Enquête

Wat is jouw favoriete song uit het jaar 1982?

Accept – Fast As A Shark
Accept – Princess Of The Dawn
Anvil – Metal On Metal
Asia – Heat Of The Moment
Golden Earring – Twilight Zone
Iron Maiden – Hallowed Be Thy Name
Iron Maiden – Run To The Hills
Iron Maiden – The Number Of The Beast
Judas Priest – The Hellion/Electric Eye
Judas Priest – You've Got Another Thing Comin'
Kiss – I Love It Loud
Manowar – Battle Hymn
Mercyful Fate – A Corpse Without Soul
Metallica – Hit The Lights
Motörhead – Iron Fist
Picture – Lady Lightning
Rainbow – Stone Cold
Rush – Subdivisions
Scorpions – Blackout
Survivor – Eye Of The Tiger
Vandenberg – Burning Heart
Venom – Black Metal
Whitesnake – Here I Go Again
Y&T – Forever
een andere kraker uit 1982

[ Uitslag | Enquêtes ]

Geen concerten bekend voor 22-10-2023.
Kalender
Vandaag jarig:
  • Andy Cairns (Therapy?) - 58
  • Ben Sotto (Heavenly) - 43
  • David Coverdale (Whitesnake) - 72
  • Frank Ferreira (Helstar) - 58
  • Jeremiah Riley (Lucifixion) - 46
  • Rhett Forrester (Riot)† - 67
Review

Phil Campbell And The Bastard Sons - Phil Campbell And The Bastard Sons
Jaar van release: 2016
Label: UDR Music
Phil Campbell And The Bastard Sons - Phil Campbell And The Bastard Sons
Eerder dit jaar op Wacken, waar het einde van Motörhead en het afscheid van Lemmy meerdere malen centraal stond, kondigde gitarist Phil Campbell aan zijn All Star Band om te dopen tot Phil Campbell And The Bastard Sons. Een naamkeuze waar zijn vrouw Gaynor naar het schijnt niet heel gelukkig mee was. Immers, alle drie de zoons van het echtpaar spelen in deze band en geen van allen is een bastaardszoon. En het lijkt mij sterk dat vocalist Neil Starr wel eentje is.

Nee, de naam lijkt inderdaad een knipoog te zijn naar de band waar hij meer dan dertig jaar leadgitarist van was. Echter hoeft men geen doorstart van Motörhead te verwachten op deze naamloze debuut-ep. Phil Campbell en zoons spelen pure, ongecompliceerde hardrock met een lichtelijk southern-tintje. Hoewel het materiaal behoorlijk dertien-in-een-dozijn is en tamelijk inwisselbaar, is het wel aanstekelijk en prettig om naar te luisteren. Opener Big Mouth is een lekker pakkend nummer met brutale teksten en is een goede graadmeter voor de rest van de tracks. Alleen de ballad Life In Space is zowel muzikaal als tekstueel nogal een vreemde eend in de bijt en had wat mij betreft geschrapt kunnen worden.

Todd, Dane en Tyla Campbell, die respectievelijk de gitaar, drums en basgitaar voor hun rekening nemen, blijken toch maar wat mooi muzikale genen geërfd te hebben van hun pa. Op instrumentaal vlak staan deze nummers dan ook als een huis. Zanger Neil Starr beschikt over een prima hardrockstem, maar mist toch wel wat scherpe randjes en valt hierdoor zo nu en dan behoorlijk uit de toon.

Het is ongetwijfeld een vreemde gewaarwording voor Phil Campbell om tegenwoordig als ‘voormalig Motörhead-gitarist’ door het leven te gaan. Maar hij lijkt mij geen persoon die nu maar thuis gaat zitten na decennialang op het podium gestaan te hebben en albums te hebben opgenomen. Het is daarom alleen maar toe te juichen dat hij nu lekker met zijn zoons muziek aan het maken is. Deze ep mag dan niet uitzonderlijk spannend zijn, maar laat wel horen dat de geraniums absoluut niet bestemd zijn voor deze Welshman.

Tracklist:
1. Big Mouth
2. Life In Space
3. Take Aim
4. Spiders
5. No Turning Back

Reviewer: Matthijs
Toegevoegd: 21 november 2016

Alle artikelen en foto's (afgezien van albumhoezen, door bands/labels/promoters aangeleverde fotos of anders aangegeven), zijn © 2001-2023 Metalfan.nl, en mogen niet zonder schriftelijke toestemming gekopieerd worden. De inhoud van reacties blijven van de reageerders zelf. Metalfan.nl is niet verantwoordelijk voor reacties van bezoekers. Alle datums van de Nieuwe Releases, Concertagenda, Kalender en in de artikelen zijn onder voorbehoud.