bewegende feestgangers. Kleine badeendjes worden het publiek in gegooid, wat de chaos nog verder vergroot. De pit loopt volledig los en de pitcrew heeft zichtbaar de handen vol. Gelukkig wordt er goed op elkaar gelet en ontstaat er een menselijke buffer tussen de wildere pit en bezoekers die wat meer afstand willen. Onlangs bracht Atmoran een nieuw album uit, waarvan Deciever wordt gespeeld. Tijdens deze track ontstaat zelfs een speelse limbo in de pit. Er klinkt een oproep om elk jaar een Friese band op Into The Grave te programmeren, waarna de set wordt afgesloten met het titelnummer van het laatste album, We Fight Back. De band kan terugkijken op een succesvol, creatief en energiek optreden waarmee ze zich duidelijk op de kaart heeft gezet. Niet alleen in het publiek waren de reacties enthousiast, ook tijdens de signeersessie later op de dag kwamen veel bezoekers de band met plezier opzoeken. (Tanya)

Rivers Of Nihil staat hoog op mijn lijstje van 'bands die ik nog eens live moet zien', maar van tevoren is het toch even nog het hart vasthouden of het uit de verf gaat komen. De Amerikaanse progressieve deathmetalband heeft namelijk bijzonder gelaagde composities waarbij een slecht geluid enorm veel roet in het eten kan gooien. Gelukkig zit er hier een kundige geluidsman achter de knoppen en zijn alle details (cleane zang, virtuoze baspartijen, saxofoon) goed te horen onderscheiden van het zwaardere metalgeweld. Rivers Of Nihil is een band die om de juiste redenen viral gaat. De meeste mensen die de band niet kennen, pakken meteen hun telefoon om de momenten te filmen dat saxofonist Patrick Corona zijn partijen speelt, maar hier wordt dan wel meteen duidelijk dat het hier niet gaat om een goedkope gimmick, maar om een fantastische toevoeging aan de sfeervolle en toch harde muziek. Ook de heldere zang van gitarist Andy Thomas valt enorm positief op in de afwisselende composities. De focus ligt vandaag op de self-titled laatste plaat, waarvan vooral House Of Light en Despair Church heel erg positief opvallen. Het sfeervolle Where Owls Know My Name sluit het optreden af en getuige de enorm enthousiaste publieksrespons verdient deze band het om terug te komen voor een hogere plaats op de billing. (Lennert)

Het optreden van Dormant Ordeal valt helaas wat tegen. De extreme metalband uit Polen biedt op zijn albums een gelaagde mix van death en black metal met fraaie leadgitaarpartijen, maar omdat vandaag het geluid niet goed afgesteld staat (gitaar te zacht, toms van de drummer te hard), komen de composities heel vlak en zonder rijke details uit de boxen. De mannen staan verder wel naar behoren te spelen, maar krijgen weinig bijval. Dormant Ordeal weet helaas niet te overtuigen. (Jeffrey)

De Nederlandse symfonische black- en horrormetalband Carach Angren speelt niet vaak in eigen land. Terwijl een backdrop met de cover van de nieuwe ep The Resurrection Of Kariba wordt gehesen, wachten veel toeschouwers in spanning op de show. De set opent met het industriële Operation Compass. Helaas laat het geluid in het begin te wensen over, waardoor de muziek niet altijd goed te volgen is. Ook de vocalen van Seregor zijn aanvankelijk onvoldoende hoorbaar, al wordt dit gelukkig snel beter. Daarna volgt The Carriage Wheel Murder. Het drumwerk van Ragnar Sverrisson staat daarbij erg prominent in de mix, terwijl de toetsen van Ardek soms wat wegvallen. Tijdens The Necromancer is Seregor opvallend actief; hij maakt gebruik van het volledige podium en weet ondanks het daglicht de typische horrorsfeer overtuigend over te brengen. In Bitte Tötet Mich komt het synthwerk beter tot zijn recht, al wordt de zang niet altijd optimaal opgepikt door de microfoon vanwege de constante beweging van de frontman. Het publiek reageert luid en enthousiast op Franckensteina Strataemontanus. De industriële nummers komen live over het algemeen beter uit de verf dan bijvoorbeeld die van bijvoorbeeld Lammendam, omdat de details daarin minder afhankelijk zijn van een perfect gebalanceerde mix. Er lijkt kort sprake te zijn van technische problemen met Ardeks keytar, maar dit wordt professioneel opgelost met hulp van de crew door over te schakelen naar de stage piano.In Strange Presence Near the Woods komen de snellere details gelukkig goed door. Monster en The Resurrection of Kariba klinken live krachtig, al komen niet alle nuances en de veelzijdigheid van de vocalen volledig tot hun recht. Ik Kom Uit Het Graf krijgt een enthousiaste reactie van het publiek op het Oldekerkshof op zondag - een optreden dat in het verleden nog wel eens op politieke kritiek vanuit de ChristenUnie kon rekenen. Afgesloten wordt met voor velen de populairste track: Bloodstains on The Captain's Log. (Tanya)

De meest extreme band van het festival is toch wel Severe Torture. Razend knap hoe de mannen de hele set lang op vaak het hoogste tempo spelen. De tremoloriffs en blastbeats vliegen je om de horen, terwijl , terwijl frontman Dennis Schreurs buldert en de rode haren van bassist Patrick Boleij non stop door de lucht vliegen. De brutal death metal rolt lekker uit de boxen, is intens en hoewel er vaak op hoog tempo gespeeld wordt, is er voldoende afwisseling en heeft het songmateriaal vanwege een uitstekende geluidsafstelling veel impact. (Jeffrey).

Voor liefhebbers van pure, compromisloze thrash metal is de show van Destruction één van de hoogtepunten van de dag. Al voordat de eerste noot klinkt, maakt de band indruk met een fraai stagebeeld. De eerste minuten staan nog in het teken van enkele laatste aanpassingen aan het geluid, maar zodra die zijn afgerond, staat de mix als een huis. Vanaf dat moment ontvouwt zich een optreden dat loopt als een geoliede machine. Destruction laat horen waarom het al meer dan veertig jaar tot de top van de thrashscene behoort. Het spel is messcherp, de riffs vliegen in hoog tempo voorbij en de ritmesectie vormt een onverwoestbaar fundament. Ook het plezier waarmee de band speelt werkt aanstekelijk. De muzikanten zoeken constant contact met het publiek, wijzen fans aan, dagen hen uit en zwepen de menigte verder op. Tijdens Nailed To The Cross ontstaan de eerste moshpits, crowdsurfers verschijnen boven de hoofden van het publiek en overal zijn fans te horen die de teksten woord voor woord meeschreeuwen. De setlist biedt een geslaagde balans tussen oud en nieuw. Klassiek materiaal wordt moeiteloos afgewisseld met recenter werk, waaronder Scumbag Human Race en No Kings - No Masters. Met klassiekers als Bestial Invasion en Thrash Till Death krijgt het publiek precies waar het op gehoopt had. Destruction bewijst dat ervaring geen synoniem hoeft te zijn voor routine. Integendeel, de heren spelen met zichtbaar plezier, klinken messcherp en leveren een optreden af dat zowel oude als nieuwe fans tevreden achterlaat. (Tanya)

Stoner rock en festivals zijn een prima combinatie, zo bewijst Gnome vandaag maar weer eens. Wat een heerlijke grooves en melodieën van de drie Belgen, die zichtbaar plezier hebben . De sfeer zit er al vroeg in bij de toeschouwers, waarvan sommigen getooid zijn met een rode puntmuts, net als de bandleden. Een grappig gezicht, en het draagt bovendien bij aan de positieve uitstraling die de zuiderburen hebben. Tot voorbij de geluidstent knikt iedereen mee op de muziek. Een heerlijk optreden van Gnome. (Jeffrey).

Sommige bands laten je je weer jong voelen. Of juist heel oud. Afhankelijk van hoe open je staat voor Paleface Swiss, slaat de balans tijdens deze show de ene of de andere kant op. De set wordt afgetrapt met I Am A Cursed One, gevolgd door Hatred. Al bij het tweede nummer wordt het publiek aangespoord om gezamenlijk te springen. Frontman Marc "Zelli" Zellweger heeft de menigte al snel volledig in zijn ban. Zijn combinatie van brute grunts en ritmische rap werkt uitstekend. Met Nails To The Tomb blijkt ook hoe goed het geluid staat afgesteld. Paleface Swiss voelt zich duidelijk thuis op de Main Stage. Tussen de nummers door uit Zelli op slimme wijze kritiek op mensen die beweren dat vroeger alles beter was. "Als dat zo is, laat dan maar eens zien hoe energiek jullie vroeger waren." Het publiek krijgt de opdracht om helemaal los te gaan en zich weer jong te voelen. Het nieuwe nummer Withering Flowers zorgt vervolgens voor een gigantische pit. De band speelt slim met timing, waarbij korte stiltes van enkele seconden de impact van de breakdowns alleen maar vergroten. Een iets te lang uitgesponnen verhaal over Leeuwarden haalt de vaart er heel even uit, maar zodra de muziek weer inzet, is er opnieuw overal beweging. The Orphan blijkt een groot succes, mede dankzij de snelle rapgedeeltes. Na een oproep om te crowdsurfen geeft het publiek massaal gehoor aan die uitnodiging. Tijdens een van de rapstukken moet Zelli zelfs lachen en struikelt hij kort over zijn woorden; een teken dat de band zichtbaar plezier heeft op het podium. Voor het daaropvolgende, tragere Everything Is Fine vraagt Zelli het publiek om op iemands schouders te klimmen. Ook daar wordt verrassend veel gehoor aan gegeven, wat een indrukwekkend gezicht oplevert. Met The Rat uit 2022 blijft de energie hoog, terwijl tijdens The Gallow de grootste circle pit van de set ontstaat. Wie een van de in het publiek gegooide ballen weet te vangen, wordt beloond met merchandise. Tijdens Let Me Sleep moet iedereen gaan zitten om vervolgens op het juiste moment weer op te springen.De band sluit af met publieksfavoriet Please End Me. Na afloop verlaten enkele gewonden de pit, maar gelukkig worden zij direct opgevangen door het kundige medische team van de organisatie. (Tanya)

Eigenlijk was het de bedoeling dat Autumn een bijzonder optreden zou geven, maar helaas is de voor deze gelegenheid terugkerende zangeres Nienke De Jong ziek. Gelukkig is Blackbriar, dat hier uit de buurt komt, bereid gevonden om last minute in te vallen. De symfonische metalband treedt vandaag als kwintet op omdat na het vertrek van Siebe Sol Sijpkens nog geen nieuwe bassist gevonden is. Ook zonder bas gaat het prima. Zoals altijd is het vooral het betoverende stemgeluid van zangeres Zora Cock dat ervoor zorgt dat je met interesse blijft luisteren en betrokken bent bij de composities. Klassiekers als Selkie en Arms Of The Ocean blijven ongeëvenaard, maar ook het nieuwe materiaal mag er zijn. Blackbriar is inmiddels een band die tot de grotere nieuwe bands gerekend mag worden in het genre en staat garant voor een professioneel en energiek optreden. (Jeffrey)

De headliner van zondag is The Gathering. Niet zomaar The Gathering, maar met Anneke van Giersbergen als zangeres, zoals het volgens velen hoort te zijn. Niets ten nadele van de inmiddels vertrokken Silje Wergeland, maar zeker tijdens een set die in het teken staat van het jubileum van Mandylion (1995) wil je het liefst toch de zangeres horen die op dat fantastische album te horen is. De plaat wordt overigens niet chronologisch gespeeld, want we beginnen natuurlijk niet met Strange Machines, maar als eerste krijgen we Eléanor en Leaves zit bijvoorbeeld ook verderop in de set. Het is heerlijk genieten van het optreden, mede dankzij het uitstekende geluid en de bandleden die er zichtbaar zin in hebben. Juist als de tekst "It is sad how the rain falls down" tijdens In Motion #2 klinkt, daalt even de regen op de toeschouwers neer, maar verder blijft het gelukkig droog. Hoewel een deel van het publiek al iets eerder huiswaarts gaat, wacht het gros nog op Strange Machines en daarmee leeft het publiek nog eenmaal op. Na Travel en Saturnine zit het er helaas op, maar er volgt meer. "Houd de socials morgen in de gaten", roept Anneke. The Gathering brengt Mandylion vandaag op intrigerende wijze tot leven. (Jeffrey)