Het is een line-up waar liefhebbers van traditionele heavy metal en hardrock voor warmlopen. Het leeuwendeel van het publiek is van kinds af aan opgegroeid met de kunsten van Judas Priest en Motörhead. Laatstgenoemde hardrocklegende wordt geëerd met enkele coverversies door Phil Campbell And The Bastard Sons. Hoewel de tournee in het teken staat van het vorig jaar uitgekomen Kings Of The Asylum mogen enkele tracks waar de bandleider en gitarist mee bekend is geworden niet ontbreken. Samen met drie zonen Todd (gitaar), Tyla (bas), Dane (drums) en zanger Joel Peters houdt de snarenplukker harde rock-'n-roll springlevend.

Er wordt geopend met muziek van eigen stal. Van het nieuwe album komt onder meer Schizophrenia voorbij en tijdens de bluesballad Dark Days toont de pater familias zijn emotioneel geladen gitaarkunsten. Vader Campbell treedt weinig op de voorgrond en laat vooral zijn zonen en zanger Peters schitteren. Wanneer de kleine man dan toch het woord neemt, is het meteen raak met een vloek en de introductie van enkele Motörhead-klassiekers (Going To Brazil en Born To Raise Hell). Er zijn maar weinig mensen uit wiens mond motherfuckers klinkt als de warmste groet die je krijgen kunt. Na een half uur effectief opwarmen vraagt Peters het publiek de middelvingers de lucht in te steken en zo luid mogelijk "Fuck you Tyla" te roepen, met succes, waarna de zoon het geliefde Ace Of Spades inzet. Het publiek reageert enthousiast, waarbij de een vol vreugde begint te headbangen en de ander zijn ellendige telefoon de lucht insteekt om geen schokkerige seconde te missen. De familie Campbell vindt het wiel niet opnieuw uit, maar zorgt wel voor een goed gemoed. Een fijne opening van de avond.

Wanneer Black Sabbath's War Pigs klinkt, weten geroutineerde Judas Priest-bezoekers al hoe laat het is: The Priest is back. Nadat ook een Queen-achtige, instrumentale introductie is gedraaid en de intro van Panic Attack wordt ingezet, begint het spektakel. Op de recente langspeler Invincible Shield hoorden we een ervaren band in topvorm. Is dat live ook nog het geval? Qua choreografie wel, want de mannen openen met enkele poses die zich perfect lenen voor energieke, charismatische plaatjes. Natuurlijk is er een degelijke lichtshow en verder moeten beeldschermen zorgen voor de nodige visuele opsmuk. De welbekende drietand die vanaf het plafond naar beneden beweegt, is ook van de partij.

Oerleden Rob Halford (zang) en Ian Hill (bas) bewegen er lustig op los, al zal laatstgenoemde geen moment zijn post verlaten. Als in een trance dondert zijn bas de gehele set duidelijk hoorbaar door, terwijl Halford voor zijn doen -hij is inmiddels de zeventig gepasseerd- behoorlijk actief over het podium danst. De verkleedact, waarbij de metalgod om de paar nummers van glitterjas wisselt, is inmiddels vaste prik. Verder drumt de immer constante Scott Travis er naarstig op los. De sterspelers zijn gitaristen Richie Faulkner en Andy Sneap, welke de ondankbare taak hebben het twin guitar-spel van K.K. Downing (al een tijdje ruzie) en Glenn Tipton (ziek) te vervangen en dat inmiddels al enige jaren succesol doen. Sneap treedt meer op de voorgrond dan tijdens voorgaande tours en Faulkner is een showman pur sang. Wat een geweldige stage presence heeft deze blonde gitaargod.

Genoeg over het visuele, want hoewel het oog ook wat wil, is het toch de muziek waar het om draait. Daar wringt het aanvankelijk, want tijdens de op plaat spectaculaire single Panic Attack lopen de solo's niet lekker en vliegt de zang van Halford regelmatig uit de bocht. Slordig gezongen versies van You've Got Another Thing Comin' en Rapid Fire volgen, waarbij het geluid in de zaal niet overal even best is. Wanneer de moed me in de schoenen begint te zakken, slaat Priest toe met het lijflied Breaking The Law en enkele knallers van Screaming For Vengeance. Van elk van de klassieke albums British Steel (1980) en Screaming For Vengeance (1982) worden maar liefst vier tracks gespeeld. Ze gaan erin als zoete koek. Tijdens Devil's Child en Riding On The Wind ontstaat voor het podium zelfs een pit.

De set is verrassend met naast aandacht voor het nieuwe materiaal ook de nodige klassiekers. Zo staan Saints In Hell (1978) en The Sinner (1977) uit de jaren zeventig op het programma. Wanneer je het oude en nieuwe materiaal door elkaar hoort, blijkt maar weer hoe goed de band naar de eigen geschiedenis heeft geluisterd om wat van dat klassieke geluid op Invincible Shield nieuw leven in te blazen. De titeltrack van die plaat en het door de jaren tachtig geïnspireerde nummer Gates of Hell passen naadloos tussen de songs waar we al decennialang bij meebrullen.

Tegen de tijd dat Turbo Lover, Victim Of Changes en de Fleetwood Mac-cover The Green Manalishi (With The Two Prong Crown) de revue passeren, zijn de opstartproblemen grotendeels vergeten en vergeven – al verliep The Rage ook niet vlekkeloos. Dit is Priest zoals we dat graag zien en horen. Tussen de songs door herinnert Halford aan de decennialange geschiedenis die de band en fans met elkaar delen. Wanneer Travis het woord neemt en vraagt waar fans naar snakken, weet iedereen dat het tijd is voor Painkiller. Na een korte pauze volgt Electric Eye en tijdens Hell Bent For Leather komt de geliefde, ronkende motor van stal.

Het is een avond met dubbele gevoelens. De stroefheid bij aanvang doet vermoeden dat de tijden van deze grote tournees op zijn einde lopen. Aan de andere kant tonen de steengoede uitvoeringen later in de show, dat Priest nog altijd springlevend is en goed weet te vermaken. De aantrekkelijke en diverse setlist, waarbij het weglaten van enkele livefavorieten en toevoegen van minder bekende tracks niet wordt geschuwd, toont lef. The Priest is back, maar voor hoe lang nog?

Setlist Judas Priest:
1. Panic Attack
2. You've Got Another Thing Comin'
3. Rapid Fire
4. Breaking The Law
5. Devil's Child
6. Riding On The Wind
7. The Rage
8. Saints In Hell
9. Sinner
10. Gates Of Hell
11. Turbo Lover
12. Invincible Shield
13. Victim Of Changes
14. The Green Manalishi (With The Two Prong Crown) (Fleetwood Mac-cover)
15. Painkiller

Toegift:
16. Electric Eye
17. Hell Bent For Leather
18. Living After Midnight

Meer foto's vind je op onze Facebook-pagina!