Zaterdag

Als we het over nu-metal hebben, dan zijn het vaak de namen Korn, Limp Bizkit, Slipknot en System Of A Down die naar voren komen als smaakmakers van dat tijdperk. P.O.D. is daarbij een naam die minder vaak voorbij komt, maar absoluut ook zijn rol heeft gespeeld. Vooral het album Satellite (2001) sloeg met hitsingles als Alive, Boom en vooral Youth Of The Nation in als een bom. Helaas wist de groep met latere platen het succes niet vast te houden en belandde de band een beetje in de vergetelheid. Dat terwijl die latere albums absoluut hun amusementswaarde hebben. Zo is het meest recente Veritas (2024) een lekkere plaat en komen daar vandaag ook de nodige nummers van voorbij. Los daarvan is het optreden van vandaag natuurlijk een nostalgische throwback naar lang vervlogen dagen. Wat opvalt is de energie die P.O.D. uitstraalt. De groep speelt al vroeg in de middag, maar lijkt alles te geven. Mooi om te zien dat de band na al die jaren nog met zoveel bezieling speelt en wat blijven nummers als Alive en Youth Of The Nation toch lekker. P.O.D. is meteen al een hoogtepuntje van de dag.

Van het ene fijne optreden door naar het volgende. Malevolence maakt eveneens meteen indruk met zijn heerlijke combinatie van hardcore en sludge-elementen. Dat de groep steeds meer bekendheid geniet, is volkomen begrijpelijk. Niet alleen muzikaal is Malevolence overtuigend, ook live staan de heren meer dan hun mannetje. Het is vooral de afwisseling in de sound die Malevolence doet uitstijgen boven andere genregenoten. Zo flirt de formatie regelmatig met invloeden van Down en Crowbar en dat komt voornamelijk door de zang van gitarist Josh Baines. Hij vormt een welkome afwisseling op de hardcorevocalen van Alex Taylor. Muzikaal zit het dik in orde vandaag en klinkt vooral Karma fantastisch. Op aanwijzingen van Taylor ontstaat hier een van de grootste circlepits van het festival en is het dik afzien voor iedereen die zich daarin bevindt met deze hitte. Het ingetogenere Higher Place weet daarentegen weer een goede impressie te maken op muzikaal vlak, terwijl On Broken Glass de groep op zijn best laat horen. Het is de eerste keer dat de mannen op de mainstage mogen spelen en ze zijn daar diep van onder de indruk. De oprechte dankbaarheid is aandoenlijk om te zien en naast geweldig spel en volop publieksparticipatie wint de band het ook op basis van sympathie.

"Celebrating Life Through Death" is de verrassende boodschap waarmee Sepultura ineens op de proppen kwam. Niemand zag het aankomen toen de Braziliaanse legende plotseling zijn afscheid aankondigde. Nog één gigantische tournee was de bedoeling en daar kwam ook nog een afscheids-ep bij. Vandaag zijn de heren naar Dessel afgereisd voor wat het slotstuk in België moet worden. Het naderende afscheid is zonde, want zowel live als op plaat komt Sepultura oppermachtig voor de dag. Uiteraard zal de criticaster zeggen: zonder Cavalera geen Sepultura, maar het valt niet te ontkennen dat ook na het vertrek van de broers de formatie fantastische platen heeft uitgebracht, met Quadra (2020) als hoogtepunt. Helaas weet het afscheid niet op alle vlakken te overtuigen vandaag. Sepultura zou namelijk makkelijk kunnen scoren met een greatest hits-show, maar daar kiezen de mannen niet voor. Er ligt een grote nadruk op het recent uitgebrachte The Cloud Of Unknowing, waarvan drie tracks worden gespeeld en ondanks dat Kaiowas voor een leuk tafereel zorgt met alle trommelaars op het podium, was het leuker geweest om nog een andere knaller te horen. Los daarvan zijn de heren op het podium altijd indrukwekkend en is het genieten van klassiekers als Inner Self, Refuse/Resist, Arise en uiteraard Roots Bloody Roots. Andreas Kisser blijft een meestergitarist en strooit met de ene na de andere massieve riff. Wat dat betreft gaat de aandacht altijd uit naar de Cavalera-broers, maar is zijn rol toch altijd wat onderbelicht geweest. Ook Derrick Green heeft niet altijd het respect gekregen dat hij eigenlijk verdient. Ook vandaag staat hij weer een potje imposant te brullen en is hij eigenlijk gewoon een geweldige zanger. Waar Sepultura met Eloy Casagrande een werelddrummer in huis had, is zijn vertrek meer dan prima opgevangen door Greyson Nekrutman. Ook deze jonge trommelaar laat een sterke indruk achter met zijn wervelende spel. Deze versie van Sepultura stopt helaas en de hoop is natuurlijk dat een reünie met Max en Igor in de nabije toekomst plaatsvindt. Dat zou het verhaal van Sepultura compleet maken. Mocht het einde echter wel definitief zijn, dan gaat deze gigant in de metalscene erg gemist worden.

Terrorizer stond aan de basis van grindcore, maar de groep is nooit echt van de grond gekomen. World Downfall (1989) is een van de invloedrijkste platen uit de deathmetal- en grindcoregeschiedenis, maar doordat de bandleden zich destijds richtten op andere grootheden kwam er al vroeg een einde aan Terrorizer. Met onder anderen Pete Sandoval, David Vincent en Jesse Pintado in de gelederen kon je spreken van een legendarische line-up. Helaas is Pintado al jaren niet meer onder ons en staan vandaag de Morbid Angel-grootheden op het podium met Richie Brown (gitaar) en Brian Werner (zang). Vincent neemt geen plaats achter de microfoon en hanteert alleen de basgitaar. De Marquee is echter nog niet eens voor de helft gevuld en dat is jammer, want wat zich in de tent afspeelt is echt een strakke show. Muzikaal staat het als een huis, maar het is vooral vocalist Werner die indruk maakt. Woest en agressief schreeuwt hij zijn teksten eruit en heeft hij een beangstigend duivelse blik in zijn ogen. Zijn energie is nimmer aflatend en regelmatig is hij ook in de pit te vinden. Sandoval drumt ondertussen fel, terwijl David Vincent ontspannen zijn baspartijen speelt. Waar gisteren Death To All al indruk maakte, weet Terrorizer dat vandaag ook te doen. Dit zijn echt bands waar de deathmetalliefhebber heel vrolijk van wordt.

Het uit Canada afkomstige Three Days Grace zorgde onlangs voor een aangename stunt door originele zanger Adam Gontier weer terug bij de band te halen. Samen met Matt Walst deelt hij nu de vocale taken en dat leidde al tot het sterke Alienation (2025). De stevige rock met een metalsausje van de formatie heeft een grote fanschare en die is duidelijk aanwezig in Dessel. Met het nieuwe Dominate wordt afgetrapt en de track krijgt meteen al veel bijval. Het is vooral bij de nieuwe nummers, maar zeker ook bij de classics, mooi om te zien hoe beide zangers elkaar weten aan te vullen en de show nog aantrekkelijker maken. Mayday is hier een mooi voorbeeld van. Het is uiteraard de kraker I Hate Everything About You die voor het grootste meezingfeest zorgt, terwijl bij The Good Life genoeg circlepits en crowdsurfers te zien zijn. Het emotionele Never Too Late vormt een hoogtepunt en weet bij veel mensen de juiste snaar te raken, alvorens Riot het optreden weer naar een stampvoetend meezingfeest leidt. De stadionrock van Three Days Grace mag dan altijd wat veilig aanvoelen, maar op zo'n grote weide als vandaag weet de groep een sterke indruk achter te laten.

Er zijn op deze editie van Graspop meerdere acts waarvan de potentie om headliner te worden duidelijk aanwezig is. Horrorformatie Ice Nine Kills lijkt ook een zekerheid om in de toekomst als dagafsluiter te fungeren. De band heeft de ideale combinatie gevonden tussen catchy metalcoretracks die thematisch aan horrorfilms gelinkt zijn en worden voorzien van videoclipkunstwerken. Ook live is het een theatrale bedoeling en gebeurt er bij elke track wel iets. Tijdens opener Meat & Greet is het seriemoordenaar Hannibal Lecter die op het podium losbreekt en een bewaker de hals doorbijt, terwijl tijdens het op Hostel gebaseerde Wurst Vacation personages op gruwelijke wijze van hun ledematen worden ontdaan. Zo werkt elk nummer toe naar een theatraal hoogtepunt. Het nadeel is wel dat wie Ice Nine Kills eerder heeft gezien, precies weet wat hij kan verwachten. Gelukkig heeft de band onlangs een aantal uitstekend ontvangen nieuwe singles uitgebracht, die ook voor vernieuwde showelementen zorgen. Zo mag Ghostface acte de présence geven tijdens het ingetogen Twisting The Knife, waarbij zangeres Jill Wylde van The Pretty Wild na haar zangpartij haar noodlot ontmoet, en is het een kleurrijke chaos bij het op Batman geïnspireerde The Laugh Track. Het hoogtepunt wordt echter voor het einde bewaard, waar het moderne horroricoon Art the Clown tijdens A Work Of Art zijn sadistische trekjes laat zien. Waar het theateraspect indrukwekkend is, staat Ice Nine Kills ook muzikaal zijn mannetje. De charismatische frontman Spencer Charnas loopt ogenschijnlijk moeiteloos over het podium, maar laat ondertussen een indrukwekkend arsenaal aan screams en cleane zang horen. Het is wachten op een nieuwe plaat, maar de groep heeft goud in handen en lijkt op een niet te stoppen opmars naar het grootste podium.

Architects ziet zich ook elke editie van Graspop een plekje hoger op de ladder stijgen. Live is de metalcoregrootheid altijd een solide spektakel en ook vandaag bewijst de groep zich weer. Vocalist Sam Carter weet het publiek in te pakken met zijn sympathieke praatjes tussendoor om vervolgens iedereen weer omver te blazen met zijn bulderende screams. Waar die screams altijd imponeren, blijven zijn cleane zang en snerpende uithalen wel een aandachtspunt. Ook vandaag zijn er weer wat bijzondere hoge gilletjes te horen. Laat dat vocaal dan ook de enige smet zijn op de zanger en zijn vrienden. Met het recente Elegy trapt Architects voortvarend af om na het sterke Whiplash (met de fantastische Gordon Ramsay-quote op het einde) meteen het overdonderende Doomsday te spelen. Hoe vaak je dat nummer ook hoort, het blijft een van de meest emotionele en intense metalcoreklassiekers die er zijn. Het is hard werken in het publiek, zeker wanneer Carter tijdens Impermanence het publiek opjut om nog meer te gaan crowdsurfen. Het valt op hoeveel vertrouwen de groep heeft in zijn meest recente plaat The Sky, The Earth & All Between (2025), want er komen maar liefst zeven tracks van voorbij. Het enige wat jammer is aan het optreden, is dat de vaart er na elk nummer even uit wordt gehaald. Er volgt telkens een korte onderbreking of een praatje van de vocalist. Ook lijkt hij in de loop der jaren zijn wilde haren wat verloren te zijn en is hij toch wat minder actief en fel op het podium. Dat was vroeger qua inzet wel anders. Los daarvan is de show van Architects een hoogtepunt van de dag.

De zaterdagavond van Graspop zit boordevol hoogtepunten. Waar Architects al een heerlijke show weggaf, is het vervolgens Avatar die de toeschouwers op de Jupiler Stage vakkundig overrompelt. Waar we bij Ice Nine Kills al spraken over een toekomstige headlinerspot, kun je die opmerking ook plaatsen bij de avontuurlijke Zweedse metalformatie. Ook hier gaat theater hand in hand met de muziek en lijkt er bij Avatar geen grens te zijn aan creativiteit of aan wat je kunt verwachten. Sfeervol wordt er geopend met Captain Goat van het recent uitgebrachte Don't Go In The Forest (2025), waarna het gaspedaal meteen wordt ingetrapt met klassieker Let It Burn. Het is volksmenner Johannes Eckerström die het publiek vanaf het begin meteen bij de hand neemt en niet meer loslaat. Daarnaast weten ook zijn bandgenoten te overtuigen. Ook op het podium gebeurt genoeg, want Avatar krijgt geen genoeg van pyro-effecten en vuurwerk, die vaak voor spectaculaire beelden zorgen. Zeker tijdens het fantastische Tonight We Must Be Warriors en afsluiter Hail The Apocalypse gaan alle remmen los. Op de setlist staan naast veel nieuwe tracks vooral de klassiekers van de band. Wat wel opvalt, is dat van de grote hit Avatar Country (2018) geen materiaal voorbijkomt. Avatar heeft even geen zin in royale toestanden en wil voornamelijk het gaspedaal ingedrukt houden. Het valt dan ook op hoeveel hits de groep inmiddels eigenlijk al heeft. Ook al weten de latere platen als geheel misschien nooit helemaal te overtuigen, ze hebben stuk voor stuk toch een aantal grote publieksfavorieten voortgebracht. Avatar zorgt in ieder geval voor een groot feest op de Jupiler Stage. De populariteit van de Zweden heeft het veld al snel doen volstromen en een plek op de Main Stage behoort de mannen op dit tijdstip eigenlijk wel toe.

De carrière van Bring Me The Horizon heeft een opmerkelijk pad bewandeld. Waar de groep in de begindagen furieus, hard en snel voor de dag kwam met platen als Suicide Season (2008) en There Is A Hell Believe Me I've Seen It, There Is A Heaven Let's Keep It A Secret (2010), gingen het tempo en de muzikale intensiteit vervolgens met rasse schreden omlaag, met Amo (2019) als muzikaal dieptepunt. De radiovriendelijkere route bracht Oli Sykes en zijn maten geen windeieren en de groep zag zijn fanbase uitgroeien tot een gigantische schare. De klik met het metalpubliek leek echter wel op zijn retour, maar met Post Human: Survival Horror (2020) en Post Human: NeX GEn (2024) schuwt Bring Me The Horizon het harde werk toch weer niet en lijkt die headlinerpositie ineens een stuk logischer. Als er dan nog twijfelaars waren, dan zijn die na het optreden van vandaag wel overtuigd. Vol passie en vuur treedt de formatie aan en laat vervolgens niets aan twijfel over. Waar eerdere afsluiters The Offspring en Volbeat op de automatische piloot hun set afwerkten, staat hier een groep die wat te bewijzen heeft en dat aan iedereen wil laten zien. De band lijkt vooral alles te geven en dat is een verademing. Met een setlist die zich richt op de latere periode van de band, maar waarop wel de hardere nummers uit die tijd staan, is het genieten. Oli Sykes is vocaal uitermate goed bij stem en weet zowel met zijn cleane zang als met zijn screams te imponeren. Daarnaast is er veel aandacht voor het podium, waar imposante grafische beelden voor extra sfeer zorgen binnen een futuristisch thema dat aansluit bij de laatste twee releases van de groep. En er is vuur. Heel veel vuur. De grootste verrassing (al zag je hem wel aankomen, omdat beide groepen vandaag op de affiche staan) is dat tijdens Kingslayer Babymetal op het podium verschijnt. Deze samenwerking, in combinatie met een wervelende lasershow, zorgt voor kippenvel bij het publiek. Wanneer de dames van Babymetal bezig zijn met hun refrein, zie je Oli Sykes even met een glimlach om zich heen kijken. Ook hij weet dat dit goud waard is. Een minder geslaagd experiment is er tijdens het activistische Antivist, waarbij een fan op het podium mag komen om mee te zingen. Helaas weet deze dame niet voor dezelfde verrassing te zorgen als de felle jonge man die het duet met Fred Durst aanging. Desondanks is haar enthousiasme aanstekelijk en weet je dat zij de dag van haar leven heeft gehad. Tegen het einde ontstaat er een filmisch moment wanneer tijdens het emotionele en impactvolle Doomed de hemelsluizen volop openbarsten en Oli Sykes zingt: "So come rain on my parade, 'cause I wanna feel it." Niet alleen hij voelt het, maar de hele festivalweide. En dan niet alleen de regendruppels, maar net zo goed de waarde van zijn woorden. Wie dan om zich heen kijkt, ziet tussen de lichtflitsen door mensen dansen en feesten in de stortregen, terwijl Oli eenzaam op het podium staat met een dom lichtgevend hoedje dat hij van een fan heeft gekregen: een bijzonder indrukwekkend tafereel. Met de megahit Throne sluiten de mannen daarna een bijzonder sterk optreden af. Zonder meer een van de beste optredens van Graspop dit weekend.