Zondag

Het Portugese Gaerea is al jaren een interessante naam, maar lijkt met de release van Loss (2026) zijn eerste stappen te zetten naar het grote publiek . Waar in de begindagen van de groep de muziek black metal-georiënteerd was, werd daar stapsgewijs steeds meer afstand van gedaan en neigt de Gaerea hedendaags meer richting het metalcore-genre. Deze verschuiving werd unaniem goed onthaald met Loss en de plaat ontvangt overal lovende recensies. Gaerea durft het dan ook wel aan om de setlist bijna in zijn geheel te wijden aan deze plaat. De groep verhult zich in gezichtsbedekking en staat onherkenbaar en creëert een duistere sfeer op het podium met veelal rode verlichting en de inrichting van het decor. Al vroeg in de set weet Nomad met zijn blastbeat-achtige drums indruk te maken, maar ook Submerged klinkt fel en strak. Wat dat betreft is het drumwerk één van de sterkste kwaliteiten van de groep, al mogen de dynamische vocalen ook absoluut niet onvermeld blijven. Met afsluiters Hope Shatters en Wilted Flower blikt Gaerea nog terug met ouder en ruwer materiaal en laat horen wat voor klasse het in huis heeft. De Marquee is nog voor geen kwart gevuld en dat is jammer, want dit optreden is absoluut een sterk begin van de dag en had door meer mensen aanschouwd mogen worden.

Het optreden van Life Of Agony wil vandaag niet echt vlotten. De New Yorkse formatie komt kracht en energie te kort om zijn ruwe alternatieve hardcore goed over te laten komen. Dat ligt grotendeels aan Keith Caputo. Zijn rauwe stemgeluid is hij al jaren kwijt, maar ook zijn intensiteit is vandaag in geen velden of wegen te bekken. Het is overduidelijk dat de heren en dame last hebben van de warmte, maar waar de rest nog zijn best doet om er wat van te maken, speelt de vocalist op automatische piloot. Dat is jammer, want met een setlist die grotendeels zich focust op klassieker River Runs Red (1993), aangevuld met nummers van Ugly (1995) en Soul Searching Sun (1997) kan weinig verkeerd gaan. Toch is dit helaas één van de nietszeggendste optredens van het festival.

Op zo'n tropische dag als vandaag is Europe een perfecte band om heerlijk in het gras te liggen en te genieten van de classic rock van Joey Tempest en zijn mannen. Ondanks dat het creatieve hoogtepunt in de jaren tachtig ligt en het gros van de mensen wacht op één bepaald nummer, is de band na het millennium altijd actief gebleven en heeft die in die tijd ook aardige platen uitgebracht. Het is echter al wel negen jaar geleden dat het laatste studioalbum Walk The Earth (2017) uitkwam, maar daar komt binnenkort met de release van Come This Madness verandering in. Het siert Europe dat ze live niet stug vasthouden aan de eighties, maar nummers uit elke periode van de band spelen. Met One On One en The Cult Of Ignorance  van het aankomende album laat de groep horen ook nog steeds prima mee te kunnen. Daarnaast is het genieten van klassiekers als Rock The Night en Superstitious, terwijl de klassieke ballad Carrie vandaag achterwege blijft. De bandleden staan vandaag energiek op het podium en Tempest is goed bij stem. Dat maakt het een heerlijke rockshow. Als dan die über-klassieker The Final Countdown voorbij komt, zie je het hele veld opveren en lijkt het of iedereen het legendarische intro op zijn telefoon wil vastleggen voor het nageslacht.

Wargasm is een interessante groep die snel groeit in populariteit. De groep valt het best te omschrijven als een explosieve mix met invloeden van The Prodigy, Amyl and the Sniffers, Die Antwoord en Crossfaith. Live gaan de bandleden wild tekeer en inmiddels heeft de groep ook een prima reputatie op het podium opgebouwd. Ook vandaag staan de heren en dame in de zinderende hitte geen moment stil en stuiteren ze constant heen en weer over het podium. De band bestaat uit vocalist/bassist Milky Way en zanger/gitarist Sam Matlock, maar op het podium worden ze bijgestaan door andere muzikanten. Vooral dj Adam Crilly valt op als hij achterin een eenmansfeest viert en daar wild rondspringt. In zijn enthousiasme gooit hij telkens zijn eigen trommel omver, maar ook de snare van drummer Adam Breeze moet het ontgelden. Tracks als Vigilantes en Fukstar imponeren met hun barstende energie en wilde songstructuren, terwijl Bad Seed muzikaal interessanter klinkt omdat beide vocalisten ook hun instrumenten erbij pakken. Het geluid van de groep klinkt dan voller en overtuigender. De muziek van Wargasm vraagt om wilde moshpits, en die zie je vooral in de voorste regionen van het publiek. Helaas weet de band het publiek daarachter niet volledig te bereiken, al krijgt Wargasm toch aardig wat mensen op de knieën tijdens het onvermijdelijke publieksparticipatiemoment, waarbij iedereen even later weer mag opspringen. Het wordt tijd dat bands daar ook wat origineler mee voor de dag komen. Los daarvan geeft Wargasm een heerlijk energiek optreden en een prima feestje.

Hooggeëerde metallegendes treden aan in de Marquee wanneer Vltimas het podium betreedt. De supergroep bestaat onder meer uit vocalist David Vincent (ex-Morbid Angel, I Am Morbid, Terrorizer), topdrummer Flo Mounier (Cryptopsy) en gitarist Rune "Blasphemer" Eriksen (ex-Mayhem). Waar Vincent het dit weekend maar druk heeft en eerder al met Terrorizer op de planken stond en later nog zal aantreden als gast bij Venom, is Flo Mounier vandaag helaas afwezig. De avontuurlijke blackened death metal imponeert en het is genieten van de sterke composities. Mephisto Manifesto laat bijvoorbeeld heerlijk groovend gitaarwerk horen met een illuster blackened randje en haast catchy zanglijnen van David Vincent. Sowieso laat hij bij Vltimas horen veel meer in zijn mars te hebben en veelzijdiger voor de dag te komen dan hij bij Morbid Angel deed. Het vakmanschap van de muzikanten valt op, en vooral hoe strak ze spelen en de soms moeilijke overgangen heerlijk soepel laten verlopen. Andere hoogtepunten zijn het krachtige Last One Alive Wins Nothing, dat opbouwt naar een sterke finale, en het furieuze Total Destroy, waarin Vltimas even meer gas geeft en vooral het snelle drumwerk indrukwekkend is. De supergroep laat vandaag horen zijn plek in de scene absoluut te verdienen op basis van kwaliteit en sterke songs, en niet alleen omdat het een all-starformatie is.

Classic rock heeft vandaag een groot aandeel op de Main Stages. Het zorgt ervoor dat er vooral rustig wordt gekeken en meegezongen, en wie wil moshen zal zich naar de andere stages moeten begeven. Waar Europa al prima de toon zette, borduurt Foreigner daarop voort. Wie enkel de grote classics wil horen, hoeft niet het hele optreden uit te zitten en wordt al vroeg getrakteerd op fijne uitvoeringen van Cold As Ice en i>Waiting For A Girl Like You. Even later dient zich echter nog het ultieme meezingmoment aan met I Want To Know What Love Is. De show van Foreigner is dan ook een heerlijk rustpunt op de dag en het is genieten van de hits in de zon.

Zakk Wylde heeft een zwaar jaar achter de rug. Waar de hele wereld rouwt om het overlijden van Ozzy Osbourne, verloor Wylde een mentor en een vriend voor het leven. Het verdriet kwam sterk terug op het recente album Engines Of Demolition van Black Label Society en dan vooral in de ballade Ozzy's Song. Je zou ook denken dat Wylde naar Dessel is afgereisd om die plaat te promoten, maar enkel het uitstekende Name In Blood komt hiervan voorbij. Voor de rest bestaat de set uit materiaal uit het hele oeuvre en eert de meestergitarist zijn mentor nog met een verkorte versie van No More Tears. Het begin van het optreden verloopt niet helemaal vlekkeloos omdat de muziek niet heel fijn afgesteld staat en vooral bass en drums het geheel overheersen. Gelukkig trekt dat snel bij. Het blijft ook bijzonder dat de band veel gebruik maakt van backingtracks, zeker bij stukken die ze prima zelf kunnen spelen zoals bijvoorbeeld bij Name In Blood. Verder gebeurt er bij de show vrij weinig en laten de heren vooral hun instrumenten spreken. Tijdens Fire It Up vliegen er vervolgens wel strandballen rond, wat ergens misplaatst aanvoelt. De muziek en het karakter van Black Label Society lijken zich niet echt te matchen met strandballen in het publiek. Los daarvan is het muzikaal genieten. Het spel van alle muzikanten is wervelend en zeker de imposante gitaarsolo tijdens Fire It Up is om van te genieten. Tijdens Suicide Messiah lijkt het optreden vroegtijdig te stoppen als het geluid grotendeels uitvalt. Gelukkig vallen de fans massaal bij en zingen die de teksten door en een korte tijd later is het geluid ook weer terug.

Alice Cooper tikt inmiddels al bijna de tachtig jaar aan, maar lijkt niet van plan om het rustiger aan te gaan doen. Met zijn band doet hij voor de zesde keer Graspop aan en trakteert hij het publiek op een setlist vol ouwe rockers en klassiekers. Ondanks zijn leeftijd verkeert de shockrocker nog in goede conditie. Sommige songs worden wel een tandje langzamer gespeeld en het tempo ligt sowieso wel wat rustiger, maar op het podium weet de showman nog steeds respect af te dwingen. Ook vocaal kan hij er prima mee door. Afwezig vandaag is gitariste Nita Strauss, die net bevallen is van haar baby. Haar taken worden prima volbracht door Anna Cara. Met het lekkere up-tempo Spark In The Dark maakt de groep indruk en daarna volgen de hits elkaar al snel op. No More Mr Nice Guy, I'm Eighteen, Feed My Frankenstein en Hey Stoopid komen al vroeg voorbij. Het is Poison dat vervolgens niet echt lekker uit de verf komt. Het nummer komt maar traag op gang en mist pit van zowel Cooper als de rest van de band. Hierna komen uiteraard de theatrale show-aspecten voorbij, wat uiteindelijk weer eindigt in de onthoofding van Alice Cooper. De groep sluit vervolgens niet af met eigen werk als klassieker School's Out overgaat in Pink Floyd's Another Brick The Wall en als afsluiter Kurt Cobain geëerd wordt met een bevlogen versie van Smells Like Teen Spirit. Het is mooi om te zien dat Alice Cooper ondanks zijn respectabele leeftijd nog van geen stoppen weet en dat het ook niet nodig is.

Het grootste feest van de dag wordt georganiseerd door Electric Callboy. Na Scorpions en Rammstein lijkt het erop dat deze formatie de volgende Duitse band is die wereldwijd commercieel flink gaat scoren. Zeker de Amerikaanse markt ligt voor het oprapen na een succesvolle samenwerking met Deryck Whibley voor de Sum 41-cover Still Waiting en het recent uitgebrachte Let The Good Times Roll met een gastrol van Dexter Holland (The Offspring). Tijdens de set wordt de ene na de andere knotsgekke mash-up op het publiek losgelaten en dat reageert met een golf aan niet te stoppen crowdsurfers. De vangploegen, maar ook de EHBO, hebben het waarschijnlijk niet eerder zo druk gehad dit weekend. Uiteraard is het Hypa Hypa dat al vroeg in de set het publiek doet ontvlammen. Het grote doorbraaknummer zorgt voor tal van circlepits en de hele weide lijkt mee te zingen. Dat zet zich voort met Pump It. De Duitsers hebben ook het showelement goed in de gaten en zorgen ervoor dat er constant wel iets gebeurt, waardoor de toeschouwers hun aandacht niet verliezen. Het is ondertussen ook verbazingwekkend hoeveel hits de groep inmiddels in zo'n korte tijd op zijn naam heeft staan. Als het feest na het sterke We Got The Moves afgelopen is, dan is de conclusie vrij snel duidelijk: hier staat een toekomstige headliner.

Het is echter het Zweedse Sabaton dat de eer heeft om Graspop Metal Meeting 2026 af te sluiten. De oorlogsmachine stond voor het eerst in 2007 op de affiche, toen nog maar in hele kleine letters, maar in 2022 stonden ze ineens met grote letters bovenaan. Ook voor de negende keer dat Sabaton de Desselse weide mag trotseren, heeft de formatie de toppositie. Dat het de Zweden menens is, mag duidelijk zijn gezien het indrukwekkende podium. Waar het bekend is dat Sabaton vaak een tank op het podium neerzet, blijkt deze ditmaal ook de lucht in te kunnen. Daarnaast gaat de band compleet los met vuurwerk en pyro, wat prachtige en indrukwekkende beelden oplevert. Waar Sabaton muzikaal de laatste jaren niet op zijn boeiendst is en toch wel een beetje veel uit hetzelfde vaatje tapt, wist de single Yamato onlangs weer te boeien. De band zelf werkt hard en is een geoliede machine. Ook krijgt iedereen zijn moment om even in de schijnwerpers te staan met een praatje, waarbij bassist Pär Sündström de emotionele snaar weet te raken als hij met tranen in zijn ogen herinneringen ophaalt. Een andere leuke verrassing is dat ex-gitarist Tommy Johansson speciaal voor vandaag is ingevlogen. Hij nam in 2024 afscheid van de groep, maar is eenmalig terug om mee te spelen tijdens de laatste drie nummers van de set. Aan alles blijkt dat Sabaton vandaag niets aan het toeval overlaat en elk detail van het optreden is tot in de puntjes strak geregisseerd. Ondanks dat niet elk nummer even spannend of verrassend is, weet de groep met veel bombast en sensatie iedereen strak bij de les te houden. Als de band dan afsluit met het catchy To Hell And Back en de hele weide massaal meezingt, terwijl ondertussen non-stop vuurwerk en vuur de show begeleiden, weet iedereen dat Sabaton deze headlinerpositie meer dan verdient en die ook niet meer gaat afgeven. Wat een einde van een fantastisch weekend.