Vrijdag

Op vrijdag mag Fimbul Winter de spits afbijten. De melodieuze death metal met ex-Amon Amarth-leden voelt als een prima opener. Zeker niet te soft, dus mensen zijn meteen wakker, maar ook niet te hard, waardoor er een relatief brede groep geïnteresseerden aanwezig kan zijn. "We are Fimbul Winter from Sweden, though I am from Australia!" grapt zanger Clint Williams tussen de nummers door. Absoluut geen accent voor dit type muziek, maar dat hoor je ook niet terug zodra hij zijn harsh vocals inzet. De liefhebbers van Amon Amarth, At The Gates en Dark Tranquillity kunnen hun hart ophalen bij songs als Crowned In Ash en Mounds Of Stone. De ep heb ik na afloop meteen aangeschaft, want dit type metal staat me goed aan, helemaal als het ontdaan is van de wat aanstellerige poespas waar de voormalige broodheer non-stop mee te koop loopt. Een band om in de gaten te houden en een perfecte manier om Into The Grave officieel te openen! (Lennert)

De crossover/thrash metal van Inhuman Nature gooit het tempo even flink omhoog en de publieksparticipatie is daar ook meteen naar. Deze Britten zijn boos en laten dat heel duidelijk horen. Die woede werkt heel goed om het festival nu echt van start te laten gaan en de eerste felle moshpit is een feit. Hoge tempo's, zwalkende gitaarsolo's en stampende riffs worden op de toeschouwers afgevuurd met een jonge-honden-energie waar menig band dit weekend jaloers op kan zijn. De band is niet de enige die dit weekend een "Free Palestine!"-kreet eruit gooit, maar ze mogen zich wel de eerste noemen. De politieke boodschap lijkt verder niemand tegen de haren te strijken, en de band kan in sneltreinvaart het halfuurtje setlist afwerken. Vooral het van het debuut afkomstige Taste Of Steel valt hier positief op. (Lennert)

Het uit Zweden afkomstige Self Deception bestaat inmiddels alweer twintig jaar, maar het balletje lijkt toch pas onlangs echt te zijn gaan rollen voor de band. Zeker nu deze sinds kort onder Napalm Records valt, worden er veel nieuwe deuren geopend. Met het recent uitgebrachte One Of Us kan de band zich dan ook prima vertonen op de festivals. De catchy moderne metal met metalcore-invloeden wordt dan ook goed ontvangen in Leeuwarden. Met nieuwe nummers One Of Us en Time's Up wordt er energiek geopend en Self Deception is de eerste formatie van de dag die een feest en beweging teweegbrengt in het publiek. Het kleurrijke en uitbundige gezelschap doet het prima op het podium, alleen zou zanger Andreas Clark wel iets vuriger mogen optreden. De nummers schreeuwen om een energieke vertolking, maar dat blijft bij hem een beetje afwezig. Los daarvan weet Self Deception te overtuigen en is het afwachten hoe de band zijn momentum weet te verzilveren. (Marcel)

"Hey, ze spelen een Hammerfall-cover!" Flauw om te roepen, maar ook ik ben pas voor het eerst in aanraking met Neerlands oudste heavymetalband Picture gekomen door Hammerfall's versie van Eternal Dark, dus het is niet vreemd als voor vele aanwezigen dit nummer het meest bekend aanvoelt. Songs als Lady Lightning, Diamond Dreamer en natuurlijk Bombers mogen zeker ook wel tot klassiekers in het genre gerekend worden. Tegelijkertijd is het ook niet onbegrijpelijk dat de band nooit echt is doorgebroken, want het materiaal voelt zowel op album als live toch wel wat eentonig aan. Aan enthousiasme is er gelukkig vandaag zowel op als voor het podium geen enkel gebrek. Huidige zanger Peter Strykes kwijt zich prima van zijn taak en de band komt nog lekker energiek voor de dag. Vooral bandleider/bassist Rinus Vreugdenhill (met zijn lekker opvallende rode schoenen) lijkt vooral nog veel vreugde uit het optreden te scheppen en het is hem en de rest van de band van harte gegund. Gewoon een lekker pretentieloos optreden van een pretentieloze band! (Lennert)

Er mag dan wel Vandenberg op de affiche staan, maar buiten Your Love Is In Vain en natuurlijk Burning Heart staan er vandaag alleen Whitesnake-nummers op de setlist. Is dat erg? Absoluut niet! Met Mats Léven (zang) en Adje Vandenberg (gitaar, duh) die in topvorm klassiekers spelen van een van de grootste hardrockbands ooit: daar kan toch niemand een probleem mee hebben? Het optreden levert ook meteen het eerste echte hoogtepunt van de dag op, aangezien klassiekers als Still Of The Night en natuurlijk Here I Go Again het publiek en masse in vervoering brengen. Tijdens het optreden zoek ik voorzichtig Adje's leeftijd op, enigszins verward als ik ben door de hoeveelheid jeugdige energie die de beste man nog steeds uitstraalt. 72 jaar oud en nog steeds speelt hij het gros van de jongere gitaristen op dit festival eruit! Het optreden gaat eigenlijk ook veel te snel voorbij, en ik snak toch stiekem nog naar iets meer Vandenberg-materiaal. Different Worlds is immers ook een prima ballad, terwijl Pedal To The Metal echt een prima rocker is. Maar goed, Vandenberg zal niet de enige band zijn waarvan ik dit weekend bedenk dat ik er wel een complete show van zou willen zien. (Lennert)

Het is geen geheim dat ik geen fan ben van 'meme-metal', maar ook dit jaar kunnen we er op Into The Grave niet omheen met Raised By Owls. Eerlijk is eerlijk, ik vind de komische shorts van deze heren echt fantastisch, maar zodra er geen ondertiteling bij is, heb ik geen idee waarom de death/grindcoretracks zo hilarisch zijn en klinken alle nummers daardoor voor mij ook hetzelfde. Het publiek geniet wel met volle teugen en de loting van bandmerchandise voor 'beste headbanger' en 'beste mosher' zijn allemaal zeker sympathiek te noemen. En ergens is het ook wel grappig om songs aangekondigd te horen worden als 'the next song is about having sex with Glenn Danzig in a gothbar!'. Misschien moet ik in dat opzicht mijn cynische zelf af en toe wat vaker laten varen en gewoon toegeven dat sommige bands goed zijn in wat belangrijk is op een festival: mensen vermaken. En dat lukt vandaag prima getuige de vrolijke moshpit en vele crowdsurfers. Ik zie het dan ook maar met een flauwe glimlach aan. (Lennert)

Ik heb Lacuna Coil de andere keren op Into The Grave aan me voorbij laten gaan en heb daar eigenlijk nu spijt van. Mijn slechte herinneringen aan de tijd dat in de kielzog van Within Temptation overal hordes female-fronted bands opdoken, zijn misschien wat overtrokken geweest. Sterker nog, ik vind Lacuna Coil met gemak de beste band van de dag. Het is makkelijk om te wijzen naar frontvrouw Cristina Scabbia als de voornaamste reden, maar nondeju wat heeft die vrouw een fantastische stem! De setlist is vooral gericht op recente albums Black Anima en Sleepless Empire, dus de liefhebbers van het klassieke Comalies komen bedrogen uit. Dat wil niet zeggen dat er niets te genieten valt, want songs als Blood, Tears, Dust, Oxygen en het enorm aanstekelijke Layers Of Time gaan er echt enorm goed in. De ruige vocalen van Andrea Ferro komen vandaag ook goed uit de verf, maar het is niet te ontkennen dat Scabbia zelfs de grootste critici de mond snoert met haar loepzuivere en krachtige vocalen. In dat opzicht is het eigenlijk jammer dat de Depeche Mode-cover Enjoy The Silence ook op de setlist staat, aangezien het eigen materiaal zoveel spannender is. Wat mij betreft wel een van de hoogtepunten van de eerste dag! (Lennert)

Een Conan-concert voelt voor mij als een soort sjamanistisch of prehistorisch ritueel. Ik heb geen onderscheid tussen bas en gitaar gehoord, heb niets verstaan van de aankondigingen of teksten van de zanger en heb zeker niet het idee gehad dat er onderscheid tussen de nummers is, maar als er een band is die op correcte wijze laat horen hoe het zou klinken als stonede holbewoners instrumenten zouden oppakken, dan zijn het wel deze Britten. In het publiek gaan er op dit moment ook flink wat verdovende middelen rond, terwijl zij die (nog) nuchter zijn vooral verward kijken. De band speelt dan ook een brok vieze en zompige herrie, maar het is zeker ook puur op een manier die ik wel kan waarderen. Of de hoge positie gerechtvaardigd is, kunnen we - getuige de relatief lage hoeveelheid mensen bij het podium – nog discussiëren. Maar misschien hoeft dat ook niet. Een Conan-optreden is sowieso een bijzondere ervaring. (Lennert)

Heel veel grote namen hebben hun weg niet naar Leeuwarden gevonden dit jaar, maar met Anthrax heeft de organisatie toch een beste klapper naar de Friese hoofdstad weten te halen. De laatste keer dat de thrashgigant Into The Grave aandeed, in 2019, was het een regenachtig feestje en ook vandaag zijn de nodige regendruppels gevallen. Toch zijn de omstandigheden ditmaal aanzienlijk beter en lijkt niets het feest der herkenning in de weg te staan. Dat het een feest der herkenning wordt, dat staat van tevoren redelijk vast, want vaak wordt er weinig afgeweken van de vaste klassiekers. Met het superieure Among The Living wordt er gestart, maar kennelijk is de geluidsman nog niet helemaal klaar voor de zang van Joey Belladonna en vergeet deze de volumeschuif van zijn microfoon omhoog te schuiven. Dit euvel duurt gelukkig niet al te lang, maar de zang van Belladonna blijft het gehele optreden wel net een beetje te zacht staan. Gelukkig krijgt de frontman genoeg bijval vanuit het publiek, want meteen wordt er al volop meegezongen en voorin uitbundig gefeest. Got The Time is vervolgens een ideale, energieke opvolger, terwijl de band even later het publiek even op het verkeerde been zet door klassieker Madhouse te beginnen met de riffs van The Ripper van Judas Priest.

Waar zoals gezegd Anthrax altijd vasthoudt aan een aantal vaste waarden in zijn setlist (en daar wellicht ook verplicht toe is aan zijn fans), zijn Metal Thrashing Mad en zeker Keep It In The Family fijne uitzonderingen vanavond. Vooral laatstgenoemde wordt weinig live gespeeld. Helaas blijkt het gros van het publiek onbekend met deze tracks en zie je ook meteen de energie afnemen. De keuze om het rustige en toch ook wat saaie Breathing Lightning er achteraan te spelen helpt niet mee om die energie terug te krijgen. Met het recent uitgebrachte It's For The Kids van het binnenkort uit te komen album Cursum Perficio krijgen de heren echter weer de voetjes van de vloer om daarna met een reeks classics het optreden succesvol af te sluiten. Anthrax staat altijd garant voor een feest. Ook vanavond, maar toch beginnen de eerste slijtagesporen hun entree te doen. De bandleden zijn altijd vol energie, maar gitarist Scott Ian is tegenwoordig veel statischer, springt niet meer in het rond en laat zijn kenmerkende wardance ook achterwege. Ook Belladonna doet het rustiger aan. Nog steeds is hij de volksmenner op het podium en is hij fantastisch bij stem, maar ook hij is wel wat getemperd in zijn felheid. Gelukkig wordt dit gecompenseerd door bassist Frank Bello, die in tegenstelling tot gitarist Jonathan Donais overal op het podium te vinden is en vol overgave nog steeds alles meezingt en geen mogelijkheid onbenut laat om het publiek op te jutten. Over Anthrax kun je uiteindelijk zeggen dat de band nooit een slechte show geeft en dat is vanavond dus ook niet het geval. Desondanks heeft de groep wel eens iets meer indruk achtergelaten. (Marcel)